Category Archives: ស្រុកខ្មែរ

ខ្ញុំសូមបកស្រាយរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិន

(បើជំនឿខ្ញុំពិត ហើយការបកស្រាយរបស់ខ្ញុំត្រឹមត្រូវ ខ្ញុំសូម
ជាតិនេះរបស់ខ្ញុំជាជាតិចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំផងគឺឈប់កើត
ដូច្នេះឈប់ស្លាប់):
រឿងព្រេងនិទានខ្មែរទាំងអស់មិនសុទ្ធតែជារបស់ខ្មែរទេ។រឿង
ព្រេងនិទានខ្មែរមួយចំនួនត្រូវបានចម្លងយកមកពីបរទេស
ដោយធ្វើការបកប្រែជាភាសាខ្មែរនិងកែសម្របសម្រួលអោយ
មានលក្ខណៈខ្មែរ។ដូចរឿងនិទានអាខ្វិនអាខ្វិននេះជាដើម
មិនដឹងច្បាស់ជារឿងរបស់ខ្មែរទេ ព្រោះមិនដឹងឈ្មោះអ្នកនិពន្ធ។
ប៉ុន្តែវាជារឿងបុរាណដែលគេនិពន្ធឡើងរាប់រយឆ្នាំមកហើយ
មានរឿងព្រេងនិទានជាច្រើនផ្សេងទៀតត្រូវបាននិពន្ធឡើង
កាលពីរាប់ពាន់ឆ្នាំកន្លងមកដែរ។ខ្ញុំដឹងដោយសារថា ទស្សនវិទូ
អាល្លឺម៉ង គឺលោកArthur Schopenhauer(1788-1860)
ក៏បានអានរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនដែរ។
សឹងគ្រប់រឿងព្រេងនិទានខ្មែរ មិនមានឈ្មោះអ្នកនិពន្ធទេ
ហើយចាប់ផ្ដើមឡើង សរសេរថា៖កាលពីព្រេងនាយ… ឬជា
យូរលង់ណាស់មកហើយ…។ដូច្នេះយើងមិនដឹងទាំងឈ្មោះ
អ្នកនិពន្ធនិងសម័យកាលនៃការនិពន្ធឡើយទោះជាកន្លង
រាប់រយឬរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយក៏ដោយ។
រឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនសំរាប់មហាជនទូទៅ ហាក់ដូចជារឿង
សាមញ្ញព្រោះអាចជារឿងបែបកំប្លែង បែបអប់រំធម្មតា។
ប៉ុន្តែឥឡូវខ្ញុំមើលឃើញលើសពីនេះ គឺវាជារឿងទាក់ទិន
នឹងជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនា ឬព្រាហ្មណ៌សាសនាហើយ
ជាចៃដន្យ ទាក់ទិនទៅនឹងជំនឿរបស់ទស្សនវិទូក្រិក
គឺលោក ប៉្លា តុង។
លោកប៉្លា តុងមានជំនឿថាមនុស្សមានព្រលឹង ។ព្រលឹងគឹ
ខ្លួនប្រាណទីពីររបស់យើងដែលមើលមិនឃើញ ។ពេលខ្លួន
ប្រាណស្លាប់ទៅ ព្រលឹង មិនស្លាប់ទៅជាមួយទេហើយនឹងទៅ
រកចាប់កំណើតមួយថ្មីទៀត។ប៉ុន្តែរាល់ការចាប់កំណើតរបស់
ព្រលឹងក្នុងខ្លួនប្រាណយើងនេះគឺជាការស្លាប់របស់ព្រលឹងទៅ
វិញទេ ព្រោះលោកជឿថាខ្លួនប្រាណយើងហ្នឹងគឺជាផ្នូររបស់
ព្រលឹង។លុះណាតែព្រលឹងឈប់ចាប់កំណើតទៀត ទើបមាន
សេរីភាព ចាកផុតទុក្ខទាំងឡាយបាន។
លោកប្ល៉ា តុងបានបែងចែកព្រលឹងជាបីផ្នែកក្នុងពីរ៉ាមីដមួយ៖
ផ្នែកខាងលើ រាងតូចស្រួចគឺជាវិចារណញ្ញាណឬបញ្ញា ផ្នែក
កណ្ដាលជាឆន្ទៈឬចិត្ត រីឯផ្នែកខាងក្រោមធំជាងគេ គឺជា
តណ្ហា ឬចំណង់ឬគិលេស។ចិត្តស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជារបស់់
វិចារណញ្ញាណឬបញ្ញា(Intellect)គឺជាឆន្ទៈ។ឆន្ទនេះមាន
អានុភាពខ្លំាងណាស់់ ព្រោះជាកងទ័ពឬកងរក្សាសណ្ដាប់់
ធ្នាប់់សង្គម សន្តិសុខ និងសន្តិភាព ដោយប្រើអាវុធ
យុទ្ធភ័ណ្ឌជាមធ្យោបាយ ។ឆន្ទៈអាចឈ្លោះទាស់់ទែងគ្នា
ជាមួយវិចារណញ្ញាណទោះជានៅក្រោមបង្គាប់់ក៏ដោយ។
នុងករណីនេះហើយបានជាចិត្តឬឆន្ទៈដែលតំណាងដោយ
បេះដូង ពេលស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ មិនស្ដាប់វិចារណញ្ញណ
ឡើយ ។ដូច្នេះហើយបានជាភាសិតអង់គ្លេសមួយសរសេរថា
Love is blind ដែលប្រែថាស្នេហាគឺខ្វាក់។មែន!ស្រឡាញ់
គឺខ្វាក់ ស្រឡាញ់គឺខ្វាក់ មើលមិនឃើញអ្វីទាំងអស់ ចេះតែ
ស្នេហាលុះទាល់តែយូរពេលទៅប្រសិនស្នេហាបោកប្រាស់ខ្លួន
ទើបមកស្ដាប់វិចារណញ្ញាណ។
ប៉ុន្តែឆន្ទៈមានមុខងារច្បាស់់លាស់់មួយគឺត្រួតត្រាដោយអាវុធ
លើប្រជារាស្រ្តដែលក្នុងពីរ៉ាមីដតំណាងដោយតណ្ហា ឬសេចក្ដី
ត្រូវការរបស់់សង្គម។ដូច្នេះឃើញថា តណ្ហាស្ថិតនៅក្រោម
បញ្ញាផង ឆន្ទៈ(ចិត្ត)ផង។ប៉ុន្តែទោះបីយ៉ាងណាតណ្ហានៅ
តែអាចមិនស្ដាប់់បង្គាប់់ថ្នាក់់ដឹកនំាទំាងពីរបាន ។មនុស្ស
មានច្រើនប្រភេទ ដោយសារថាខ្លះរស់នៅក្រោមបញ្ជា
វិចារណញ្ញាណច្រើនជាងគេ ខ្លះរស់់នៅក្រោមបញ្ជាឆន្ទៈ(ចិត្ត)
ច្រើនជាងគេ ហើយមួយភាគធំជាងគេបំផុតរស់់នៅក្រោម
បញ្ជាតណ្ហាច្រើនជាងគេ។

ឥឡូវងាកមើលរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនវិញ យើងមានតួ
អង្គសំខាន់ប្រាំគឺអាខ្វិន អាខ្វាក់ យក្ខ(ពីរ) និងនាងពៅ
ដែលយើងអាចប្រៀបថាអាខ្វិនគឺជាវិចារណញ្ញាណ ឬបញ្ញា
អាខ្វាក់គឺជាឆន្ទៈឬចិត្ត យក្ខឈ្មោលខគឺជាអវិជ្ជាឬ
សេចក្ដីល្ងង់ យក្ខញីគឺតណ្ហា រីឯនាងពៅគឺជាព្រលឹង។
ក្នុងជំនឿពុទ្ធសាសនានិងព្រហ្មណ៌សាសនាវិញ ដើម្បីរំដោះ
ព្រលឹង លុះត្រាតែប្រើបញ្ញាជាមួយចិត្តទៅបង្រ្កាបតណ្ហា
ដែលជាដើមហេតុនៃការកើត-ស្លាប់។ ក្នុងរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិន
មានតួយក្ខដល់ទៅពីរ ហេតុអ្វី?យក្ខឈ្មោល តំណាងអវិជ្ជា
ឬសេចក្ដីល្ងង់ ចំណែកយក្ខញីតំណាងតណ្ហា។យក្ខ
ឈ្មោលយក្ខញីមិនបានមកជាមួយគ្នាទេ គឺយក្ខឈ្មោល
មកដល់មុន ត្រូវបានអាខ្វិន(បញ្ញា)បណ្ដេញទៅបាត់ព្រោះ
តែល្ងង់មិនដឹងល្បិចបញ្ឆោតរបស់អាខ្វិន។បន្ទាប់មក ដល់
វេនយក្ខញី(តណ្ហា)មកដល់ ត្រូវបានអាខ្វាក់(ចិត្ត)
កាត់ដាច់កស្លាប់នៅនឹងកន្លែង។ជោគជ័យក្នុងការសង្រ្គោះ
នាងពៅ(ព្រលឹង)គឺត្រូវការត្រូវការបញ្ញានិងចិត្តសហការគ្នា
ទើបបានសំរេច។ដូច្នេះ គេត្រូវការបញ្ញានិងចិត្តដើម្បីរំងាប់
តណ្ហា។ការរំដោះឬសង្គ្រោះនាងពៅគឺដូចជារំដោះឬរម្ងាប់
ទុក្ខដូច្នោះដែរ។កន្លែងរម្ងាប់ទុក្ខឬរលត់ទុក្ខគឺនិពា្វន។
ដើម្បីរំដោះទុក្ខឬបំបាត់ទុក្ខ អោយអស់រលីង គឺត្រូវបំបាត់
ឬរំលើងឫសកែវនៃទុក្ខពោលគឺកំចាត់អវិជ្ជា(យក្ខឈ្មោល)
សម្លាប់តណ្ហា(យក្ខញី)។

ការបកស្រាយធម្មតាៗអំពីរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិន

រឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនគឺជារឿងដែលសបញ្ជាក់ពីខ្សែ
ជីវិតរបស់មនុស្សពីរអ្នកដែលរស់នៅដោយគ្មាន
សេរីភាព រហូតដល់ព្រេងវាសនាហុចអោយបានក្លាយ
ជាមន្រ្តីនិងព្រះមហាក្សត្រគ្រប់គ្រងផែនដី ដោយសារ
តែភាពអត់ធ្មត់ តស៊ូ ជំន: មិនខ្លាចឧបសគ្គ។ ហើយ
នៅក្នុងរឿងនេះដែរក៏មានឈុតឆាក កំសត់ កនិង
កើតទុក្ខ ដោយសារតែភាពក្រីក្រ។ ម៉្យាងវិញទៀត
រឿងនេះក៏បានបង្ហាញពីសេចផ្តើមស្រលាញ់ ការ
សហការគ្នាក្នុងកាល:ទេស:លំបាកនានារវាងមនុស្ស
ពីរនាក់ ក្នុងគ្រប់ស្ថានភាព ភ័យខ្លាច។ ដោយសារ
តែមានភាពស្មោះត្រង់និងពាក្យសច្ច:ទើបធ្វើអោយ
អាខ្វាក់និងអាខ្វិនមានសេរីភាពដូចជាបានកើត
ជាមនុស្សថ្មី។
ដោយជិន វិច្ឆិកា

រឿងនិទានខ្មែរជារឿងប្រឌិតឬរឿងពិត?

និយាយតាមត្រង់ ខ្ញុំចូលចិត្តអានឬស្ដាប់រឿងនិទានខ្មែរ
ណាស់កាលពីនៅកុមារដោយជឿថាជារឿងពិតទៀត
ផង។ប៉ុន្តែដល់យូរទៅ លុះចេះគិតពិចារណាក៏លែងចូល
ចិត្តហើយស្ដាប់ក៏លែងចូលចិត្ត ពីព្រោះគិតថាជារឿងប្រឌិត
សុទ្ធសាធ។តែសព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនអាចបដិសេទថារឿងព្រេង
ខ្មែរទាំងអស់សុទ្ធតែជារឿងប្រឌិតនោះទេ ព្រោះខ្ញុំនៅតែមាន
ជំនឿថាមានរឿងនិទានខ្មែរជាច្រើនអាចជារឿងពិត ជា
ពិសេសរឿងទាក់ទងទៅនឹងរឿងអ្នកតាផ្សេងៗជាដើម។
ឯរឿងនិទានដែលខ្ញុំមិនជឿមានដូចជារឿងដែលមានសត្វ
ផ្សេងៗវចេះនិយាយគ្នាឬចេះនិយាយជាមួយមនុស្ស តួយ៉ាង
ដូចរឿងព្រេងខ្មែរអំពីបុព្វហេតុនៃការប្រារព្ធបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ
ដែលក្នុងនោះមានសេចក្ដីថា៖កុបិលមហាព្រហ្មបានចោទ
ប្រស្នាបីខដល់ធម្មបាលកុមារ ជាកូនសេដ្ធីដែលបានរៀនចេះ
ចប់នូវវេទមន្តនិងចេះភាសាបក្សីទាំងពួង ហើយបានសន្យា
ថា បើស្រាយមិនរួចទេ នឹងកាត់ក្បាលធម្មបាលកុមារ ផ្តុយ
ទៅវិញបើស្រាយប្រសា្ននោះរួច កុបិលមហាព្រហ្ម នឹងត្រូវ
កាត់ក្បាល។
ធម្មបាលកុមារទាល់ប្រាជ្ញា ប៉ុន្តែទីបំផុតបានស្ដាប់សត្វឥន្ទ្រី
ញី-ឈ្មោលសន្ទនាគ្នាអំពីប្រសា្ននោះ ទើបបានយល់ឡើងហើយ
ដល់ថ្ងៃកំណត់ក៏បានឆ្លើយថា
_ខទី១៖វេលាព្រឹក សិរីស្ថិតនៅមុខ ទើបមនុស្សត្រូវយកទឹក
លុបមុខ
_ខទី២៖វេលាថ្ងៃត្រង់ សិរីស្ថិតនៅទ្រូង ទើបមនុស្សត្រូវយក
ទឹកលាងទ្រូង
_ខទី៣វេលាព្រលប់ សិរីស្ថិតនៅជើង ទើបបមនុស្សត្រូវយក
ទឹកលាងជើង។កុបិលមហាព្រហ្មត្រូវកាត់ក្បាលបូជាធម្មបាល
កុមារ ហើយអោយកូនស្រីទាំង៧នាក់យកពានមកទទួល
ក្បាល រួចអោយកូនច្បងហែប្រទក្សិណភ្នំព្រះសុមេរុ៦០នាទី
ទើបយកទៅទុកនៅគន្ធាមលីនៃភ្នំកៃលាស។លុះគម្រប់១ឆ្នាំ
សង្រ្កាន្តទេពធីតាទាំង៧ក៏ផ្លាស់វេនគ្នាហែក្បាលកុបិលមហា
ព្រហ្មប្រទក្សិណភ្នំព្រះសុមេរុ រាល់ៗឆ្នាំរហូតមក។ហេតុ
នេះហើយ បានជាមានសង្រ្កាន្តអោយទំនៀមដាច់ឆ្នាំ
ចាស់ចូលឆ្នាំថ្មីនេះ។
………………………………..
ដូច្នេះហើយខ្ញុំមិនអាចជឿរឿងនិទានទាំងអស់បានឡើយ
ហើយយល់រឿងបែបមិនគួរអោយជឿនោះថា សុទ្ធសឹងជារឿង
និទានអប់រំមនុស្សអោយយល់អំពីទំនៀមទំលាប់ឬរបៀបរស់
នៅក៏ដូចរបៀបចេះគិតពិចារណាដើម្បីដោះស្រាយរឿងរ៉ាវផ្សេងៗ
ដើម្បីអោយរស់បានសុខចំរើនក្នុងសង្គម។ចំពោះរឿងអាខ្វាក់
អាខ្វិនវិញក៏ខ្ញុំជឿទៅមិនរួចដែរ ។តែខ្ញុំគ្រាន់គិតថាជារឿង
កំប្លែងកំសាន្តក៏ដូចជាអប់រំអោយមនុស្សចេះគិតពិចារណា
នឹងចេះតស៊ូក្នុងជីវិតរស់នៅដើម្បីបានផុតសេចក្ដីក្រីក្រលំបាក។
ប៉ុន្តែរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិននេះ មានលក្ខណៈពិសេសមួយប្លែក
ដែលអ្នកផងមិនគិតស្មានដល់ ព្រោះអាចជារឿងប្រៀបធៀប
ទៅនឹងជំនឿមួយ ជាពិសេសក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។ខ្ញុំជាអ្នក
នឹកឃើញដោយផ្អែកលើទស្សនវិជ្ជារបស់លោកប្ល៉ា តុងហើយ
នឹងបកស្រាយក្នុងពេលឆាប់ៗ។

សង្ខេបរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិន

កាលពីព្រេងនាយ មានមនុស្សពីរនាក់ ម្នាក់ខ្វាក់ភ្នែកទាំងពីរ
ឯម្នាក់ទៀតខ្វិនៗជើងទាំងពីរនៅផ្ទះជិតគ្នាយកគ្នាជាសម្លាញ់នឹងគ្នា។
យប់ថ្ងៃមួយ ដោយធន់ទ្រាំធ្វើជាខ្ញុំចិនម្ចាស់ផ្ទះតទៅមុខទៀត
មិនបាន ក៏បបួលគ្នារត់ៗតាមជើងទឹក ជិៈទូកអុំ មិនបានសំរេច
ក៏ត្រូវចិនចាប់មកផ្ទះវិញ។យូរបន្តិចក្រោយមក យប់មួយអាខ្វាក់
អាខ្វិនបបួលគ្នារត់ម្ដងទៀត លើកនេះតាមជើងគោក ទើបបាន
សំរេចបំណង ដោយអាខ្វិនអោយអាខ្វាក់លើកខ្លួនដាក់លើស្មាហើយ
អាខ្វិនបញ្ជាអោយដើរតាមខ្លួនប្រាប់។បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរបានពីរបីថ្ងៃ
ក៏បានមកដល់ស្រុកមួយដែលល្បីថាមានសត្វខ្លាកាចសាហាវធ្វើអោយ
អ្នកស្រុកខ្លាច ហើយកូនចៅមិនអោយចេញដើរពេលយប់ព្រលប់។
ចំណែកអាខ្វាក់អាខ្វិននៅព្រលប់ថ្ងៃមកដល់ នឹកគិតនឹងគ្នាថាធ្វើស្រែ
ប៉ុន្តែមិនមាននង្គ័លគោក្របីពីណា ក៏ដើររចូលទៅភូមិគេ អ្នកស្រុក
ឃើញប្រាប់ថាស្រុកនេះមានខ្លាសាហាវណាស់។អាខ្វាក់ឆ្លើយថា ៉ឃ្លេមិន
ខ្លាច ទៅខ្លាចខ្លា ៉។ខ្លាជួនជាពេលនោះសំងំលបមកខាំគោ ដល់ឮ
អាខ្វាក់ថាដូ្ចច្នេះ ក៏នឹកឆ្ងល់ថា ពីដើមគេខ្លាចអញ ឥឡូវមានឃ្លេ
គេខ្លាចជាងអញទៅទៀតអញមិនដែលឃើញសោះឃ្លេ ចឹងអញចាំ
មើលវាអោយឃើញច្បាស់ប្រាកដ។អាខ្វិនឃើញក្រោលគោគេហើយ
ប្រាប់អោយអាខ្វាក់ចូលទៅលួចគោ ជួនក៏បានជួបនឹងខ្លាហើយស្ទាប
ខ្លាយលថាគោនប់ធាត់ល្អ ឯខ្លាវិញវាភ័យស្មានតែខ្លេក៏មិនហ៊ានរើ
បំរះ ទាល់តែអាខ្វាក់ទាញមកខ្លុះ ចាក់ច្រមុះឈឺទ្រាំមិនបានក៏ស្ទុះ
ច្រឡោចរត់ទៅបាត់។អាខ្វិនខ្លាចស្ទើរស្លាប់តែអាខ្វាក់ស្ដាយអានប់
ក៏ទៅតាមរហូតដល់កណ្ដាលវាលស្រែឃើញខ្ទមមួយមានទាំងរនាស់
អណ្ដើក ខ្សែពួរ ចង្អេរទៀតផង ក៏អាខ្វាក់យកទាំងអស់ ទាស់តែ
អាខ្វិនមិនសូវចង់ដោយនិយាយឡើងថា ៉ យកធ្វើអីធ្ងន់អត់អំពើ ៉។
អាខ្វាក់តបវិញថា៉ធ្ងន់អីឯង ធ្ងន់តែអញទេ ចេះតែយកទៅ ៉។អាខ្វាក់
ជាមនុស្សមានកម្លាំង ក៏យករបស់ទាំងអស់នោះទៅ លុះដល់ដើរ
ចូលព្រៃលេចវាលដល់ព្រឹកឡើង ក៏បានជួបនឹងអ្នកយកឃ្មុំ អាខ្វាក់
សុំឃ្មុំស៊ី ។អ្នកយកឃ្មុំក៏ឆ្លើយទៅថា ៉គ្នាស៊ីតែទឹកទេ ទុកកាកអោយ
ឯង ៉ហើយយកបំពង់ឫស្សីមួយដោះទុក្ខសត្វធំរួចចុកអោយជិត ហុច
ទៅអោយអាខ្វាក់អាខ្វិនកាន់យកទៅ ដើរលេចវាលចូលព្រៃក៏ៃឃ្លាន
បាយ អាខ្វាក់ដាក់អាខ្វិនចុះ ហើយដកឆ្នុកបំពង់ក៏ធំុំក្លិនស្អុយ ក៏
ថាកន្លែងនេះធំក្លិនស្អុយ ក៏ទៅមុខទៀតដល់កន្លែងមួយមានត្រពាំង
ក្រោមម្លប់ឈើ ហើយអាខ្វាក់ដកឆ្នុកបំពង់ក៏ធុំក្លិនស្អុយទៀត តែ
ដលលូកដៃទៅទើបដឹងថាលាមកក៏ខឹងខ្លាំងណាស់ហើយថាយើងចាញ់
បោកអាអ្នកយកឃ្មុំ វាបញ្ឆោតយើងអោយយកបំពង់អាចម៌វា រួចថា
ស៊ីបាយហើយនឹងតាមទៅរកសម្លាប់វា។ អាខ្វាក់អាខ្វិនដើររកវា វង្វេង
ផ្លូវ ឮសត្វសសេះចោះដើមឈើយកកណ្ឌៀរស៊ី គិតស្មានថាអ្នកយកឃ្មុំ
ក៏ស្រែកហៅថា៖ ៉ឯងមានចិត្ត ឯងចុះពីលើដើមឈើមក ៉។លុះដើទៅ
ដល់អាខ្វិនប្រាប់ថា ៉សត្វសសេះចោះដើមឈើទេ មិនមែនមនុស្សទេ ៉។
អាខ្វាក់អាខ្វិនដើរលេចវាល ចូលព្រៃ លេចព្រៃចូលវាល កាន់តែឆ្ងាយ
ទៅរហូតដល់ស្រុកមួយមានស្ដេចគង់នៅសោយរាជ្យហើយមានយក្ខតែង
មកស៊ីមនុស្សនៅសាលាមួយ។ជួនជាថ្ងៃនោះ ស្ដេចបានយកនាងពៅ
សម្លាញ់ជាបុត្រីក្រមុំតែមួយដាក់ក្នុងស្គរអោយយក្ខមកចាប់ស៊ីក្នុងសាលា
នោះ បើមិនចឹងទេ វានឹងមកស៊ីមនុស្សក្នុងនគរទាំងនាហ្មឺន ទាំង
ស្ដេច។នាងពៅអាណិតរាស្ត្រទាំងស្ដេចនាហ្មឺនទើបបានជាមកអោយយក្ខ
ស៊ីខ្លួននាងអាខ្វាក់អាខ្វិនមកដល់រៀបចំសំរាកក្នុងសាលា ហើយបិទ
ទ្វារសាលាទាំងអស់។នាងពៅនៅក្នុងស្គរឮមាត់មនុស្សនិយាយគ្នាក៏សួរ
ទៅថា ៉អ្នកមកពីណា?សូមអ្នកប្រញាប់ចេញទៅ ត្បិតសាលានេះស្ដេច
សង់ឡើងដាក់មនុស្សអោយយក្ខស៊ីសព្វថ្ងៃ តែដល់ព្រលប់ទើបហោះ
មកឮសន្ធឹកដូចផ្គរ។អាខ្វិនឮនាងពៅថាយក្ខនឹងមកស៊ីភ័យលស់
ព្រលឹង ចំណែកអាខ្វាក់ដោយហេតុខ្វាក់ពីកំណើតផង មានកម្លាំង
មានរឹទ្ធិផង ឮហើយឆ្លើយថា ៉ខ្លាចអីយកនោះ បើវាមក យើងមិន
ចេះកាប់អោយស្លាប់ នាងនៅអោយស្ងៀមទៅ យកបាយចំណីអោយ
យើងស៊ីនឹងមានកម្លាំងកាប់អោយស្លាប់ នាងឯងរកដាវអោយមុតល្អ
យើងនឹងកាប់យក្ខ។នាងពៅក៏តបថាបើអ្នកសម្លាប់យក្ខនោះបាន
ទ្រព្យទំាងប៉ុន្មានដែលគេអោយយក្ខនោះ ខ្ញុំនឹងជូនអ្នកទាំងអស់។
អាខ្វាក់ឮដូច្នោះ អរណាស់ បង្គាប់អោយអាខ្វិនយកបាយចំណីមក
អោយស៊ីនឹងអាល់មានកម្លាំងសម្លាប់យក្ខ។លុះវាលាយប់ងងឹតមកដល់
ល្មមជាវេលាយក្ខមកស៊ីមនុស្ស យក្ខហោះមកឮសន្ធឹកដូចព្យុះលាន់ខ្ទ័រ
ទាំងដី នាំអោយអាខ្វិនភ័យស្ទើលេចអាចម៌លេចនោម។ឯនាងពៅ
សន្លប់ក្នុងស្គរ។ចំណែកអាខ្វាក់មិនខ្លាចបន្តិច អង្គុយចាំមាត់ទ្វារ។
យក្ខមកដល់ក៏ស្រែកសន្ធាប់ដូចរន្ទះថា ៉នរណាបិទទ្វារសាលាអញ? ៉
អាខ្វាក់បទៅថា ៉អញបិទទ្វារសាលា អញខ្លាចអីឯង ៉។យក្ខក៏ឆ្លើយ
ថា ៉មនុស្សមកពីណាចិត្តធំម្ល៉េះ?អញសុំមើលថ្លើមឯងប៉ុណ្ណាបានជា
ចិត្តធំម្ល៉េះ?អាខ្វាក់បោះចង្អេរទៅ យក្ខឃើញថាជាថ្លើមធំដូច្នេះ
សមខ្លួនវាធំជាងអញ ហើយសួរទៀតថាចុះ ៉ចៃឯងប៉ុណ្ណា? ៉អាខ្វាក់
ក៏បោះអណ្ដើកទៅ យក្ខឃើញនាំអោយយក្ខគិតថាចៃវាធំប៉ុណេ្ណះ
សមខ្លួនវាធំមែន ៉។រួចយក្ខសួរទៅទៀតថា ៉ចុះរោមជើងឯងប៉ុណ្ណា?
អាខ្វាក់បោះខ្សែពួរទាក់ក្របី ទៅអោយយក្ខមើលឃើញហើយ
យក្ខភិតភ័យ ក៏រត់ត្រលប់ទៅវិញ។ភ្លាមនោះនាងពៅភ្ញាក់ពីសន្លប់
ក៏ប្រាប់ទៅអាខ្វាក់ថា ៉នៅមានយក្ខញីទៀត យប់បន្តិចវានឹងមក ៉។
បន្តិចមកយក្ខញីហោះមកដល់ហើយច្រានទ្វារអើតក្បាលមក អាខ្វាក់
ឮសន្ធឹកយក្ខច្រានទ្វារក៏កាប់ស្មានទៅត្រូវយក្ខដាច់ស្លាប់នៅទីនោះ
ឯង។រួចហើយ អាខ្វាក់អាខ្វិនយកទ្រព្យមាសប្រាក់មកចែកគ្នា
លុះចែកចុះចែកឡើងមិនត្រូវគ្នាដោយសារអាខ្វិនចេះតែចង់បាន
របស់មានតម្លៃជាង ម្ដងដាក់មុខខ្លួន ម្ដងដាក់មុខអាខ្វាក់
អោយអខ្វាក់ជ្រើសយក។អខ្វាក់ជ្រើសត្រូវតែរបស់ល្អ ក៏ទាស់ទែង
គ្នា ជួនជាគ្រានោះមានផ្លែក្រសាំងជ្រុះមកលើក្បាលអាខ្វាក់ៗស្មានតែ
អាខ្វិនវាយក៏ឆ្លើយថា ៉ និយាយត្រឹមតែមាត់មិនអស់ចិត្ត ដៃដល់
ទៀតផង ៉ហើយអាខ្វាក់ទៅធាក់ដាល់អាខ្វិនទាល់តែអាខ្វិនត្រង់ដៃ
ត្រង់ជើងអស់។ឯអាខ្វិនស្ទុះទៅដាល់អាខ្វាក់ត្រូវភ្នែកៗក៏ភ្លឺទាំងពីឡើង។
និយាយពីនាងពៅ លុះក្រោយអាខ្វាក់អាខ្វិនចាកចេញទៅ ព្រឹកភ្លឺ
ឡើងអស់មនុស្សម្នាមកមើលនាងពៅ ឃើញនាងនៅរស់ មិនស្លាប់
ទៅជាស្លាប់ឯយក្ខទៅវិញដូច្នេះ ក៏បានទៅក្រាបទូលស្ដេចមានព្រះ
បន្ទូលសួរនាងពៅថា ៉ម្ដេចបានជាកូនរួចពិស្លាប់ហើយឃើញយក្ខ
ស្លាប់ទៅវិញ?នាងក៏ទូលប្រាប់ព្រះបីតាតាមដំណើររៀងសព្វគ្រប់
រួចស្ដេចអោយប៉ាវគងដើររកចៅខ្វាក់ចៅខ្វិននឹងអាល់ព្រះរាជទាន
ព្រះរាជធីតាជាប្រពន្ធ នឹងអោយសោរាជ្យ។ឯអ្នក​ប៉ាវ​គង​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក
​តូច​ធំ​ជួប​នឹង​ចៅ​ខ្វាក់​ចៅ​ខ្វិន ហើយ​ចៅ​ខ្វាក់​ចៅ​ខ្វិន​សួរ​ថា
«មាន​កលិយុគ​កលិយាក​អី​បាន​ជា​ស្តេច​ឲ្យ​ប៉ាវ​គង?» ។ អ្នក​ប៉ាវ
​គង​ប្រាប់​ថា «ស្តេច​ឲ្យ​ប៉ាវ​គង​រក​អ្នក​សម្លាប់​យក្ខ​នឹង​យក​ទៅ​ឲ្យ​
សោយ​រាជ្យ» ។ ចៅ​ខ្វាក់​ចៅ​ខ្វិន​ឮ​ក៏​ត្រេក​អរ​ណាស់​ប្រាប់​ថា«ខ្ញុំ​នេះ
​ហើយ​សម្លាប់​យក្ខ កាល​ដើម​ខ្ញុំ​ខ្វាក់​ខ្វិន ឥឡូវ​ជា​ហើយ មិន​ជឿ
​សោត​មាន​ទាំង​របស់​ដែល​ខ្ញុំ​យក​មក​ជា​សម្គាល់​ផង» ។ អ្នក​ប៉ាវ​គង
​នាំ​ចៅ​ខ្វាក់​ចៅ​ខ្វិន​ទៅ​ថ្វាយ​ស្តេច​លុះ​ទៅ​ដល់​ហើយ​ចៅ​ខ្វាក់​ចៅ​ខ្វិន
យក​ទាំង​របស់​ដែល​យក​អំពី​សាលា​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្តេច​គ្រាន់​ជា​សម្គាល់ៗ
ចៅ​ខ្វាក់​ចៅ​ខ្វិន​ក្រាប់​ថ្វាយ​បង្គំ​ស្តេច ស្តេច​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​សួរ​ថា
«ចៅ​ឯង​ឬ​ដែល​សម្លាប់​យក្ខ? » ។ ចៅ​ខ្វាក់​ចៅ​ខ្វិន​ក្រាប​ទូល​តាម
​ដំណើរ​សព្វ​គ្រប់ ។ ស្តេច​ទ្រង់​ឲ្យ​ហៅ​នាង​ពៅ​មក​ឲ្យ​មើល ហើយ​ទ្រង់​
សួរថា «ចៅ​នេះ​ឬ​ដែល​សម្លាប់​យក្ខ?» ។ នាង​ពៅ​ក្រាប​ទូល​ថា
«អ្នក​នេះ​ហើយ​ដែល​សម្លាប់​យក្ខ ប៉ុន្តែ​កាល​ពី​មុខ​គាត់​ខ្វាក់​ខ្វិន
ឥឡូវ​នេះ​មិន​ខ្វាក់​ទេ» ។ ស្តេច​ទ្រង់​ជ្រាប ទ្រង់​ផ្សំ​នាង​ពៅ​ឲ្យ​ជា​
ជាយា​ចៅ​ខ្វាក់ ឲ្យ​សោយ​រាជ្យ​ជំនួស​ព្រះ​អង្គ ។ ដល់​ចៅ​ខ្វាក់បាន
​សោយ​រាជ្យ​ហើយ ឲ្យ​ចៅ​ខ្វិន​ធ្វើ​ជា​ឧបរាជ ត្បិត​ជា​មនុស្ស​កំសត់​កម្រ
ផង​គ្នា ក៏​បាន​សេចក្តី​សុខ​រៀង​រាប​ដរាប​ទៅ ។

ភ្នែក​សាច់​មិន​សម្រេច​ដូច​ភ្នែក​ប្រាជ្ញា

សុបិនអើយជួយព្យាបាលផង

យប់មិញ យល់សប្តិឃើញមនុស្សម្នាក់កំពុងព្យាបាល
ជម្ងឺឆ្អឹងខ្នងរបស់ខ្ញុំ ដោយបានទាញចេញនូវសសៃរកប់
ក្នុងសាច់ខ្នងមួយពណ៌សចេញមកផង ។ខ្ញុំដូចជាស្រៀវ
ឆ្អឹងខ្នង ប់ុន្តែដូចជាមិនឈឺអីបន្តិចសោះ។ផ្ទុយទៅវិញ
ខ្ញុំក៏មានអារម្មេណ៍ស្រួលខ្លួន បាត់ឈឺឆ្អឹងខ្នង បាត់ឈឺ
ចង្កេះ ។ភ្លាមនោះខ្ញុំក៏ភ្លាក់ដឹងខ្លួនឡើងមានអារម្មណ៍
ថាធូរស្បើយមែន គឺបាត់ឈឺខ្នង បាត់ឈឺចង្កេះ ក្រោយ
ពីម្សិលម្ង៉ៃនិងម្សិលមិញ មានទឹកកកកសំឡីធ្លាក់មក
ច្រើនណាស់ ខ្ញុំក៏អស់កម្លាំងនឹងការកាយទឹកកកចេញ
ពីមុខផ្ទះ ទាល់តឺឈឺខ្នង ឈឺចង្កេះទៀតផង។ថ្ងៃទីមួយ
វាធ្លាក់ប្រហែលជា៣៥cmហើយម្សិលមិញវាធ្លាក់មកទៀត
ប្រហែល១០cm។ទីក្រុងម៉ុងអាល់ត្រូវគ្រប់ដណ្ដប់ដោយ
ភួយសំឡីទឹកកកយ៉ាងក្រាស់ឆ្នាំនេះ។
តាមផ្លូវថ្នល់គ្រប់ទីកន្លែងពោរពេញទៅដោយកូនភ្នំ
ទឹកកក តំរៀបគ្នាជាជួរៗតាមមុខផ្ទះអ្នកក្រុងគ្រប់ៗគ្នា។
អ្នកដែលត្រូវចតឡានលើផ្លូវ នឹងពិបាកកាយទឹកកក
ចេញដើម្បីអាចបើកឡានចេញទៅធ្វើការឬទៅផ្សារ
ហើយពេលត្រលប់មកវិញ ត្រូវទៅរកកន្លែងថ្មី ព្រោះ
កន្លែងដែលគេបានកាយទឹកកកចេញនោះត្រូវបានគេ
ចូលចតឡានរបស់គេបាត់ទៅហើយ។ការរកកន្លែង
ចតមួយទៀតគឺមិនងាយរកបានស្រួលៗទេ។ម្យ៉ាងទៀត
ពេលចតឡានតាមផ្លូវ ត្រូវមើលផ្លាកហាមចតឡាន
សំរាប់ម៉ោងគេមកកើបទឹកកក។បើយើងមានផ្ទះហើយ
មានចំណតរថយន្ត វាមិនចាំបាច់ចតឡានតាមផ្លូវថ្នល់
ទេ។វាពិបាកតែកាយទឹកកកខាងមុខផ្លូវចូលចំណត
ឡាននិងមុខផ្ទះតែប៉ុណ្ណោះ។ប៉ុន្តែ ទឹកកកច្រើនម្លឺងៗ
មើលទៅ ដូចជាបាក់កម្លាំងមុនជាស្រេចទៅហើយ ព្រោះ
វាធ្វើអោយហត់ ហើយអាចនឹងឈឺខ្នងឬចង្កេះ ឬចុកដៃ
ចុកជើងទៀតផង ។នៅវ័យកណ្ដាលមុនស្ស មិនសូវជាអ្វីទេ
ប៉ុន្តែ ដល់វ័យមួយជិតចូលនិវត្តន៍ឬចូលនិវត្តន៍ កម្លាំង
នឹងថមថយ ។ពេលនោះ មានតែទិញម៉ាស៊ីនសំអាតទឹកក
(souffleuse de neige)មកជួយទើបបាន។
ទីក្រុងម៉ុងរ៉េអាល់ចាប់ផ្ដើមសំអាតទឹកកកចេញអោយអស់
ពីផ្លវថ្នល់ពីថ្ងៃនេះទៅរហូតដល់ថ្ងៃសុក្រ។សំរាប់ទឹកកកធ្លាក់
មួយលើក45cmគេត្រូវចំណាយ45លានដុល្លារដើម្បីបោស
សំអាតគឺថា 1cm=1លានដុល្លារ។នេះជាលើកទីប្រាំហើយ
ដែលម៉ុងរ៉េអាល់ចាត់ការបោសសំអាតទឹកកកចាប់តាំង
ពីរដូវទឹកកកមកដល់។
និយាយពីសុបិនខ្ញុំ។ប្រសិនជាពេលឈឺ ហើយសុបិនបាន
ទៅពេទ្យ ហើយគេព្យាបាល់អោយជា រួចពេលភ្ញាក់ឡើងដឹង
ខ្លួនបានជាស្បើយមែននោះ ខ្ញុំនឹងឈប់មានការណាត់ជួប
ជាមួយគ្រូពេទ្យទៀតហើយ។ ពេលទៅពេទ្យម្ដងៗ ដូចជា
ធុញៗ នឹងការង់ចាំយូរ ។ខ្ញុំជឿថាមិនមាននរណាម្នាក់
ចូលចិត្តទៅពេទ្យទេ ។បើដូច្នេះ ចូរថែទាំសុខភាពរបស់ខ្លួន
និងគ្រួសារអោយបានល្អ ដើម្បីកុំអោយទៅជួបពេទ្យញឹក
ញាប់ពេក។វាជៀសមិនរួចទេទៅពេទ្យ ប៉ុន្តែបើអាច យើង
នឹងជៀស។នៅកាណាដានេះ ទៅពេទ្យគេមិនបង់លុយទេ
ហើយពេលចាស់ចូលនិវត្តន៍ ថ្លៃថ្នាំពេទ្យក៏រដ្ឋជួយចេញអោយ
ទៀត។មិនដូចស្រុកខ្មែរ មិនមានលុយ ពេទ្យមិនទទួលមើល
សូម្បីស្ត្រីរៀបឆ្លងទន្លេ មិនមានលុយបង់ ក៏មិនទទួលដែរ គឺ
ទុកអោយគ្នាស្លាប់ទាំងម្ដាយនិងទារកទៀត។ឆ្នាំមុនមានបុរស
ម្នាក់យកកូនទៅពេទ្យ គ្មានលុយបង់ ពេទ្យមិនមើល ក៏អស់
សង្ឃឹមហើយចេញមកខាងក្រៅមន្ទីរពេទ្យក៏ចងកលើដើមឈើ
ស្លាប់បាត់ទៅ ។គួរអោយអាណោចអាធ័មណាស់់។អ្នកខ្លះ រកស៊ី
មានបាន ដល់ពេលឈឺធ្ងន់ ក៏ធ្លាក់ខ្លួនក្រតែមួយភ្លែតព្រោះ
តែប្រទេសជាតិមិនមានសេវាកម្មសុខភាពអត់គិតថ្លៃដល់
ប្រជាពលរដ្ឋទូទៅ។hiver2019hiver 2019mardy

សំណាងមួយក្នុងមួយពាន់គ្រោះថ្នាក់របស់ប៉ា

ក្នុងសម័យសាធារណរដ្ឋរបស់លោកសេនាប្រមុខលន់ ណុល
ប៉ាធ្វើការជាគ្រូបង្រៀននៅខេត្តកំពង់ចាម ។ប៉ុន្តែប្រទេស
ខ្មែរយើងមានសង្រ្គាមត្រូវច្បាំងជាមួយខ្មែរក្រហមនិង
យៀកកុង។ដូច្នេះហើយ ប្រទេសជាតិយើងត្រូវការអ្នក
ស្ម័គ្រចិត្តចូលបំរើកងទ័ព ការពារប្រទេស។ទាហាន
ស្ម័គ្រចិត្តទំាងអស់ពុំបានទទួលការបង្វឹកបង្ហាត់គ្រប់គ្រាន់
ដើម្បីទៅច្បាំងទេ។
ប៉ាក៏បានស្ម័គ្រចិត្តចូលធ្វើទាហានទៅច្បាំងនឹងសត្រូវ។
ប៉ាត្រូវបានគេអោយធ្វើជានាយទាហានឬជាប្រធានក្រុម
ដែលមានកូនទាហានប្រមាណជាងដប់នាក់ប៉ុណ្ណោះ។លុះ
ដល់ថ្ងៃចូលទៅសរមភូមិប៉ានំាកូនទាហានចូលក្នុងត្រង់សេ
ហើយត្រៀមខ្លួនចាំទទួលបញ្ជាអោយបាញ់ ។លុះបានទទួល
បញ្ជាអោយបាញ់ហើយ ពួកគេក៏លើកកំាភ្លើងបាញ់តម្រង់
ទៅសត្រូវដោយស្មានៗ ។មានអ្នកខ្លះបាញ់កាំភ្លើងដោយមិន
អើតក្បាលចេញពីរណ្ដៅត្រង់សេផងទេ។
ពួកគេបាញ់អស់រយៈពេលមួយសន្ទុះធំក៏អស់គ្រាប់ ។ប៉ាដឹងថា
នៅមានគ្រាប់ស្តុកទុកនៅឯបន្ទាយ ក៏ចេញពីត្រង់សេលូន
ចេញ ទៅយកគ្រាប់ ដោយទុកកូនទាហានគាត់ម្នាក់ឯង
នៅរង់ចាំ។ក្រោយពេលបានប្រមូលយកគ្រាប់កំាភ្លើងមក
ក្នុងដៃហើយក៏លូនត្រលប់មកវិញក៏ស្រាប់តែយៀកកុងចាប់
ផ្ដើមបាញ់តបមកវិញម្ដងគឺដូចគ្រាប់ទឹកភ្លៀងធ្លាក់ ជាហេតុ
នំាអោយប៉ាមិនអាចលូនត្រលប់ទៅកាន់ត្រង់សេរបស់គាត់
វិញបានឡើយ។មួយរំពេចនោះ មានគ្រាប់កំាភ្លើងធំមួយ
បានផ្លោងមកធ្លាក់ចំរណ្ដៅត្រង់សេរបស់ប៉ា បណ្ដាលអោយ
កូនទាហានរបស់គាត់ទទួលរងគ្រោះថ្នាក់ជាទម្ងន់គឺ
បាក់ភ្លៅទំាងពីរ មិនដឹងជាអាចរស់រានមានជីវិតអត់
ពីព្រោះឈាមហូរសឹងខ្សោះអស់ពីខ្លួនទម្រាំនឹងដល់ពេល
យៀកកុងឈប់បាញ់ ហើយគេអាចដឹកគាត់ចេញទៅ
ព្យាបាលសង្រ្គោះជីវិត។មិនដឹងប៉ារន្ធត់ចិត្តយ៉ាងណាពេល
ដែលស្ងប់គ្រាប់កំាភ្លើងហើយបានមកត្រលប់មកដល់
ត្រង់សេវិញឃើញទិដ្ឋភាពដ៏គួរអោយតក់ស្លុតនេះ។
ខ្ញុំសូមស្ញើចសរសើរទឹកចិត្តដ៏អង់អាចក្លាហានរបស់ប៉ា
ដែលហ៊ានយកជីវិតរបស់ប៉ាទៅសមរភូមិដើម្បីបំរើនិង
ការពារប្រទេសជាតិខ្មែរយើង ហើយក៏សូមគោរពវិញាណក្ខ័ន្ត
បុព្វបុរសខ្មែរជាច្រើនរាប់មិនអស់ តាំងពីសម័យដើម
មករហូតដល់បច្ចុប្បន្នដែលបានលះបង់ជីវិតជូនជាតិ
មាតុភូមិខ្មែរជាទីស្រឡាញ់របស់យើងទាំងអស់គ្នា។
បើប៉ាមិនបានលូនចេញុទៅយកគ្រាប់ទេ ប៉ាពិតជា
នឹងរងបួសធ្ងន់ឬក៏ស្លាប់ជាក់ជាមិនខាន។នេះជា
សំណាងមួយរបស់ប៉ា។
_១៧មេសាឆ្នំា១៩៧៥ពេលដែលទាហានខ្មែរក្រហម
វាយយកបានទីក្រុងភ្នំពេញហើយ ក៏មានសភាព
ច្របូកច្របល់ ក៏ដូចជាចលាចលគ្រប់ទិសទី។ទាហាន
ខ្មែរក្រហមដើរដេញប្រជាពលរដ្ឋចេញពីផ្ទះ អោយទៅ
ជនបទដោយកុហកថាអាមេរិកនឹងមកទម្លាក់គ្រាប់
បែកលើទីក្រុងភ្នំពេញ។មនុស្សម្នាក៏ប្រញាប់ប្រញាល់
ទៅជួបជុំគ្រួសារនឹងអាល់រៀបចំឥវ៉ាន់ចេញដំណើរ។ប៉ា
មិនទាន់មកដល់ផ្ទះនៅកណ្ដាលផ្លូវកំពុងជិះឡានជា
មួយទ្រា ហុងក៏ត្រូវបានទាហានខ្មែរក្រហមបញ្ឈប់
អោយចុះចេញហើយវាសួរប៉ាថាមានកំាភ្លើងអត់ ?
ប៉ាក៏ឆ្លើយភ្លាមទៅថា”អត់មានទេ”ទាំងក្នុងចិត្តភ័យ។
វានៅតែឆេកឆេរក្នុងឡាន ក៏បានឃើញកំាភ្លើងខ្លី
មួយដើម។សំណាងល្អដែលវាមិនខឹង ហើយបាញ់សម្លាប់
ឬក៏ចាប់យកទៅជាមួយវា។
_ក្រោយ១៧មេសា១៩៧៥ អ្នកក្រុងភ្នំពេញទាំងអស់
(២លាននាក់)ត្រូវជម្លៀសចេញដោយពួកទាហាន
អាវខ្មៅដែលកុហក់ថាចេញតែបីថ្ងៃទេ។យើងនំាគ្នាជឿ
វាក៏មិនបានយករបស់របរមានតម្លៃមកជាមួយទាំង
អស់ឡើយ ។នៅតាមផ្លូវដោយខ្វះស្បៀងអាហារ ថ្នាំសង្កូវ
អ្នកក្រុងភ្នំពេញក៏ត្រូវស្លាប់អស់រាប់ពាន់រាប់ម៉ឺននាក់
ធ្វើអោយបរិយាកាសជុំវិញធុំក្លិនស្អុយ មានរុយពាសពេញ
នំាអោយអ្នកខ្លះដែលមានមុងក៏ហូបបាយក្នុងមុង។
អ្នកខ្លះត្រូវវាសម្លាប់ឬប្លន់បើហ៊ានរឹងទទឹងនឹងពួកវា។
មានអ្នកខ្លះចាញ់បោកវា គ្រាន់តែវាប្រាប់ថាត្រូវការ
អ្នកដែលធ្លាប់ធ្វើការក្នុងរដ្ឋាបាលលន់ ណុល អោយទៅ
ចុះឈ្មោះរកការងារធ្វើនៅភ្នំពេញ។
ពួកខ្មែរក្រហមវាប្រមូលអ្នកចុះឈ្មោះបានយ៉ាងច្រើន
ខ្លះដោយទៅទាំងគ្រួសារទាំងអស់ទៀតផងក៏មាន គឺថា
ទៅនេះទៅអោយវាយកទៅសម្លាប់ទាំងអស់។ថ្ងៃមួយ
ប៉ាបានទៅដល់កន្លែងចុះឈ្មោះក៏សុំចុះឈ្មោះទៅដែរ
ប៉ុន្តែវាក៏ប្រាប់ថាបិទទ្វារឈប់ទទួលការចុះឈ្មោះហើយ។
_ឆ្នាំ១៩៧៨ ៖ក្នុងសម័យខ្មែរក្រហមកាន់កាប់អំណាចនេះ
ប៉ាគេអោយធ្វើការនេសាទត្រី។យូរៗម្ដងគេអនុញាតិ
អោយប៉ាមកលេងផ្ទះ។នោះជាឱកាសដែលប៉ាអាច
នាំយកមកនូវត្រីប្រឡាក់បន្តិចបន្តួចតាមខ្លួន។
ថ្ងៃមួយ ដែលជាថ្ងៃចុងក្រោយហើយ ពេលប៉ាជិះកង់
មកដល់ស្រុកអូររាំងឳ ឃើញទិដ្ធភាពជុំវិញស្ងាត់ជ្រងំ គួរ
អោយខ្លាច ។ប៉ាជិះកង់ធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯងគត់
តាមផ្លូវ ។លុះដល់កាំកុងត្រូលមួយ ប៉ាក៏ចុះបណ្ដើរកង់
ឆ្លងរបាំងកុងត្រូល ។ភ្លាមនោះក៏មានទាហានខ្មែរ
ក្រហមម្នាក់ចេញពីផ្ទះថ្មមកសួរប៉ាយ៉ាងសុភាពថា៖ ពូ
អញ្ជើញទៅណា?ប៉ាក៏ឆ្លើយមិនបង្អង់ថាត្រលប់មក
ពីទន្លេទៅផ្ទះ ។ទាហានចិត្តធម៍នេះក៏លើកដៃបង្ហាញ
ប្រាប់ផ្លូវអោយប៉ាជិះកងចេញអោយប្រញាប់ ពីព្រោះ
ទាហានជាច្រើនផ្សេងទៀតកំពុងដេកលក់នៅក្នុងផ្ទះ។
មានតែគាត់ម្នាក់ឯងនៅចាំយាមកាំកុងត្រូល។ប៉ាក៏
ជិះកង់ចេញតាមការបង្គាប់បញ្ជារបស់ទាហាននោះ
យ៉ាងប្រញាប់ ហើយមកដល់កន្លែងមួយបានជួបបុរស
ម្នាក់ធ្លាប់ស្គាល់គ្នាបានសួរប៉ាថាឯងមកពីណា?ម្ដេច
បានជាជិះកង់កាត់តាមកន្លែងនេះ?ឯងដឹងទេមាន
មនុស្សម្នាក់ដែលបាត់គោដើររកគោមកដល់កន្លែងហ្នុង
ទាហានខ្មែរក្រហមចាប់យកទៅវាយសម្លាប់ចោលបាត់។
ទីនោះគឺជាទីកន្លែងដែលវាសម្លាប់មនុស្សហើយលាក់
ការណ៍សម្ងាត់ជាទីបំផុត មិនអោយនរណាចេញចូល
បានឡើយ។our family

Happy New Year 2019

56664671_2411346658933291_6353229028559683584_nAnick2019année du cochon