Tag Archives: philosophy

ខ្ញុំសូមបកស្រាយរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិន

(បើជំនឿខ្ញុំពិត ហើយការបកស្រាយរបស់ខ្ញុំត្រឹមត្រូវ ខ្ញុំសូម
ជាតិនេះរបស់ខ្ញុំជាជាតិចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំផងគឺឈប់កើត
ដូច្នេះឈប់ស្លាប់):
រឿងព្រេងនិទានខ្មែរទាំងអស់មិនសុទ្ធតែជារបស់ខ្មែរទេ។រឿង
ព្រេងនិទានខ្មែរមួយចំនួនត្រូវបានចម្លងយកមកពីបរទេស
ដោយធ្វើការបកប្រែជាភាសាខ្មែរនិងកែសម្របសម្រួលអោយ
មានលក្ខណៈខ្មែរ។ដូចរឿងនិទានអាខ្វិនអាខ្វិននេះជាដើម
មិនដឹងច្បាស់ជារឿងរបស់ខ្មែរទេ ព្រោះមិនដឹងឈ្មោះអ្នកនិពន្ធ។
ប៉ុន្តែវាជារឿងបុរាណដែលគេនិពន្ធឡើងរាប់រយឆ្នាំមកហើយ
មានរឿងព្រេងនិទានជាច្រើនផ្សេងទៀតត្រូវបាននិពន្ធឡើង
កាលពីរាប់ពាន់ឆ្នាំកន្លងមកដែរ។ខ្ញុំដឹងដោយសារថា ទស្សនវិទូ
អាល្លឺម៉ង គឺលោកArthur Schopenhauer(1788-1860)
ក៏បានអានរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនដែរ។
សឹងគ្រប់រឿងព្រេងនិទានខ្មែរ មិនមានឈ្មោះអ្នកនិពន្ធទេ
ហើយចាប់ផ្ដើមឡើង សរសេរថា៖កាលពីព្រេងនាយ… ឬជា
យូរលង់ណាស់មកហើយ…។ដូច្នេះយើងមិនដឹងទាំងឈ្មោះ
អ្នកនិពន្ធនិងសម័យកាលនៃការនិពន្ធឡើយទោះជាកន្លង
រាប់រយឬរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយក៏ដោយ។
រឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនសំរាប់មហាជនទូទៅ ហាក់ដូចជារឿង
សាមញ្ញព្រោះអាចជារឿងបែបកំប្លែង បែបអប់រំធម្មតា។
ប៉ុន្តែឥឡូវខ្ញុំមើលឃើញលើសពីនេះ គឺវាជារឿងទាក់ទិន
នឹងជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនា ឬព្រាហ្មណ៌សាសនាហើយ
ជាចៃដន្យ ទាក់ទិនទៅនឹងជំនឿរបស់ទស្សនវិទូក្រិក
គឺលោក ប៉្លា តុង។
លោកប៉្លា តុងមានជំនឿថាមនុស្សមានព្រលឹង ។ព្រលឹងគឹ
ខ្លួនប្រាណទីពីររបស់យើងដែលមើលមិនឃើញ ។ពេលខ្លួន
ប្រាណស្លាប់ទៅ ព្រលឹង មិនស្លាប់ទៅជាមួយទេហើយនឹងទៅ
រកចាប់កំណើតមួយថ្មីទៀត។ប៉ុន្តែរាល់ការចាប់កំណើតរបស់
ព្រលឹងក្នុងខ្លួនប្រាណយើងនេះគឺជាការស្លាប់របស់ព្រលឹងទៅ
វិញទេ ព្រោះលោកជឿថាខ្លួនប្រាណយើងហ្នឹងគឺជាផ្នូររបស់
ព្រលឹង។លុះណាតែព្រលឹងឈប់ចាប់កំណើតទៀត ទើបមាន
សេរីភាព ចាកផុតទុក្ខទាំងឡាយបាន។
លោកប្ល៉ា តុងបានបែងចែកព្រលឹងជាបីផ្នែកក្នុងពីរ៉ាមីដមួយ៖
ផ្នែកខាងលើ រាងតូចស្រួចគឺជាវិចារណញ្ញាណឬបញ្ញា ផ្នែក
កណ្ដាលជាឆន្ទៈឬចិត្ត រីឯផ្នែកខាងក្រោមធំជាងគេ គឺជា
តណ្ហា ឬចំណង់ឬគិលេស។ចិត្តស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជារបស់់
វិចារណញ្ញាណឬបញ្ញា(Intellect)គឺជាឆន្ទៈ។ឆន្ទនេះមាន
អានុភាពខ្លំាងណាស់់ ព្រោះជាកងទ័ពឬកងរក្សាសណ្ដាប់់
ធ្នាប់់សង្គម សន្តិសុខ និងសន្តិភាព ដោយប្រើអាវុធ
យុទ្ធភ័ណ្ឌជាមធ្យោបាយ ។ឆន្ទៈអាចឈ្លោះទាស់់ទែងគ្នា
ជាមួយវិចារណញ្ញាណទោះជានៅក្រោមបង្គាប់់ក៏ដោយ។
នុងករណីនេះហើយបានជាចិត្តឬឆន្ទៈដែលតំណាងដោយ
បេះដូង ពេលស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ មិនស្ដាប់វិចារណញ្ញណ
ឡើយ ។ដូច្នេះហើយបានជាភាសិតអង់គ្លេសមួយសរសេរថា
Love is blind ដែលប្រែថាស្នេហាគឺខ្វាក់។មែន!ស្រឡាញ់
គឺខ្វាក់ ស្រឡាញ់គឺខ្វាក់ មើលមិនឃើញអ្វីទាំងអស់ ចេះតែ
ស្នេហាលុះទាល់តែយូរពេលទៅប្រសិនស្នេហាបោកប្រាស់ខ្លួន
ទើបមកស្ដាប់វិចារណញ្ញាណ។
ប៉ុន្តែឆន្ទៈមានមុខងារច្បាស់់លាស់់មួយគឺត្រួតត្រាដោយអាវុធ
លើប្រជារាស្រ្តដែលក្នុងពីរ៉ាមីដតំណាងដោយតណ្ហា ឬសេចក្ដី
ត្រូវការរបស់់សង្គម។ដូច្នេះឃើញថា តណ្ហាស្ថិតនៅក្រោម
បញ្ញាផង ឆន្ទៈ(ចិត្ត)ផង។ប៉ុន្តែទោះបីយ៉ាងណាតណ្ហានៅ
តែអាចមិនស្ដាប់់បង្គាប់់ថ្នាក់់ដឹកនំាទំាងពីរបាន ។មនុស្ស
មានច្រើនប្រភេទ ដោយសារថាខ្លះរស់នៅក្រោមបញ្ជា
វិចារណញ្ញាណច្រើនជាងគេ ខ្លះរស់់នៅក្រោមបញ្ជាឆន្ទៈ(ចិត្ត)
ច្រើនជាងគេ ហើយមួយភាគធំជាងគេបំផុតរស់់នៅក្រោម
បញ្ជាតណ្ហាច្រើនជាងគេ។

ឥឡូវងាកមើលរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនវិញ យើងមានតួ
អង្គសំខាន់ប្រាំគឺអាខ្វិន អាខ្វាក់ យក្ខ(ពីរ) និងនាងពៅ
ដែលយើងអាចប្រៀបថាអាខ្វិនគឺជាវិចារណញ្ញាណ ឬបញ្ញា
អាខ្វាក់គឺជាឆន្ទៈឬចិត្ត យក្ខឈ្មោលខគឺជាអវិជ្ជាឬ
សេចក្ដីល្ងង់ យក្ខញីគឺតណ្ហា រីឯនាងពៅគឺជាព្រលឹង។
ក្នុងជំនឿពុទ្ធសាសនានិងព្រហ្មណ៌សាសនាវិញ ដើម្បីរំដោះ
ព្រលឹង លុះត្រាតែប្រើបញ្ញាជាមួយចិត្តទៅបង្រ្កាបតណ្ហា
ដែលជាដើមហេតុនៃការកើត-ស្លាប់។ ក្នុងរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិន
មានតួយក្ខដល់ទៅពីរ ហេតុអ្វី?យក្ខឈ្មោល តំណាងអវិជ្ជា
ឬសេចក្ដីល្ងង់ ចំណែកយក្ខញីតំណាងតណ្ហា។យក្ខ
ឈ្មោលយក្ខញីមិនបានមកជាមួយគ្នាទេ គឺយក្ខឈ្មោល
មកដល់មុន ត្រូវបានអាខ្វិន(បញ្ញា)បណ្ដេញទៅបាត់ព្រោះ
តែល្ងង់មិនដឹងល្បិចបញ្ឆោតរបស់អាខ្វិន។បន្ទាប់មក ដល់
វេនយក្ខញី(តណ្ហា)មកដល់ ត្រូវបានអាខ្វាក់(ចិត្ត)
កាត់ដាច់កស្លាប់នៅនឹងកន្លែង។ជោគជ័យក្នុងការសង្រ្គោះ
នាងពៅ(ព្រលឹង)គឺត្រូវការត្រូវការបញ្ញានិងចិត្តសហការគ្នា
ទើបបានសំរេច។ដូច្នេះ គេត្រូវការបញ្ញានិងចិត្តដើម្បីរំងាប់
តណ្ហា។ការរំដោះឬសង្គ្រោះនាងពៅគឺដូចជារំដោះឬរម្ងាប់
ទុក្ខដូច្នោះដែរ។កន្លែងរម្ងាប់ទុក្ខឬរលត់ទុក្ខគឺនិពា្វន។
ដើម្បីរំដោះទុក្ខឬបំបាត់ទុក្ខ អោយអស់រលីង គឺត្រូវបំបាត់
ឬរំលើងឫសកែវនៃទុក្ខពោលគឺកំចាត់អវិជ្ជា(យក្ខឈ្មោល)
សម្លាប់តណ្ហា(យក្ខញី)។

Le voile de Maya a été soulevé(Par Arthur Schopenhauer)

Mais alors,celui qui ayant soulevé le voile de Maya,
aura aperçu au fond de lui l’éternité de la vie procédant
du vouloir essentiel,et qui,au delà des formes où elle
se phénomalise,l’aura saisie intimement dans sa nature
authentique,ne manquera pas de reculer d’effroi devant
l’abîme de souffrance qu’elle ouvre devant lui.Il apercevra
que le mal originel,c’est exister;bien mieux,qu’exister,
c’est le péché originel,puisque,sortant de la volonté
qui par essence est libre,l’existence est le fruit de
la liberté.Il se rendra compte alors que l’acte générateur,
foyer du vouloir vivre,est le foyer du mal et du péché;
que propager l’existence,c’est propager le mal,persister
dans le crime;que céder à l’amour,c’est succomber à la
ruse de la nature qui aguiche les individus pour les
jeter à profusion,sans fin,dans son creuset dévorant,
qui perpétue l’espèce au prix de leur malheur.Il saura
que vouloir se reproduire,c’est se faire complice du
monstre et vouer délibérément une infinité d’autres
êtres à la misère que nous n’ignorons pas être le nôtre.
Il ne s’étonnera plus alors du sentiment de honte qui
accompagne et suit l’acte générateur.Il comprendra
pourquoi la joie de la procréation est un péché.Il
saisira le sens profond du mythe de la chute qui,à
l’amour charnel,lie nécessairement,comme sa punition,
la mort;qui fait de la pomme d’Eve le fruit défendu
de l’arbre de la science pour ce que celui qui commet
l’acte honteux sait de quoi il retourne quant à l’origine
et à la propagation de notre existence.
Qui a ainsi découvert,en même temps que l’éternité de
la vie,l’éternelle douleur qu’elle comporte,ne saurait
évidemment trouver dans la certitude de son éternité une
consolation souveraine aux afflictions de la mort.A coup
sûr,il ne saurait avoir que l’horreur de la vie et
l’amour,ou plutôt ne pas avoir d’autre amour que celui
de la mort,et la mort seule pourrait être sa consolation,
s’il ne savait que cette mort n’est pas celle de la vie,
mais seulement celle de son individu.De toute façon,il ne
pourrait se contenter de continuer à vouloir vivre,
puisque ce serait,en toute certitude,vouloir l’éternité
de son malheur.De cette connaissance ne surgira
donc que le désir d’échapper au malheur en reniant
la vie.En conséquence,le stade de complète affirmation
du vouloir-vivre devra nécessairement faire place au
stade de sa complète négation.Il ne saurait jamais y
avoir d’autre but à notre existence que d’apprendre
qu’il vaut mieux pour nous ne pas exister;que le
vouloir-vivre est engagé dans une illusion;qu’il
lui faut revenir de son erreur en niant toutes ses
aspirations antérieures.Bref,il faut refuser la vie.
Ce refus pourrait-il être le suicide?Non point.
Le suicide supprime l’individu,il ne supprime pas
la vie,l’universel vouloir vivre.Bien mieux,loin
d’en être la négation,il est une de ses plus énergiques
affirmations.Qui se suicide ne nie la vie que sous
certaines conditions:il ne peut plus vivre sans sa
bien-aimé,sans ses biens,sans son rang social etc.,
mais il veut l’existence heureuse.Il affirme donc
avec âpreté farouche la volonté de vivre.Il cesse
de vivre uniquement parce qu’il ne peut cesser de
vouloir,et qu’il ne peut plus s’affirmer autrement.
Cependant,la souffrance à laquelle il s’arrache alors,
c’est la mortification de la volonté,c’est-à-dire ce
qui aurait pu le conduire à la négation du vouloir-vivre
lui-même.

Buddhist life quotes

_In one’s family,respect and listening are the source of
harmony.
_The mind contains all possibilities.
_Victory creates hatred,defeat creates suffering.Those who
are wise strive for neither victory nor defeat.
_We are not independant but interdependant.
_If your compassion does not include yourself,it is not
complete.
_Learn to respond,not to react.
_We do not need more knowledge but more wisdom.Wisdom
comes from our own attention.
_Generosity brings joy,honesty brings peace.

តើអ្នកដឹងទេ?

ត្រីងៀតប្រៃខ្លាំង ធ្វើម៉េចទើបបន្សាបវាអោយឈប់ប្រៃខ្លាំង?
គឺត្រូវយកវា​ទៅត្រាំទឹកអំបិលអោយបានមួយសន្ទុះធំ រួចលាង
វាអោយស្អាត។ទឹកសាបមិនបន្សាបវាបានលឿនទេ ។ចំណែក
ទឹកអំបិល វិញវាបឺតយកជាតិប្រៃពីត្រីងៀតបានយ៉ាងឆាប់
រហ័សហើយធ្វើអោយបាត់ប្រៃខ្លាំងយ៉ាងលឿន។មនុស្សមាន
សមាជិកគ្រួសារស្លាប់ កើតទុក្ខខ្លាំង ធ្វើម៉េចទើបបន្សាប
ទុក្ខខ្លាំងបាន?គឺត្រូវ ស្ដាប់ធម៌ទេសនា ឬស្មូតឬស្ដាប់ចំរៀង
កំសត់ ។មិនត្រូវ ទៅរាំច្រៀង ឬស្ដាប់ចំរៀងរាំញាក់ឡើយ។ឬ
ក៏អាចធ្វើដំណើរទេចរណ៍ទៅលេងមាត់សមុទ្រស្រូបខ្យល់អាកាស
បរិសុទ្ធឬកំសាន្តព្រៃ កំសាន្តភ្នំឬប្រាសាទបុរាណផ្សេងៗ។
អ្នកជំងឺខ្លះបានស្បើយដោយបានដើរកំសាន្តមាត់សមុទ្រស្រូប
ខ្យល់បរិសុទ្ធហើយផឹកទឹកក្រូចពោធិសាត់។មិនតែប៉ុណ្ណោះត្រូវ
ទទួលស្គាល់ថាជីវិតនរណាក៏ផុយស្រួយដូចគ្នា។ គ្មាននរណាមាន
ជំរករឹងមាំដើម្បីធានាការពារជីវិតខ្លួនឯងបានគ្រប់ពេលវេលា
នោះទេ។ទីបំផុត សំរាប់គ្រប់គ្នា ជីវិតនឹងទៅដល់ទីបញ្ចប់ដោយ
គេចមិនរួច ព្រោះជីវិតគឺកើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់។គ្រប់អ្វីៗជា
របស់យើងគ្រាន់តែជារបស់បណ្ដោះអាសន្ននតែប៉ុណ្ណោះ ។
ចំណែកឯជីវិតរបស់ខ្លួនយើងម្នាក់ៗក៏ជារបស់បណ្ដោះអាសន្នដែរ
ព្រោះសេចក្ដីស្លាប់មិនទៀងឡើយ។ជីវិតមនុស្សយើងបើធៀប
នឹងជីវិតផ្កាយឬជីវិតអមតៈ គឺខ្លីណាស់ ហាក់ដូចជាមួយ
ពព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។ដូច្នេះហើយ ប្រសិនជាមានជីវិតអមតៈ
ក្រោយសេចក្ដីស្លាប់ តើចង់បានទេ គ្រប់គ្នា?ជីវិតអមតៈគឺ
ឈប់កើតឈប់ស្លាប់ហើយក៏ឈប់មានទុក្ខ(មានតែសុខនិង
សប្បាយ:Béatitude) ដូចករណីព្រះពុទ្ធចូលព្រះបរិនិពា្វន។
ដោយ ថេន ម៉ារឌី

what is the happiness?

It seems that everybody knows what is the happiness,but has different
views about the happiness.Is the happiness all the pleasures of life?
Most people often think :NO MONEY,NO HAPPY.
MONEY,in this world,is all-powerful.It seems that everything depends on MONEY.
It seems that everybody needs MONEY to be HAPPY.Everybody could have money.
But everybody desires to be rich or to become millionaire.With a lot of money,
most people believe that life could be enjoyed fully.Most people have even
learned that the goal of life is all the pleasures!
Plato,a great Greek philosopher,argued that all people desire happiness.
But the problem is how to make happiness.So it is the question about the
knowledge of happiness.
Can we be (really) happy without knowing what is the happiness?
According to Plato,the happiness is the natural consequence of a healthy soul.
He further claimed that because moral virtue makes up the health of the soul,
all people should desire to be virtuous.People sometimes do not seek to be
virtuous,but only because they don’t realize that virtue produces happiness.
For Our Lord Buddha,the happiness is the pre-end of desires,the pre-end of
craving for life.Our Lord Buddha claimed that « When heart has fewer desires,
we have happiness.When desires end,we have peace.»
For Socrates,one of the greatest Greek philosophers,the happiness is simply
the question of justice.It’s not the question of power neither of pleasures.
Anyone who did not commit injustice,is happy.Our objective of life is
« to not commit injustices».
It does not suffice to wish:It is to know.To learn to be just is to be not
unjust.That’s a simple learning,the pratical learning to know about the
justice and the injustice,in order to be just.
To show you his idea above,please read the below dialogue between Socrates
and a man whose name is Pôlos:
Pôlos: But,Socrates,to refute you,it is no good seeking the ancient history!
The events of yesterday and before yesterday suffice amply to prove your error,
and to show that a large number of people committed injustices and live in happiness.

Socrates:Which events?

Pôlos: you see the king of Macedoine Archelaos,son of Perdikkas?

Socrates:No,But I heard of him.

Pôlos:Is he happy or unhappy,to your mind?

Socrates:I don’t know ,Pôlos.I din’t meet him yet,that man.

Pôlos:What?If you have met him,you would know?And otherwise,you don’t know?
So now,don’t you know if he is happy or not?

Socrates:Of course not,by Zeus!

Pôlos: Well,Socrates, even the for the great king of the Persian Empire,
you will say that you don’t know if he is happy or not?

Socrates:And I will tell you the truth.Because I don’t know if he got
a good education,neither if he is just.

Pôlos:What? all the happiness are thus there!

Sorcates:As what I told you ,Pôlos.I assure to you that the good men
who knows what is the good,are happy;and those who are unjust and vulgar are unhappy.

Pôlos: So,in your logic,Archelaos is unhappy?

Socrates: If he is unjust,yes,my friend!

ANALYSIS
But everything is pain, this is the starting point of the Buddhist doctrine.
The birth is suffering, aging is suffering, death is suffering,
grief, lamentation, suffering, sorrow and torment are
pain, union with what we hate is suffering, separation from what we love
is suffering, not getting what one desires is suffering.
So, human life is full of inevitable sufferings.Nobody can escape
the sufferings.The suffering itself comes from the impermanence
of life.
According to Soren Kirkegaard,the greatest philosopher of Denmark,
human life is not designed for pleasure.He told us,yet in the time
given to each of us for our own existence, we strive for happiness
in order to escape anxiety and the deep hopeless depression which is
despair.But there is no escape-no matter how pleasurable and comfortable
we make our lives in order to hide from the truth.For the truth is,
Kierkegaard insists,that all of us live anxiety and despair.This is the
universal human condition.We suffer from anxiety even when we are not
aware of it.,and even when there is nothing to fear,nothing in the
objective world to feel anxious about.This is because at bottom,says
Kierkegaard,our anxiety is not objective at all,it is subjective anxiety-
it is the universal fear of something that is nothing,it is the fear of the
nothingness of human life.

Anxiety pervades the works of Soren Kierkegaard(1813-1855),one of the
forerunners of existentialism,who lived out his short life in Denmark
in the first half of the nineteenth century.
“I stick my finger into existence-it smells of nothing.where am I ?
What is this thing called the world? Who is it who has lured me
into the thing,and now leaves me here? Who am I?How did I come into
the world? Why was I not consulted?
For Kierkegaard,the meaninglessness of my existence fills me with
anxiety and with despair, a sense of hopelessness and deep depression.
The life of modern man is lived in despair,he says,and there is no one
who does not have anxiety in the face of his existence.A year before
he died,Kierkegaard summed up the agony of the beginning and end of life:
“Hear the cry of the …mother at the hour of giving birth,see the
struggle of the dying at the last moment: and say then whether that
which begins and that which ends like this can be designed for pleasure.“

So,For Kierkegaard ,the happiness does not exist because human life is lived
in anxiety and despair.Human life would be happy if it could escape
all sufferings,anxiety and despair.We will not have a happy life while
our life could not escape the sufferings.
That is why Lord Buddha set out to find a way to escape from the
sufferings of human life.And what He found is the eightfold path,along
which one must practice right belief,right intention,right speech right
action,right livelihood,right effort,right thinking and right meditation.
The Buddha belived that if one followed these rules,his soul woild be finally
be freed of the bondage of rebirth and would enter Nirvana.Nirvana,according
to the Buddha,cannot be defined but it is the final result of the end of
all earthly desires when the soul finds perfect peace.

វិភាគអំពីមិត្តភាពនិងស្នេហា ភាគ៧(ជាភាសាបារំាង)

Les idées contenues dans cet exposé sont ensuite développées et vérifiées par des exemples.Il est question,tout d`abord, de la génération selon le corps et la description générale du but de l’amour est justifiée par ce que nous voyons de ses effets sur tous les animaux.Dans tous ceux de leurs actes qui sont relatifs à l’amour et à l’éducation des jeunes se manifeste l’effort de la nature mortelle pour se rendre,autant qu’elle le peut,éternelle et impérissable.Or elle le peut seulement parce que,sans cesse,à l`être ancien elle fait succéder un être nouveau.Nous disons bien,il est vrai,de chaque animal individuel qu’il est le même dans sa vie et dans son être.Nous disons bien d`un homme que c`est le même homme depuis son enfance jusqu’au moment où il est devenu vieux.Ses paries intégrantes ne sont pourtant pas restés les mêmes et il n’a cessé de se renouveler dans les unes, tandis qu`il se mourait dans les autre,aussi bien dans ses cheveux que dans sa chair,que dans ses os,dans son sang, en un mot dans son corps tout entier. Une reamarque,dont l’objet est,à vrai dire,étranger au développement primitif,vient s`ajouter à cette démonstration. Ce n’est pas seulement dans le corps que s`accomplit cet incessant travail de rénovation,mais aussi dans l’âme. Les manières d`être de celle-ci,ses habitudes,ses opinions, ses désirs,ses joies,ses douleurs,ses craintes,il n`est rien de tout cela qui reste toujours le même pour chaque individu;mais chacune de ces choses naît et meurt à son tour.Encore bien plus surprenant est le cas des connaissances: non seulement il y en a qui naissent tandis que d’autres périssent,de sorte que nous ne restons jamais les mêmes dans l`ordre de nos connaissances,mais encore chacune individuellement est soumise à la même loi.Ce qu`on appelle «étude» se rapporte à ce fait qu`une connaissance s`en va: qu’est-ce en effet que l’oubli,sinon la fuite d’une connaissance?L’étude vient alors créer une nouvelle connaissance à la place de celle qui s`en est allée et conservee ainsi la connaissance en lui donnant une apparente indentité.La conclusion nous ramène à la formule par laquelle se définissent en somme la fonction propre et la fin de l’Amour,à savoir la production en tant qu`elle est le seul moyen que possède l’animal mortel de participer à l’immortalité. La conception générale de l`Amour va maintenant être examinée sous un autre aspect,celui de la génération selon l`esprit.La démonstration sera conduite de la même manière:les faits à expliquer sont d’abord exposés; puis le principe général est rappelé:la fin de l’amour,c’est l’immortalité;enfin de ce principe est deduite l’explication des faits.Les hommes sont possédés du désir de se faire un nom et de laisser après eux, dans le souvenir,plus encore qu`à leurs enfants,ils sont prêts à sacrifier leurs biens,leur repos,leur vie même.Pour cette immortalité de la vertu,il n`est rien que tous ne fassent,et avec autant plus de zèle qu`ils sont meilleurs;car ce qu’ils aiment tous,c’est l`immortalité.Ils ne se tournent pas vers les femmes, comme ceux qui sont féconds suivant le corps,ils ne s’imaginent pas qu’ils gagneront du souvenir par la procréation des enfants;mais, mortels vraiment divins, dès leur jeune âge féconds selon l’âme,eux aussi,dès que le moment est venu de procréer et de produire,ils cherchent de côté et d`autre la beauté dans laquelle ils pourront produire; car ils ne le feront jamais dans la laideur.Toutefois leur pouvoir fécondant s`exerce dans l’âme plutôt que dans le corps, pour les choses dont il appartient à l’âme de posséder les germes ou de les faire fructifier,comme la sagesse et toute espèce de vertu d`une façon générale,mais plus particulièrement la tempérance et la justice,qui sont par rapport à l`administration des États et des familles,la forme la plus belle de la sagesse. Parmi ces hommes privilégiés sont tous les créateurs et, entre les artisans eux-mêmes,ceux qu’on nomme inventeurs. Ce n’est pas à dire que celui qui est fécond selon l`esprit n`aimera pas les beaux corps:ils les aimera au contraire de préférenceaux laids,et,quand il trouve en eux une âme belle et noble et bien née,il éprouve pour cet ensemble un attachement très fort,et auprès de l`homme en qui cet ensemble se rencontre, il lui vient en foule des discours sur la vertu,sur ce que doit être l`homme de bien et sur ce à quoi il doit s`occuper. Enfin il entreprend de l`instruire.C`est en effet par le contact du bel objet,c’est par sa fréquentation que les germes fécondants qu’il portait depuis longtempts en lui sont mis au jour et produits, et soit présent,soit absent par le souvenir,il nourrit cette progeniture, en commun avec son bien-aimé,de sorte que ces deux hommes formentl`un à l’égard de l’autre un union bien plus intime que l’union résultant de la génération d`enfants selon la chair,et leur amitié est bien plus forte,car leur union leur donnent des enfants beaucoup plus beaux et plus impérissable. Il n’est personne qui ne préférait de tels enfants à ceux des hommes;car étant immortels eux-mêmes,ils assurent à ceux qui laissent derrière eux,l’immortalité personnelle du souvenir. Les grands poètes,Hommère,Hésiode,les grands législateurs, Lycurguen,Solon sont donnés en exemple.

Are we living in the cave of Plato?

Are we living in the cave of Plato? Here is an interpretation of
the Allegory of the Cave of Plato,which is specifically
relevant to our own society and to the present time(from
the book:From Socrates to Sartre,by T.Z. LAVINE):
(1) The Allegory of the Cave may be viewed as a
devastating criticism of our everyday lives as being in bondage
to the superficialities,to the shadow rather than to subsance.
Truth is taken to be whatever is known by the senses.
A good life is taken to be one in which we satisfy our desires.
We are unaware that we are living with illusion,superficial
knowledge,and false and conflicting ideals.Our lives are
dominated by the shadow-play on the wall of our cave made
by newspaper headlines ,by radio broadcasts,by the endlessly
moving shadows on the television screen,by the echoing voices
of opinion makers.
(2) The Allegory of the Cave may be taken as
an equally devastating criticism of much of the science of
our time,with its emphasis upon that which is known by the
senses.Science,too,is chained so that it can see only shadows.
Its basis is in sensory observation.Its conclusions are only
in the form of correlations of observation.It does not venture
into true causes or into long-range consequences.The empirical
scientist is not so different from the winner on TV quiz shows
who knows the dates of all Humphrey Bogart films,or from
the prisoners in the cave who excel in identifying the sequence
of shadows on the wall .It is criticism also of our scientific
technology and industry,developing and producing to meet superficial
needs,without regard for our true needs or for moral or environmental
considerations.
(3)It is of course a political allegory .The life in the
cave is the life of politics.Both the leaders and the public
are ignorant and corrupt,without true knowledge of themselves
or of the world,motivated by greed,power and self-gratification.
They are chained in bondage to ignorance and passions,to mob
hysteria for or against fleeting issues,believing in current
ideologies which are the illusions,the shadows of the moment
on the walls of the cave.
(4)It is an allegory of the philosopher-king.The liberated
one,having made the ascent to know the truth and the good,
has a mission: to return to the cave,to bring enlightenment,
to bring the good news ,even though he may be killed for
his services.Plato was thinking of Socrates;we think of Jesus.