Category Archives: អាថ៌កំបាំង

ព្រឹត្តិការណ៍នានាមិនធម្មតាកើតមានចំពោះខ្ញុំតាំងពីកុមារភាព

_ចុងឆ្នាំ១៩៧៥៖កាលនោះប្រហែលជាម៉ោងដប់ ខ្ញុំម្នាក់
ឯងចេញទៅក្រោយផ្ទះតាយាយខ្ញុំ (ភូមិត្នោតស្រុកកញ្ជ្រៀច
ខេត្តព្រៃវែង) ដោយដើរលើដីទួលក្បែររបងហើយតម្រង់
ទៅចំការមននៅខាងឆ្វេងផ្ទះ។នៅលើដីទួលនេះមាន
បង្គន់មួយនៅជិតច្រកចេញទៅក្រៅ។ខ្ញុំត្រូវដើរកាត់ពី
មុខបង្គន់នេះ ក៏ស្រាប់តែមានដៃវែងមួយចេញពីបង្គន់
ឈោងមកចាប់ខ្ញុំ ៗរហ័សដែរក៏គេចទាន់ហើយក្រឡេក
មើលទៅក្នុងបង្គន់ ឃើញមនុស្សប្រុសចម្លែកម្នាក់មាន
ភ្នែកធំៗប៉ុនពងមាន់ ។មិនបង្អង់ខ្ញុំរត់គេចយ៉ាងលឿន
ចុះទៅចំការមនទៅដល់ឃើញមានក្មេងអ្នកជិតខាង
ពីរបីនាក់ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ពួកគេថាមានមនុស្សចម្លែកភ្នែក
ប៉ុនពងមាន់ ក៏នំាពួកគេយកដុំថ្មទៅគប់បង្គន់ ។ប៉ុន្តែ
ពេលទៅដល់ យើងគប់ដុំថ្មពីរបីគ្រាប់ មិនឃើញ
មនុស្សនោះចេញមកសោះ គឺគាត់ចេញទៅណា
បាត់ទៅហើយ។
_ក្រោយបែកអាពតប៉ុន្មានខែ គ្រួសារខ្ញុំផ្លាស់ប្ដូរលំនៅមក
នៅឯអូរាំងឪ បានផ្ទះថ្មមួយផ្ទាល់ដីនៅ តែមិនទាន់មានបង្គន់
ប្រើនៅឡើយទេ។យប់រំលងអាធ្រាត្រមួយ ប៉ាគាត់ងើបចេញ
ទៅបត់ជើងនៅវាលស្រែក្រោយផ្ទះ ដោយដើរកាត់ខាងក្រោម
ដើមអំពិលមួយដើម។ពេលគាត់កំពុងបត់ជើង ឮសូរអ្វីនៅ
លើដើមអំពិល ក៏ងើយមើលទៅ ឃើញមនុស្សស្រីម្នាក់កំពុង
យកទំពក់ឬស្សីបេះផ្លែអំពិលខ្ចី។ប៉ាដូចជាគ្មានអារម្មេណ៍ខ្លាច
អីបន្តិច ក៏សួរទៅមនុស្សចម្លែកនោះថាធ្វើអីហ្នុង? មនុស្ស
នោះក៏ឆ្លើយឡើងថា បេះផ្លែអំពិលយកទៅជ្រក់ត្រីប្រឡាក់។
មិនយូរប៉ុន្មាន ក៏ចុះពីដើមអំពិលហើយដើរចេញបាត់ទៅ។
ប៉ាមើលមនុស្សនោះមិនឃើញច្បាស់ក្នុងផ្ទៃមេឃងងឹត
ហើយនឹកឆ្ងល់ខ្លាំងណាស់ មិនដែលមាននរណាបេះផ្លែអំពិល
យប់កណ្ដាលអាធ្រាត្រ មើលម៉េចឃើញ?។ព្រឹកឡើងគាត់
ប្រាប់មាក់អំពីហេតុចម្លែកនេះ ។
ម៉ាក់គាត់ភ័យខ្លាចជំនួស ហើយគាត់និយាយប្រាប់កូនៗ
តគ្នាដោយគិតថាប៉ាខ្មោចលងយប់មិញ។សូមជំរាប់ថានៅ
ចម្ងាយប្រហែលជា១០ម៉ែត្រពីដើមអំពិលនោះ មានអណ្ដូង
ទឹកមួយពោរពេញដោយខ្មោចមនុស្សដែលត្រូវបានគេ
សម្លាប់ហើយទម្លាក់ចូលកាលពីសម័យប៉ុលពត(១៩៧៥-១៩៧៩)។
_មានរឿងហេតុចម្លែកមួយក្នុង១៩៩៣កើតឡើងកាល
ខ្ញុំនៅផ្ទះជួលជាមួយជីដូនប្រុសមួយនិងពួកម៉ាក់់របស់់
គាត់់។ព្រឹកថ្ងៃមួយ ខ្ញុំក្រោកពីដេកមុនគេក៏ដើរចូលទៅ
បន្ទប់់បាយ ស្រាប់់តែឃើញទឹកដក់់់ល្ហាចពេញលើការ៉ូក្នុង
បន្ទប់់បាយ។ទឹកនោះគឺពណ៌ស គឺអាចថាជាទឹកដោះគោ
ក៏បានពីព្រោះដូចនឹងទឹកដោះគោមែនទែន។ប៉ុន្តែខ្ញុំ
មិនបានហិតក្លិនមើលអោយដឹងថាជាទឹកស្អីទេ។ខ្ញុំក៏ទៅ
ហៅពួកគាត់់ទំាងពីរនាក់់មកមើលហើយសួរថាទឹកស្អីនេះ?
មាននរណាផឹកដោះគោ?បើម្នាក់់ៗមិនដែលទិញទឹកដោះ
គោមកផឹកផង?ពួកគាត់់គ្រវីក្បាលថាមិនបានទិញ
ទឹកដោះគោមក ហើយបើទិញមកពិតជាឃើញថង់់ឬ
ប្រអប់ទឹកដោះគោក្នុងទូរទឹកកកមិនខាន។ខ្ញុំខ្លួនឯង
ជឿថាពួកគេមិនលេងល្បែងលេងសើចជាមួយខ្ញុំទេ ។
ម្នាក់់ៗឆ្ងល់់មិនដឹងរឿងហ្នឹងវាមកពីស្អី។
_ឆ្នាំ១៩៩៤នៅ ស្នាក់នៅផ្ទះខាងលើដដែល ពេលដែល
ខ្ញុំនៅផ្ទះម្នាក់ឯង ដូច្នេះហើយក៏ចូលបន្ទប់ងូតទឹកអត់
បិទទ្វារ ។កំពុងងូតទឹកស្រាប់តែឮគេហៅឈ្មោះខ្ញុំ៖ម៉ារឌី។
ខ្ញុំក៏ប្រញាប់យកន្សែងមករុំខ្លួនចេញមកក៏អត់ឃើញ
នរណាម្នាក់។ខ្ញុំក៏ចូលបន្ទប់ទឹកងូតទឹកបន្តទៀត។ពេលល្ងាច
យើងនៅផ្ទះជុំគ្នា ខ្ញុំក៏សួរពួកគេៗថាមិនបាននៅផ្ទះទេ។
_ឆ្នាំ២០០៥ពេលខ្ញុំទើបបានរើមកនៅផ្ទះ
ថ្មីនេះ,នាពេលយប់់មួយ ខ្ញុំទើបទំរេតខ្លួនគេង ស្រាប់
តែឮសូរអ្វីមួយដ៍ធ្ងន់់ធ្លាក់់នៅចំពីមុខទ្វារចំណតឡាន
របស់់ខ្ញុំ។យប់់នោះនៅរដូវក្ដៅ គ្មានខ្យល់់បក់អីទេហើយ
មេឃក៏ស្រឡះល្អដែរ។ភ្លាមនោះខ្ញុំអើតមើលតាម
មាត់់បង្អួច ក៏មិនឃើញអ្វីភ្លាក់់ដែរ។ខ្ញុំក៏ត្រូវតែចុះទៅ
ក្រោមមើលអោយដឹងស្អីជាស្អី ។ប៉ុន្តែខ្ញុំអត់់បើកពន្លឺ
ភ្លើងអគ្គិសនីក្នុងផ្ទះទេ គឺខ្ញុំយកពិលមួយមកកាន់់ហើយ
ដើរឆ្លុះទៅមើលទ្វារខាងក្រោមនោះ។
ខ្ញុំដើរថ្នមៗ តិចៗ បើសិនជាមានចោរគាស់់ផ្ទះ កុំអោយ
វាផ្អើល។ប៉ុន្តែចុះពេលទៅដល់់ មានសភាពស្ងាត់់ធម្មតា…
ហើយខ្ញុំគិតថាគ្មានមនុស្សឬសត្វអីណាមកធ្វើអោយ
ឮសូរនេះទេ។ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ទៅបើកទ្វារមើលហើយក៏មិន
ឃើញមានអ្វីធ្លាក់់មកមុខទ្វារចំណតឡានរបស់់ខ្ញុំដែរ។
តាមទំហឹងសូរធ្លាក់់នោះ,ខ្ញុំគិតថាមិនមែនជាសូរធ្លាក់់
របស់់តូចតាចទេគឺវាដូចជាវត្ថុធំដ៏ធ្ងន់់មួយធ្លាក់់អោយ
ក្រហូងដីចឹងឬ ដូចជាអ្វីមួយធ្លាក់់ឮសូរក្ដាំង!
_២០០៦ខ្ញុំកំពុងនិយាយជាមួយកូនស្រីនិមលក្នុង
បន្ទប់គេងស្រាប់តែឮមាត់មនុស្សនិយាយគ្នានៅជាន់
ខាងក្រោម។ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំឮតែម្នាក់ឯង ក៏សួរទៅនិមលៗ
ថាឮដែរ។បន្តិចក្រោយមកខ្ញុំក៏ទៅសួរអូនសុផាដែល
កំពុងដេរនៅជាន់ក្រោមដី ។អូនសុផាតបមកថាអត់
មាននរណាមកផ្ទះយើងទេ ហើយក៏អត់ឮសូរមាត់
មនុស្សណានិយាយគ្នាដែរ។

សុបិនប្រាប់អំពីការពិត,ខ្ញុំជឿ

_យប់មិញ សុបិនបាននាំខ្ញុំមកដល់ភពមួយនៅជើងឯភ្នំមួយ
ដ៏ល្អស្អាតប្រណិត។តែមួយភ្លែតសោះ ខ្ញុំបានឡឿងដល់កំពូលភ្នំ
ឃើញរុក្ខជាតិល្អស្រស់បំព្រងជុំវិញក្រសែភ្នែក។ខ្ញុំបោះជំហានដើរ
ដូចជាមិនសូវប្រញាប់ ដោយរវល់គន់មើលមនុស្សម្នាកំពុងសប្បាយ
រីករាយនៅទីរមណីយដ្ឋាននេះ ដែលប្លែកដូចជាមិនធ្លាប់ដែលឃើញ
មានសោះ។។ភ្នំខ្ពស់ណាស់តែខ្ញុំដើរឡើងដូចជារំភើយ គ្មានហត់
បន្តិចសោះ។មានមនុស្សម្នាក់ខ្ញុំបាននិយាយសាសងជាមួយបាន
បន្តិចក៏បែកគ្នា។បរិវេណមានរុក្ខជាតិផ្សេងៗ មានបុប្ផាស្រស់ស្អាត
មានព្រៃឈើបៃតងស្រស់ ក្នុងលំហមេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។
ពេលព្រឹក ភ្ញាក់ឡើង ខ្ញុំប្រាប់អូនសុផាថា ៖បងយល់សប្តិថាជា
បានទៅលេងភពមួយល្អស្អាតណាស់ មើលទៅសប្បាយណាស់។
អូនសុផាតបថា៖ទៅជាមួយនរណាខ្លះ?ខ្ញុំថាទៅម្នាក់ឯង។អូនសុផា
សួរទៀតថា៖ម្ដេចមិនយកអូនទៅផង? ខ្ញុំសើចមិនដឹងឆ្លើយថា
ម៉េចទៅវិញ ក៏សំរេចតបដូច្នេះថា៖បើអូនមិនញុាំសាច់ ទើបបង
អាចយកទៅជាមួយបាន។អូនសុផាសើចហើយឆ្ងល់ថាម៉េចបាន
ជាចឹង?ខ្ញុំថាទាល់តែអូនអត់ញុាំសាច់ដូចបងទើបអាចនាំទៅជា
មួយបាន។
(នេះជាលក្ខខ័ណ្ឌ :D)
_សុបិនមួយទៀត២០១៩៖ខ្ញុំបានមកដល់ភពមួយទៀត
មានអាគារផ្ទះធំខ្ពស់កប់ពពក ដែលផែនដីមិនមានដូចឡើយ។
ខ្ញុំមានអារម្មណ៌រំភើបខ្លាំងណាស់ដោយបានឃើញទីក្រុងដ៏ធំ
មហាសាលយ៉ាងនេះ។
__សុបិនមួយផ្សេងទៀតឆ្នាំ២០១៨៖ព្រឹកព្រលឹមឡើង គ្រាន់
តែភ្ញាក់ឡើង រៀបចំខ្លួនហើយ ខ្ញុំចាកចេញពីផ្ទះភ្លាមដើរ
ទៅរកទិញកញ្ចប់អាហារទុកសម្រាប់ញុាំតាមផ្លូវ ។រួចហើយទៅ
តម្រង់ជួររង់ចាំជិះយានយន្ត(មិនដឹងរថយន្តឬយានអ្វីទេ)។
ការធ្វើដំណើររបស់ខ្ញុំនេះគឺទៅជាមួយមនុស្សជាច្រើនផ្សេងទៀត។
ការតម្រង់ជួរចាំចូលជិៈយានយន្តបានមួយភ្លែត ក៏ស្រាប់តែ
យើងមកដល់ព្រៃឈើធំមួយមានដើមឈើខ្ពស់ៗណាស់ដែល
មិនទំនងមានដូចនៅលើផែនដីនេះទេ ហើយឃើញ
ដើមឈើមួយដើមដុះខ្ពស់សន្លឹមក្បែរជើងភ្នំមានមនុស្សម្នាក់
ដេកសំរាកលើដើមឈើនោះ លុះភ្ញាក់ងើបឡើងផ្អើលសត្វ
ស្លាបៗហើរឡើងទៅលើ។ខ្ញុំនៅឯក្រោមងើយមើលឃើញដើម
ឈើខ្ពស់ពេកគួរអោយស្ញើបណាស់។
_ថ្ងៃមួយក្នុងខែកុម្ភះឆ្នាំ ២០១៧ ខ្ញុំសុបិនថាខ្ញុំត្រូវបានគេនាំទៅ
កាន់ឋានសួគ៌ជាន់ទីដប់។ ការធ្វើដំណើរឡើងទៅហាក់ដូចជា
ជិៈជណ្តើរយន្តឈប់នៅជាន់ទីបី ខ្ញុំឃើញផ្លូវចូលពោរពេញ
ទៅដោយពន្លឺហើយនៅឆ្ងាយបន្តិចមានរបស់របរជាច្រើននៅ
តាមច្រកចូល។ ហើយភ្លាមៗនោះខ្ញុំត្រូវបានគេប្រាប់ថានេះគឺ
ជាន់ទីបីទេ ។ គឺជាន់ទី ១០ ដែលខ្ញុំត្រូវទៅ។ ភ្លាមៗនោះខ្ញុំក៏
ភ្ញាក់ខ្លួនឡើង រំជួលចិត្តស្ដាយមិនបានទៅដល់ជាន់ទីដប់។
_សុបិនមួយក្នុងយប់ថ្ងៃពុធ៧មិនាឆ្នាំ១៩៩៥៖ខ្ញុំយល់
សប្តិថាកំពុងអង្គុយអានសៀវភៅមួយក្បាលលើបង់មួយ
ក្នុងទីប្រជុំផ្សារទំនើប ស្រាប់តែមានស្រ្តីម្នាក់ក្នុងសម្លៀក
បំពាក់ពណ៌ស បានមកក្បែរខ្ញុំហើយសួរខ្ញុំថា តើឯង
អានសៀវភៅនេះចប់ហើយឬនៅ?គាត់ក៏ប្រាប់ថា
គាត់បានអានសៀវភៅនេះដែរ។សៀវភៅនោះមាន
ចំណងជើងថាNous sommes tous immortels
និពន្ធដោយលោកPatick Drouot។ខ្ញុំក៏ឆ្លើយឡើង
មិនបង្អង់ថាខ្ញុំបានអានចប់អស់ហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាន
ឡើងវិញត្រង់កន្លែងណាដែលចាប់ចិត្តខ្លំាង។រំពេចនោះ
គាត់ក៏ចាកចេញបាត់ទៅដោយ មិនវាចាអ្វីតបមក
វិញឡើយ។
____________________________________________
ពិភពលោកនេះ ដូចជាទឹកដែលហូរមិនវិលត្រលប់ គឺជាពិភពលោក
ដែលប្រែប្រួលមិនចេះឈប់ឈរឡើយ។ពិភពលោកនេះគឺជាពិភពលោក
មិនមាននៅជានិរន្តរឡើយ។
ជឿទេថាមានសាកលោកមួយពិត មិនចេះប្រែប្រួល មាននៅជា
និរន្តរ ជាអមតៈ មិនមានការកើតចាស់ ឈឺ ស្លាប់ដែលត្រូវតែជា
គោលដៅនៃសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់មនុស្សលោកទាំងពួង។
______________________________________________

មនុស្សមាត់ទិព្វ

មនុស្សគឺដូចទេវតាដែរតើ គឺមានភ្នែកទិព្វ ត្រចៀកទិព្វ
និងមាត់ទិព្វ។ចំពោះភ្នែកទិព្វ និងត្រចៀកទិព្វ អ្នកទាំង
អស់គ្នាបានដឹងនិងឃើញស្រាប់ហើយនៅសម័យនេះ ដែល
យើងហៅថាសម័យហ្វេសប៊ុកគឺថាចង់ឃើញគ្នាពីទីណាភ្លាមៗ
ក៏បាន ហើយស្ដាប់ឮគ្នានិយាយពេលណាទីណាក៏បានតាមចិត្តចង់។
ចុះមាត់ទិព្វនោះវិញយ៉ាងម៉េចដែរ?មាត់ទិព្វរបស់មនុស្សយើង
គឺថាពេលគេអោយពរគ្នាក្នុងពិធីបុណ្យផ្សេងៗ ជាពិសេស
ក្នុងឱកាសបុណ្យឆ្លងឆ្នាំចាស់ចូលឆ្នាំថ្មីតែម្ដង។ចំណែកពាក្យដាក់
បណ្ដាសារវិញឬពាក្យសម្បថវិញក៏ស័ក្ដិសិទ្ធដែរ ព្រោះមនុស្សមាត់ទិព្វ។
មិនតែប៉ុណ្ណោះ ពេលមនុស្សដើរព្រៃ គេសូមមិនអោយ
និយាយអ្វីផ្ដេសផ្ដាសទេ ព្រោះខ្លាចអារក្សអ្នកតាព្រៃភ្នំ ដូចជា
និយាយបន្លាចគ្នាថាមានពស់ៗ ក៏ខ្លាចថាពស់នឹងចេញមកមែន
ជាដើម។ល។
មានរឿងព្រេងមួយក្នុងជំនឿពុទ្ធសាសនាបានប្រាប់ថា
មនុស្សដើមឡើយគឺជាទេវតាខ្លួនប្រាណមានពន្លឺអាច
ហោះហើរ ដើរលេងសប្បាយគ្រប់ទីកន្លែង។ថ្ងៃមួយ ពួកគេបាន
មកដល់ភពផែនដី បានឃើញពពុះទឹកសមុទ្រ សស្អាតក៏ទៅលូក
ដៃចាប់មកហិតមើលព្រោះធំក្លិនឈ្ងុយឆ្ងាញ់ ក៏ភ្លក់មើល ហើយ
ក៏សោយ រួចក៏នាំគ្នាសោយទាល់តែអស់ ហើយព្រះកន្សែង
សោកស្ដាយ ប៉ុន្តែមុខមាត់របស់ពួកគេប្រែប្រួលទៅជាអាក្រក់
រួចលែងចេះហោះហើរ ហើយក៏ត្រូវតែស្នាក់នៅលើផែនដីតទៅ
ទៀត ។លុះក្រោយមក មានក៏ទឹកសមុទ្របាននំាមកនូវចំណី
ថ្មីមួយទៀតគឺដូចជាពពុះទឹកដែរ តែទន់ជ្រាយដូចFromage
មានរស់ចជាតិកាន់តែឆ្ងាញ់ ក៏នំាគ្នាសោយសប្បាយតទៅទៀត។
ក៏ប៉ុន្តែម្ដងនេះ ពន្លឺក្នុងអង្គប្រាណរបស់គេក៏កាន់តែអ៊ីវទៅៗ
ស្រាប់តែយូរបន្តិចក៏លែងភ្លឺ ប៉ុន្តែក្នុងគ្រាជាមួយគ្នានោះ ក៏
កើតមានពន្លឺព្រះអាទិត្យមកបំភ្លឺលោក ។ចំណែកឯFromage
ក៏ឈប់មាន ធ្វើអោយពួកទេវតាយើងព្រះកន្សែងទួញសោកស្ដាយ
ទៀតហើយ ព្រោះមិនដឹងនឹងបានអីសោយ។ពេលនោះ ពួកគេ
ក៏នាំគ្នាចេញដំណើរស្វែងរកចំណីអាហារថ្មីហើយបានសាងសង់ជំរក
ឬផ្ទះ ហើយបង្កើតជាភូមិរស់នៅដោយបរិភោគបន្លែឬផ្លែឈើ។
បន្តិចក្រោយមក គេក៏បានស្គាល់រុក្ខជាតិមួយគឺស្រូវ ដែលផ្លែមិន
មានសំបកទេ គឺថាដំណាំស្រូវនេះកាលណាគេបេះយកគ្រាប់វាមក
អាចដាំបាយបរិភោគតែម្ដង ហើយចំណែកឯដើមវានៅជាកញ្រ្ជាំង
នោះក៏ដុះលូតលាស់ចេញផ្លែផ្កាថ្មីទៀតដោយមិនចាំបាច់ថែទាំឡើយ។
ដូច្នេះពួកទេវតា-មនុស្សយើងក៏រស់នៅស្រួលដោយមិនបាច់ធ្វើកសិកម្ម។
ថ្ងៃមួយមានមនុស្សម្នាក់កើតមានគំនិតខ្ជិល ដោយនិយាយថាបើ
ទៅបេះគ្រាប់ស្រូវរាល់ថ្ងៃចឹងដូចជាធុញហើយនឿយហត់ ។ដូច្នេះគេ
ក៏សំរេចចិត្តទៅច្រូតស្រូវយកគ្រាប់ស្រូវមកទុកបរិភោគអោយបាន
បួន-ប្រាំថ្ងៃ។ឃើញដូច្នេះ ទេវតា-មនុស្សឯទៀតក៏ធ្វើតាម រួចក្រោយ
មកក៏នាំគ្នាច្រូតស្រូវយកផលមានស្រាប់នេះមកទុកសម្រាប់
បរិភោគរយៈពេលកន្លះឬមួយខែ។មិនយូរប៉ុន្មានក៏កើតមានរឿង
ទួញសោកមួយ គឺថាស្រូវឈប់ដុះលូតលាស់ចេញផ្លែផ្កាឯងៗទៀត
ហើយ ចំណែកគ្រាប់ស្រូវក៏ទៅជាមានសំបក ធ្វើជីវិតរស់នៅកាន់
តែយ៉ាប់ ដោយសារតែគំនិតខ្ជិលរបស់ទេវតាម្នាក់នោះ។ដូច្នេះ
ពេលនោះតទៅ ពួកគេត្រូវតែដាំដំណាំស្រូវហើយប្រមូលភោគផល
មកបោកបែនហើយកិនស្រូវយកសំបកវាចេញ។ដល់ចឹងទៅ ពួក
គេក៏នាំគ្នាចែកដីគ្នាធ្វើកសិកម្ម រហូតដល់មានពេលមួយ
ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា មិនដឹងដោះស្រាយយ៉ាងម៉េច ព្រោះមិនមាន
អ្នកណាដោះស្រាយអោយ។ដូច្នេះគឺក៏រកមើលមនុស្សណារូបរាងស្អាត
ស្អំចេះគិតខុសត្រូវមកជួយដោះស្រាយជម្លោះរវាងពួកអ្នកមានជម្លោះ។
មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏លើកអ្នកនោះអោយធ្វើជាអ្នកប្រធានភូមិ រួច
ក៏ក្លាយជាស្ដេចគ្រប់គ្រងពួកគេគ្រប់ទិសទីទាំងអស់។រួចហើយពួក
គេមានកូនចៅរស់នៅពាសពេញលើពិភពលោក ក៏មានអ្នកគ្រប់
គ្រង់ជាច្រើនផ្សេងទៀតហើយបង្កើតបានជាជាតិសាសន៍និង
ប្រទេសផ្សេងៗមានដូចសព្វថ្ងៃនេះ។

មិនគួរអោយជឿ៎(3)

1.Prahlad Jani ជាយោគីឬអ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូជនជាតិឥណ្ឌា
បានរស់នៅដោយអត់បរិភោគចំណីអាហារនិងទឹកហើយមិនដែល
បត់ជើងតូចជើងធំឡើយ តាំងតែពីលោកមានអាយុ៨ឆ្នាំក្រោយពេល
ដែលទេពធីតាបីអង្គគឺព្រះនាងKaliព្រះនាងLakshmiនិងព្រះនាង
Saraswatiបង្ហាញនាំផ្លូវអោយដើរតាម នាយប់អាធ្រាត្រមួយ។
Prahlad Jani ក៏យល់ព្រមប៉ុន្តែបានសួរថាតើបានម្ហូបអាហារ
អីបរិភោគ?ទេពធីតាទំាងបីអង្គក៏បានយកម្រាមដៃ
ម្នាក់មួយមកចុចលើបបូរមាត់Prahlad Jani ហើយវាចាប្រាប់
ថាឯងអត់ត្រូវការបារម្ភពីម្ហូបអាហារទៀតទេ។ចាប់តាំងពីគ្រានោះមក
Prahlad Janiក៏ឈប់បរិភោគចំណីអាហារ ឈប់ផឹកទឹក ហើយក៏
ឈប់បត់ជើង។Prahlad Janiកើតនៅឆ្នាំ១៩២៧។លោកអត់បរិភោគ
ចំណីអាហារនិងទឹកអស់រយៈពេល៨៤ឆ្នាំហើយ។លោកបានអះអាងថាលោក
នឹងរស់រហូតដល់អាយុមួយពាន់ឆ្នាំ(១០០០ឆ្នាំ)។លោកបានប្រាប់ថា
អាហារទិព្វដែលនាងទេពធីតាទំាងបីផ្ដល់អោយនោះគឺហូរចូលទៅក្នុង
មាត់របស់លោកតាមរន្ធតូចមួយជាប់នឹងក្រអូមមាត់។ដូច្នេះហើយលោក
ក៏ល្បីឈ្មោះពេញទាំងក្នុងនិងក្រៅប្រទេសហើយធ្វើអោយគេងឿងឆ្ងល់គ្រប់គ្នា
រហូតដល់ថ្ងៃមួយក្នុងឆ្នាំ២០០៣វេជ្ជបណ្ឌិតប្រមាណជា៤០នាក់បាន
សុំអោយលោកសាកល្បងអត់អាហារនិងទឹកក្នុងបន្ទប់ឃ្លាំមើលមួយដោយ
កាមេរ៉ា២៤ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃសំរាប់រយៈពេល១០ថ្ងៃនៅឯមន្ទីរពេទ្យSterling
ក្នុងរដ្ឋGujarat ប្រទេសឥណ្ឌា។លោកPrahlad Janiក៏បាន
ឈ្នះការសាកល្បងធ្វើអោយវេជ្ជបណ្ឌិតទំាងអស់រងការអាម៉ាស។
វេជ្ជបណ្ឌិតShahបានប្រកាស់ប្រាប់ថាមានសញ្ញានៃការកកើតទឹកនោម
ដែលផ្លោកនោមស្រូបយកទៅបាត់អស់ ដោយមិនដឹងហេតុអ្វីឡើយ។វិទ្យាសាស្រ្ត
មិនអាចបកស្រាយពន្យល់បានទេ។ក្នុងឆ្នាំ២០១០លោកPrahlad Jani បានយល់ព្រមអោយគេធ្វើការសាកល្បងម្ដងទៀតសំរាប់រយៈពេលលើកនេះ
គឺ១៥ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ លទ្ធផលគឺដូចការសាកល្បងលើកទីមួយដែរ។

2.Olm សត្វត្រកួតយក្សខ្វាក់ភ្នែកទាំងពីរនៅប្រទេសចិនអាចរស់
រយៈពេល១០ឆ្នាំដោយមិនត្រូវការស៊ីចំណីអាហារ។

3.នៅប្រទេសកាណាដា ក្នុងឆ្នាំ១៨៨៧ ចុងភៅម្នាក់រកប្រាក់ចំណូល
បាន២ដុល្លារក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ហើយអ្នកដែលជិៈរថយន្តក្រុងទៅធ្វើការ
ត្រូវចំណាយ25%នៃប្រាក់ខែរបស់ខ្លួនសំរាប់ការធ្វើដំណើរ។

(សរសេរនិងបកប្រែដោយថេន ម៉ារឌី)INDIA-SCIENCE-DEFENCE-FOOD-OFFBEATsalamandrecuisinière1887

La démonstration de la vérité

Je ne vous demande pas de croire à ce que je pense .Mais, vous pouvez penser à ce que je crois.Moi,je crois à ce que je pense.La vérité existe même si ce monde s’en va.La vérité existe  par la pensée ou même par le rêve.Le philosophe français Renée Descartes a dit que :”Je pense donc je suis ”.Il voulait dire par là qu’il est sa pensée et non son corps lorsqu’il écrivait:<Je suis mes pensées.Je suis ce que je pensais.Je ne suis pas mon corps. Je suis une chose qui pense.Je suis mes pensées… Je suis ce que je pensais. Je ne suis pas mon corps.  Je ne suis pas du tout le rassemblement de mes membres qui s’appelait le corps.  Je ne suis pas un vent, une respiration ou une vapeur qui a pénétré et est sorti de  mon corps. Je ne suis qu’une chose qui pense c’est-à-dire un esprit ou une raison.> de la même manière je dirais:.Pour  le rêve,je ne crois pas qu’il est rien ou vide de sens .Il pourrait être le lien entre ce monde temporel et le monde intemporel.De cette façon, le rêve  pourrait être un messager qui nous transmet un message.

Un jour dans le mois de Février de l’année 2017 J’ai rêvé qu’on m’emmenait au paradis du dixième(étage) ciel.Le moyen de transport,ça semblait monter dans un ascenseur.A un moment donné,Je me suis arrêté au  troisième étage(ciel) et J’ai vu l’entrée pleine de lumière et un peu loin il y avait beaucoup de choses le long de l’entrée . Et Tout d’un coup,on me disait que ce n’est pas le troisième étage(ciel).C’est au  dixième étage(ciel) que je devrais aller.Soudainement,Je me suis réveillé.

On dit souvent que le rêve ,ce n’est pas vrai.C’est vrai.Je rêvais des fois que J’ai gagné le gros lot de  loto 6/49  et mon rêve me donnait même les numéros gagnants.L’important ce n’est pas ce que j’attendrait  de mon rêve.L’important c’est que Je rêve de ce  qu’il existe.Si je rêvais de vous,c’est parce que vous existiez.Si vous n’existiez pas ,Je ne rêverais pas de vous.Alors,lorsque je rêvais de paradis,c’est parce que le paradis existait.Si le paradis n’existait pas,Je n’en rêverais pas.

តោះ,ទៅលេងអនាគតកាល!

ច្បាប់ទំនាញសាកលមិនត្រឹមតែមានឥទ្ធិពលទៅលើវត្ថុធាតុនិងពន្លឺប៉ុណ្ណោះ
ទេវាថែមទំាងមានឥទ្ធិពលទៅលើពេលវេលាផងដែរ។ដើម្បីបង្ហាញភស្តុតាង
នេះគេបានបង្កើតនាឡិកាដែលដើរទៀងទាត់ដ៏អស្ចារ្យបំផុតមួយនៅក្នុងឆ្នំា
១៩៦០គឺរយៈពេល៥ឆ្នំាក្រោយពីលោកAlbert Einstein អ្នកប្រាជ្ញរូបវិទ្យា
បានទទួលមរណភាពទៅហើយ។នាឡិការនោះបានផ្ទៀងផ្ទាត់សម្មតិកម្មរបស់
លោក យ៉ាងដូច្នេះ៖នៅឯជាន់លើបង្អស់នៃអាគារដ៏ខ្ពស់មួយ នាឡិកាដើរលឿន
ជាងនៅឯខាងជាន់ខាងក្រោមផ្ទាល់ដី។នោះ គឺជាឥទ្ធិពលនៃច្បាប់ទំនាញដែល
ពន្យឺតពេលវេលា នៅជាន់ខាងក្រោមផ្ទាល់ដី ច្រើនជាងនៅឯជាន់លើបំផុត
នៃអាគារ។តើអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសម្មតិកម្មនេះ?ឥទ្ធិពលនោះវា
មិនប៉ុន្មានទេ នៅលើភពផែនដី។ប៉ុន្តែប្រសិនជានៅលើភពផ្សេងមួយធំជាង
ផែនដីហើយមានទំនាញខ្លំាងជាង យើងនឹងឃើញថានាឡិកានោះនឹងដើរ
កាន់តែយឺតខ្លំាងជាងនៅលើផែនដីទៅទៀត។ចុះ ប្រសិនបើទំនាញនោះខ្លំាង
រកទីបំផុតគ្មានគឺដល់អនន្តដូចជានៅក្នុងរូងខ្មៅនៃអវកាស តើពេលវេលានឹង
ទៅជាយ៉ាងណា?ពេលវេលានឹងប្រែប្រួលយ៉ាងសម្បើម។ ចាប់ផ្ដើមតំាងពីមាត់
រូងខ្មៅទៅរហូតដល់ខាងក្នុងរូងខ្មៅ អ្នកនឹងឃើញថាពេលវេលាដើរយឺតមែនទែន
(ធៀបទៅនឹងពេលវេលានៅផែនដី)គឺថារយៈពេលតែមួយវិនាទីប៉ុណ្ណោះអាចស្មើ
នឹងរយៈពេលមួយនាទី,មួយម៉ោង,មួយថ្ងៃ,មួយខែ មួយឆ្នំា…នៅលើផែនដី ។
ប៉ុន្តែ នៅក្នុងរូងខ្មៅពេលវេលានឹងកាន់តែដើរយឺតខ្លំាងរហូតទាល់តែឈប់មាន
(កុំភ្លេច៖ពេលវេលាឈប់មានឬរលាយបាត់ក៏មកពីលំហក្នុងរូងខ្មៅឈប់មានដែរ)។
ប្រសិនជាអ្នកអាចចេញផុតពីពេលវេលានិងលំហដូចក្នុងរូងខ្មៅនោះ ជីវិតអ្នកដូចចូល
មកក្នុងអនាគតកាលខាងមុខយ៉ាងឆ្ងាយ ហើយអាចឃើញសត្វលោក   ​ភព និងផ្កាយ
ទំាងឡាយដែលចេះតែកើត ចាស់ ឈឺ ​ស្លាប់ជាបន្តបន្ទាប់គ្នាតទៅមុខជានិច្ច។
មានផ្លូវមួយទៀតដែលអាចនំាទៅកាន់អនាគតកាលបាន៖ប្រសិនជាមានយានអវកាស
មួយដឹកនំាអ្នកក្នុងល្បឿននៃពន្លឺ ហើយការធ្វើដំណើរក្នុងយាននេះគ្មានឩបសគ្គអ្វី
ទេ គឺអ្នកកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់អនាគតកាលហើយ!យានជំនិ‍‍‍ៈអវកាសរបស់
អ្នកដែលហោះនូវល្បឿននៃពន្លឺនោះ គឺកំពុងបុកទំលុះផ្ទៃអវកាស(ខួងទៅជារូងខ្មៅ)
ហើយជ្រែកចូលទៅក្នុងអនាគតកាលតែមួយឆ្នំាឬពីរឆ្នំា(ផ្ទៀងមើលទ្រនិចនាឡិកា
ដែលអ្នកពាក់នៅកដៃរបស់អ្នកឃើញថាដើរដូចធម្មតា ប៉ុន្តែកាន់តែយឺតជាទីបំផុតបើ
ធៀបទៅនឹងពេលវេលានៅលើផែនដី) រហូតឃើញថាមួយម៉ោងឬមួយនាទីយូរដូចជា
មួយឆ្នំាផែនដីអញ្ចឹង!លុះពេលវិលត្រលប់មកផែនដីវិញ,អ្នកនឹងបានមកចាប់ថើប
ចៅទួត ចៅលា…របស់អ្នកទំាងអស់។ឯរូបអ្នកនៅវ័យដូចដើមគឺដូចនៅពេលអ្នករៀប
ចាកចេញដំណើរក្នុងយានអវកាសដែលហោះស្មើឬសឹងស្មើល្បឿនពន្លឺ(300 000km/s)នោះ។

អត្ថបទ អវកាសនិងពេលវេលា៖
https://sambatt.wordpress.com/2013/03/03/
អត្ថបទ អ្វីមួយអាចរលាយជាសូន្យបាន៖
https://sambatt.wordpress.com/2012/10/06/
អត្ថបទ កើត=ស្លាប់៖
https://sambatt.wordpress.com/2010/12/03/
អត្ថបទ ឯណាបច្ចុប្បន្នកាល?៖
https://sambatt.wordpress.com/2011/03/11/
អត្ថបទ ជឿឬមិនជឿ ការពិតនៅតែជាការពិត៖
https://sambatt.wordpress.com/2011/11/06/

អវកាសនិងពេលវេលា

អវកាសគឺលំហ រីឯពេលវេលាគឺចំនួននៃចលនារបស់ភពឬវត្ថុ។ប៉ុន្តែពេលវេលា
គ្រាន់តែមានឡើងដោយការសន្មត់របស់់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះមនុស្ស
សន្មត់វាជាចំនួនចលនានៃភពដូចជាថាចលនានៃផែនដីវិលមួយជុំវិញខ្លួនឯង
រាប់ថាមួយថ្ងៃហើយមួយជុំវិញព្រះអាទិត្យរាប់ថាមួយឆ្នំាគឺមួយឆ្នំាផែនដី។ប្រសិន
ជាយើងនៅលើភពអង្គារដែលវិលជុំវិញខ្លួនឯងមួយជុំស្មើនឹងមួយថ្ងៃដែរនោះ
(២៤,៦៣ម៉ោង) ត្រូវវិលជុំវិញព្រះអាទិត្យមួយជុំដោយប្រើរយៈពេលជិតពីរឆ្នំា
ផែនដី(៦៨៧ថ្ងៃ)។ដូច្នេះ យើងឃើញថាមនុស្សយកផែនដីជាគោល
ដើម្បីវាស់ពេលវេលា ។
ពេលវេលាមានមកពីការសន្មត់ ព្រោះមនុស្សជាអ្នកកំណត់វាទៅតាម
ចលនាវិលជុំវិញខ្លួនឯងនិងជុំវិញព្រះអាទិត្យរបស់់ភពផែនដី ។សមដូច
គំនិតយល់ឃើញរបស់ទស្សនវិទូឥណ្ឌាម្នាក់គឺលោកPatanjaliក្នុង
សតវត្សទី២នៃគ.ស បានពោលថាអតីតកាល បច្ចុប្បន្នកាលនិងអនាគតកាល
មិនមានឡើយ។អ្វីទំាងអស់ស្ថិតនៅក្នុងខណៈជាមួយគ្នា(passé,présent
et futurn’existent pas.Tout arrive au même instant.)។
បើអញ្ចឹង មានតែអវកាស(លំហ)ទេដែលមាន?ដូចដែលយើងគ្រប់់គ្នា
ឃើញជាក់់នឹងភ្នែកស្រាប់់ហើយនោះ គឺថាគ្រប់់ភពឬវត្ថុធាតុមានវត្តមាន
ក៏ដោយសារមានលំហដែលខ្លួនអាចតំាងទីនៅហើយអាចធ្វើចលនាបាន។
បើគ្មានលំហនោះភពឬវត្ថុទំាងឡាយនឹងគ្មានវត្តមានឡើយព្រោះគ្មាន
ទី(ចំហ)សំរាប់តំាងនៅ។ទោះបីយ៉ាងណា បើតាមតារាវិទូ Carl Sagan
បានមានប្រសាសន៍ថា៖អវកាសនិងពេលវេលាមិនអាចបំបែក
ពីគ្នាបានឡើយ។គន់មើលលំហមេឃ គឺងាកមើលទៅក្រោយ,ទៅអតីតកាល។
(Espace et temps sont indissociables.Observer l’espace,
c’est regarder en arrière,ver le passé.)។គឺថាមិនអាចមានលំហ
ដែលគ្មានពេលវេលាហើយមិនអាចមានពេលវេលាដែលគ្មានលំហឡើយ ។
លំហ គឹត្រូវមានអ្វីមួយ ដែលចំាបាច់់ត្រូវតែមានចលនា(គ្មានវត្ថុណា
ក្នុងសាកលលោកនេះដែលមិនធ្វើចលនាឡើយ៖ផែនដីធ្វើចលនាជុំវិញ
ខ្លួនឯង និងជុំវិញព្រះអាទិត្យ ។ឯចំណែកព្រះអាទិត្យក៏ធ្វើចលនាដែរគឺ
វិលជុំវិញខ្លួនឯងហើយវិលជុំវិញស្នូលហ្គាឡាក់់ស៊ីមហាវិថីទឹកដោះ
ហើយហ្គាឡាក់ស៊ីមហាវិថីទឹកដោះដូចហ្គាឡាក់ស៊ីរាប់ពាន់់លាន
ដទៃទៀតដែរ ធ្វើដំណើរកាន់តែឃ្លាតពីគ្នាហើយជ្រៅទៅៗក្នុងលំហ
សាកលលោកដែលចាប់កំណើតមកពីបន្ទុះBig Bang តំាងពីរយៈកាល
ប្រមាណ១៥ពាន់លានឆ្នាំកន្លងទៅ។ដូច្នេះ យើងឃើញថាក្នុងសាកលោក
អ្វីៗទំាងអស់ត្រូវតែមានចលនាឬកំរើកដោយសារតែវត្តមាននៃអវកាស
នេះឯង។ឯចំណែកពេលវេលាអាចសន្មត់ដូចជាស្រមោលនៃចលនាទៅចុះ
ដូចជាស្រមោលយើងអន្ទោលតាមប្រាណយើងចឹងដែរ។ទោះយ៉ាងណាក្ដី
លំហនិងពេលវេលាគឺដូចជាអ្វីទទេសុទ្ធសាធ ប្រសិនជាគ្មានភព,ធូលី និង
ឧស្ម័នក្នុងសាកលោកទំាងមូលទេនោះ។តាមទ្រឹស្ដីវិទ្យាសាស្រ្តថា
សាកលលោកបានចាប់់ផ្ដើមពីបន្ទុះBig Bangដែលខណៈមុនផ្ទុះ មិនមាន
លំហនិងពេលវេលាឡើយគឺថាលំហ=0.000 m³រីឯពេលវេលា=0.00 sec។
(គួរអោយឆ្ងល់ណាស់ បើដំបូងឡើយគ្មានលំហ តើមានអ្វីទៅ?តើអ្វីមួយអាច
ផ្ទុះបានដែរ បើគ្មានលំហ?ពេលកំពុងផ្ទុះBig Bang,តើមានអ្វីនៅហ៊ុំព័ទ្ធ
ជុំវិញBig Bang?។រួចហើយដោយសារបន្ទុះBig Bang ក៏ចាប់់ផ្ដើមពង្រីកលំហ
ដោយវត្តមាននៃលោកធាតុដែលចាប់់ផ្ដើមមានចលនាឡើង នំាអោយ
ពេលវេលាក៏ចាប់់កំណើតឡើងដែរ។យោងតាមទ្រឹស្ដីរបស់់អ្នករូបវិទ្យាគឺលោក
Albert Einsteinសាកលលោកយើងនេះស្ថិតនៅក្នុងអវកាសដែលមានបួន
ទំហំ(4dimensions=3D+temps,ហៅថាespace-temps)ដែលបង្ហាញយើង
អោយស្គាល់់ទ្រឹស្ដីនៃរឺឡាទីវិតេ ហ៊្សេណេរ៉ាល់(relativité générale)
ដែលបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងឆ្នំា១៩១៥។
ចំពោះលោកEinstein លំហគឺដូចជាអ្វីមួយដែលមិនមែនទទេឡើយបានន័យ
ថាវាជាអ្វីមួយដែលមើលពុំឃើញប៉ុន្តែអាចស្រុតឬខូចទ្រង់់ទ្រាយបានដោយសារ
វត្តមាននៃវត្ថុធាតុ។ដើម្បីយល់់ពីគំនិតនេះ យើងគ្រាន់តែគិតថាវាជាពូកគ្រែ
មួយដែលគេដាក់់បាល់់ទំហំចំរុះមួយចំនួនហើយពូកនោះវាស្រុតរាក់់ឬជ្រៅ
ដោយសារបាល់់ទំាងនោះមានទំហំនិងទំងន់់ខុសៗគ្នា បានន័យថាបាល់នីមួយៗ
ស្រុតលើពូកអាស្រ័យដោយទំហំនិងទំងន់របស់់វា ហើយទីស្រុតនោះដូចជា
ក្រហូងមានបាតរាក់់មួយ។ប្រសិនជាមានបាល់តូចណាមួយមកក្បែរក្រហូង
នោះ វានឹងរមៀលចូលទៅក្នុងក្រហូងនោះភ្លាមគ្មានបង្អង់ឡើយ។នេះហើយ
គឺជាច្បាប់នៃទំនាញរបស់ភពនីមួយៗក្នុងសាកលលោកយើងនេះ។នៅក្បែរ
ទីជុំវិញនៃម៉ាស់ធំៗ,espace-temps(លំហ-ពេលវេលា)ត្រូវខូង(ផត)ខ្លំាង
ហើយមានឥទ្ធិពលលើចលនានៃម៉ាស់់តូចៗដែលនៅជុំវិញព្រមទំាងពេលវេលា
ផងដែរ។ក្រហូងវានឹងកាន់់តែជ្រៅកាលណាបាល់លើពូកកាន់់តែធ្ងន់់ទៅៗ។
ប្រសិនជាបាល់់នោះ ធ្ងន់់ខ្លាំងពេកវានឹងទំលុះពូកនំាអោយបានជាអណ្ដូង(ប្រហោង)
ខ្មៅមួយដែលគ្មានបាត ឯបាល់នោះក៏បាត់់ស្រមោលទៅដែរ ។នេះគឺជាអាថ៌កំបំាង
ដ៏ធំមួយរបស់់ធម្មជាតិ។ប៉ុន្តែចំពោះលំហ(អវកាស)វិញ គឺបាល់់មិនមែននៅ
លើពូកទេគឺត្រូវនៅក្នុងពូក បានន័យថានៅក្នុងលំហហើយអណ្ដែតដោយធ្វើ
ចលនាប្រៀបដូចជាត្រីហែលក្នុងទឹក មិនដែលហែលលើទឹកឡើយ។ចំពោះ
ត្រី,ទឹកគឺជាលំហដែលទ្រទ្រង់វត្តមាននិងចលនារបស់់វា ក៏ដូចជាលំហ
ដែលទ្រទ្រង់វត្តមាននិងចលនានៃផ្កាយនានាក្នុងសាកលលោកដូច្នោះដែរ។
ជាការអស្ចារ្យណាស់់ ដែលមិនដូចជាការគិតស្មានថាលំហគ្រាន់់តែជាលំហ
ទទេសុទ្ធសាធនោះ ប៉ុន្តែវាជាអ្វីមួយយ៉ាងដែលយើងមើលមិនឃើញ ហើយ
អាចទំលុះជាប្រហោងខ្មៅបានដោយចលនាជាគំនួចនៃផ្កាយមួយដែលមានទំងន់់
និងកំដៅដល់់អនន្តហើយដែលស្រូបលោកធាតុនានានិងពន្លឺក្នុងបរិវេណ
យ៉ាងត្របាញ់។តារាវិទូគិតថាគំនួចត្របាញ់នេះគឺជារន្ធ(ខ្យល់់)មួយនំាចេញទៅ
កន្លែងផ្សេងក្នុងសាកលលោកនេះឬក៏លំហរបស់សាកលលោកមួយទៀត។



អត្ថបទ អ្វីមួយអាចរលាយជាសូន្យបាន៖
https://sambatt.wordpress.com/2012/10/06/
អត្ថបទ Stephen Hawkingថាព្រះមិនបានបង្កើតសាកលលោកទេ៖
https://sambatt.wordpress.com/2010/09/03/
អត្ថបទ ឯណាបច្ចុប្បន្នកាល?៖
https://sambatt.wordpress.com/2011/03/11/
អត្ថបទ ជឿឬមិនជឿ?ការពិតនៅតែជាការពិត៖
https://sambatt.wordpress.com/2011/11/06/