Category Archives: ភាសាខ្មែរ

Happy New Year 2019

56664671_2411346658933291_6353229028559683584_nAnick2019année du cochon

Advertisements

កប្ប ជាអ្វី?(កប្ប អានថាកាប់់)

កាលពីនៅក្មេង ខ្ញុំធ្លាប់់ឮមិត្តភក្ដិជិតខាងបានសួរគ្នាពីពាក្យកប្បនេះម្ដង
ហើយតំាងពីពេលនោះមកខ្ញុំអត់់ដែលបានឮនរណានិយាយពាក្យនោះ
ទៀតទេ។ខ្ញុំធ្លាប់់តែឮគេនិយាយថាភ្លើងឆេះកាល ដូចថានៅព.ស៥០០០
ភ្លើងនឹងឆេះកាលដោយមិនដឹងថាពាក្យកាលមានន័យយ៉ាងម៉េចផងទេ។
ទំនងជាគេនិយាយថាពិភពលោកនឹងត្រូវបំផ្លាញដោយភ្លើងយក្យកំណាចមួយ។
ប៉ុន្តែ គេដូចជាយល់់ថាកប្បជាចំនួនដែលធំបំផុតមួយដែលគណនាមិនបាន
រហូតទាល់់តែគេប្រៀបធៀបទៅនឹងចំនួនគ្រាប់់ល្ងមួយល្អីទៅវិញ។តាមពិតកប្បមិន
មែនគ្រាន់់តែជាចំនួនទេ គឺជារយៈពេលដ៏យូរអង្វែងមួយ មិនដឹងប៉ុន្មានពាន់់ ឬប៉ុន្មាន
លានឆ្នំា។អម្បាញ់់មិញនេះខ្ញុំបានបើកវចនានុខ្មែរដើម្បីរកមើលពាក្យកប្បអោយ
ស្គាល់់ន័យរបស់់ពាក្យនេះ ដែលមានន័យថា៖កាលដែលតំាងនៅយូរអង្វែង ឧ.
មួយកប្ប ,ភ្លើងប្រល័យកប្ប
។ដូច្នេះ សូម្បីក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរក៏ពាក្យកប្បនេះ
ពុំប្រាប់់អោយដឹងន័យអោយបានច្បាស់់ផង។ពាក្យកប្បជាពាក្យមកពីភាសាបាលី
សំស្រឹ្កតដែលអានថាKalpa។ហើយដោយសារខ្មែរយើងធ្វើកម្លាយពាក្យកម្ចី
អោយមានសូរស័ព្ទជាភាសាខ្មែរនោះទើបបានជារាល់់ពាក្យបាលី សំស្រ្កឹត ដែល
មានសូរ ា ឬ ៈនៅខាងចុងពាក្យ ត្រូវលុបចេញ។កាលពីជិតដប់់ឆ្នំាកន្លងទៅ
ខ្ញុំបានអានសៀវភៅមួយក្បាលអំពីសាសនានានាក្នុងលោកហើយក៏បានចាប់់
អារម្មណ៍នឹងសាសនាហិណ្ឌូដែលជាសាសនាមួយប្រជាជនខ្មែរធ្លាប់់កាន់់កាលពី
សម័យបុរាណ។ដូច្នេះហើយទើបបានជាខ្ញុំស្គាល់់ពាក្យពេចន៏ខ្លះៗដែលមាន
ទាក់់ទិននឹងរឿងរ៉ាវសាសនាព្រាហ្មណ៍ ឬសាសនាហិណ្ឌូ និងសាសនាព្រះពុទ្ធ។
និយាយពីពាក្យកប្ប,អត្ថបទក្នុងសៀវភៅនោះ សរសេរប្រាប់់អោយដឹងដូច្នេះថា៖
តាមជំនឿក្នុងសម័យព្រាហ្មណ៍សាសនា,យុគសាកលគឺជាយុគមួយដែល
ដែលវិលចុះឡើងនៃការបំផ្លាញនិងការបង្កើតលោកដែលមានរយៈមួយជុំ
គឺរយៈពេល១០០ឆ្នំា*នៃមួយជីវិតរបស់់ព្រះព្រហ្ម។មួយឆ្នំា*នៃជីវិតរបស់់ព្រះព្រហ្ម
គឺ៣៦៥ថ្ងៃ*ដែលមួយថ្ងៃ*នៃជីវិតរបស់់ព្រះព្រហ្មស្មើនឹងមួយកប្ប(kalpa)។
ចំណែកមួយកប្បស្មើនឹង៤ ៣២០លានឆ្នំាផែនដី។ដូច្នេះ មួយជីវិតរបស់់ព្រះព្រហ្ម
ដែលមានរយៈពេល១០០ឆ្នំា*នោះគឺត្រូវស្មើនឹង១០០x៣៦៥x៤ ៣២០លាន
ឆ្នំាផែនដី=១៥៧ ៦៨០ ០០០ លានឆ្នំា=១៥៧ ៦៨០ ០០០ ០០០ ០០០ ឆ្នំាផែនដី។
ដូច្នេះលុះដល់់មួយរយៈពេលខាងលើកន្លងផុតទៅ ជីវិតរបស់់ព្រះព្រហ្មនិងសាកល
លោកទំាងមូលនឹងរលាយរលត់់ក្នុងមហាប្រល័យ(Grand cataclysme)។
រួចហើយសាកលលោកឈប់់លែងមានមួយរយៈពេលស្មើនឹងមួយជីវិតរបស់់
ព្រះព្រហ្មដែរ ទើបព្រះព្រហ្មភ្ញាក់់ឡើង,សាកលលោកក៏ចាប់់ផ្ដើមមានជាថ្មីទៀត។
ប៉ុន្តែក្នុងពេលព្រះអង្គសោយនិន្រ្ទា សាកលលោកក៏មានសភាពច្របូកច្របល់់។
អ្វីដែលពុំទាន់់បានចេញផុតពីសភាពនោះ ត្រូវតែឆ្លងកាត់់ការកាត់់ក្ដីហើយត្រូវ
តែត្រៀមខ្លួនចាប់់កំណើតជាថ្មីទៀត យោងទៅតាមបុណ្យកុសលដែលខ្លួន
បានសាងសំរាប់់ក្នុងថ្ងៃថ្មីដែលព្រះព្រហ្មនឹងភ្ញាក់់ឡើងវិញ គឺមួយកប្បនេះឯង
ដែលត្រូវចែកចេញជាមួយពាន់់មហាយុគ(mahâyuga)ហើយមួយមហាយុគ
ចែកចេញជាបួនយុគ គឺក្រឹតយុគ ត្រេតាយុគ ទ្វាបរយុគ និងកលិយុគ។
ក្រឹតយុគ(Krita Yuga)គឺជាយុគសម័យមាសដែលមានរយៈពេល
១ ៧២៨ ០០០ ឆ្នំា ។ក្នុងកំឡុងពេលនេះ ព្រះធម៌ ឬ​Dharma (ទេវៈទទួល
ខុសត្រូវខាងយុត្តិធម៌និងភារកិច្ច)មានជើងបួន។មនុស្សក្នុងសម័យនេះមាន
គុណសម្បត្តិល្អប្រពៃ មានសេចក្ដីសុខសប្បាយនិង មានសុខភាពល្អហើយ
អាយុវែង ។
ត្រេតាយុគ(Tretâ Yuga)គឺជាយុគសម័យប្រាក់់ឬសម័យទី២ដែល
មានរយៈពេល១ ២៩៦ ០០០ ឆ្នំាដែលជាសម័យព្រះធម៌មានជើងបី ហើយ
មនុស្សលោកមានសេចក្ដីសុខមធ្យមនិងអាយុវែងមធ្យមដែរ។
ទ្វាបរយុគ(Dvâpara Yuga)ជាយុគសម័យដែលព្រះធម៌មានជើងតែ
ពីរគឺគ្មានលំនឹង ហើយមនុស្សលោកក៏ពុំសូវមានគុណសម្បតិ្តហើយក៏ពុំ
មានអាយុវែងប៉ុន្មានដែរ។យុគសម័យនេះមានរយៈពេល៨៦៤ ០០០ឆ្នំា។
កលិយុគ(kali Yuga)គឺជាយុគសម័យដែលយើងកំពុងរស់់នៅ
រាល់់ថ្ងៃនេះ ប្រកបដោយទុក្ខទោសធ្ងន់់៖ព្រះធម៌មានជើងតែមួយគ្មានអ្វី
ជាទីពឹង។មនុស្សលោកបាត់់សឹងអស់់នូវគុណសម្បត្តិ។ក្នុងកំឡុងយុគសម័យ
នេះដែលមានរយៈពេល៤៣២ ០០០ឆ្នំា,មនុស្សភាគច្រើនរស់់នៅជាទាសករ,
អ្នកសុំទាន,មនុស្សបង្កជំលោះ និងកាចសាហាវ ហើយពុំមានសេចក្ដីសុខ
សប្បាយទេ ហើយក៏រស់់ពុំបានអាយុវែងដែរ។ពួកគេយកអ្វីៗដែលគួរស្អប់់ខ្ពើមធ្វើ
ជាកិត្តិយស។ពួកគេស៊ីមិនចេះស្កប់់ស្កល់់ហើយរស់់នៅក្នុងទីក្រុងដែលពោរពេញ
ទៅដោយចោរ។បុរសជាមនុស្ស គ្រប់់គ្រងដោយប្រពន្ធរបស់់គេដែលជាស្រីឆ្នាស់,
និយាយប៉ប៉ាច់់ប៉ប៉ោច មានកាមគុណច្រើន ហើយសាយភាយកូនក៏ច្រើនដែរ។មនុស្ស
ក្នុងយុគសម័យនេះរស់់នៅទទួលរងនូវការកៀបសង្កត់់ពីស្ដេច ឬពីអ្នកគ្រប់់គ្រង
ប្រទេសរបស់់ខ្លួនឯង ហើយក៏ទទួលរងនូវមហន្តរាយធម្មជាតិ,ទុរ្ភិក្ស និងសង្រ្គាម
ទៀត។មានតែកល្កិនដែលជាមនុស្សមានក្បាលសេះត្រូវជា
អវតាព្រះវិស្ណុទេដែលអាចចុះមកជួយកំចាត់់ទុក្ខវេទនារបស់់មនុស្សលោកបាន ដោយធ្វើការកាត់់ទោសមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់់ហើយផ្ដល់់រង្វាន់់ដល់់មនុស្ស
ដែលកសាងល្អ រួចហើយនឹងរៀបចំយុគសម័យមួយថ្មីអោយរុងរឿងឡើង៕
…………………………………………………….

_ការយល់់ឃើញរបស់់ខ្ញុំ៖ <ពាក្យ កាលនិងកប្ប
ជាពាក្យដែលកើតចេញមកពីពាក្យKALPAជាមួយគ្នា ដោយអ្នកខ្លះយកសំលេង
នំាអោយបានពាក្យកាលឯអ្នកខ្លះទៀតយកសំលេង
ប៉ដែលបានមកពីPAជាព្យាង្គខាងចុងរបស់់ពាក្យkalPAនោះ នំាអោយបានជាពាក្យកប្ប
ដូច្នោះពាក្យកាល(KALPA) ដោយគេលុបPAចេញ ហើយក្លាយជាមានន័យថាគ្រា សម័យ ពេលទៅវិញ។
រីឯ កប្ប (KALPA) ដោយគេលុបអក្សរLនិងA ទើបទៅជាអានចេញសូរកាប់់ហើយនៅតែមានន័យដើមដូចKalpaដែរ។

ពាក្យមូស និង រុយ ជាមួយពាក្យMoustique និង Mouche

ខ្ញុំធ្លាប់់បង្រៀនកូនអោយចេះពាក្យទំាងពីរដោយការបង្ហាញរូបក្នុងសៀវភៅ
ក៏ដូចជាបង្ហាញអោយឃើញផ្ទាល់់បានដោយងាយជាពិសេសក្នុងរដូវក្ដៅ
ដែលមូសនិងរុយកើតមានច្រើនមែនទែន​។ហឺ…រដូវក្ដៅមកដល់់មនុស្សម្នា
សប្បាយនឹងដើរលេង ជាពិសេសក្មេងៗនំាគ្នាលេងខាងក្រៅផ្ទះជាមួយអ្នកជិតខាង។
ប៉ុន្តែពេលទំនេរចេញលេងក្រៅផ្ទះទោះមានច្រើនក្ដី ក៏ក្មេងនៅតែចូលចិត្តលេង
ក្រោយពេលបាយល្ងាច រហូតដល់់ថ្ងៃលិចមិនថាតែនៅក្នុងបរិវេណផ្ទះទេ
នៅក្នុងសួនសាធារណៈក៏ចឹងដែរ។ប៉ុន្តែ យើងក៏គួរតែប្រយ័ត្ននឹងសត្វំមូសដែរ
ដែលវាមកខំាមនុស្សគ្រប់់រូប មិនថាចាស់់ឬក្មេងៗទេ។បើយើងអាចប្រយ័ត្នបាន
គឺយើងត្រូវមានថ្នាំដេញមូស(Off mosquitoes)បាញ់់លាបដងខ្លួននិងដៃជើងមុន
ចេញទៅលេងខាងក្រៅផ្ទះហើយនិងមានថ្នាំបាញ់់លាបពេល
មូសខំារួចហើយ(After bite)។ចំណែកបញ្ហាសត្វរុយ នៅស្រុកកាណាដានេះ
វាមិនចោទជាបញ្ហាធំដុំប៉ុន្មានទេ ពីព្រោះវាមិនសូវសំបូររដូចនៅប្រទេសក្ដៅទេ
ហើយក្នុងផ្ទះក៏វាមិនងាយចូលបានច្រើនដែរពីព្រោះគ្រប់់ផ្ទះនីមួយៗមានបង្អួចនិងទ្វារ
ដែលសុទ្ធតែមានសំណាញ់់ការពារ។នេះ រដូវក្ដៅ មូសខំា ឯរដូវទឹកកកវាត្រជាក់់ខ្លំាង។
ដូច្នេះឱកាសដែលយើងអាចចេញទៅលេងខាងក្រៅបានក៏មានកំរិតដែរ។
និយាយពីន័យរបស់់ពាក្យ មូសនិងរុយ វិញម្ដង ។ ខ្ញុំបង្រៀនកូនខ្ញុំអោយចេះពាក្យ
ទំាងពីរនេះក្នុងភាសាខ្មែរយើង ហើយក៏បង្រៀនអោយកូនខ្ញុំចេះក្នុងភាសាបារំាងដែរ។
ប៉ុន្តែកូនខ្ញុំដូចជាច្រឡំន័យរវាងពាក្យទំាងពីរនេះញយដង មកពីពាក្យមូស
សូរស័ព្ទដូចជាmouche និង moustique ទំាងពីរក្នុងក្នុងភាសាបារាំង។
ដល់់ចឹង បើខ្ញុំនិយាយថាមូសក្នុងភាសាបារំាង
(កូនខ្មែរយើងនៅស្រុកគេច្រើននិយាយភាសាខ្លួនឯងលាយជាមួយភាសាគេ
ព្រោះមិនសូវចេះនិយាយខ្មែរ)កូនខ្ញុំអាចច្រឡំថាខ្ញុំនិយាយថារុយ
ក្នុងភាសាខ្មែរយើង ពីព្រោះពាក្យmoucheអានថាមូសដែរ ខុសតែ
ពាក្យmoustiqueបន្តិចតែប៉ុណ្ណោះ ដែលអានថាមូសស្ទិចដែលស្រដៀង
នឹងន័យក្នុងភាសាខ្មែរយើងថា មូសទិច។បើខ្ញុំមិនចង់់អោយកូនច្រឡំ
ន័យពាក្យមូសក្នុងភាសាខ្មែរយើងនោះទេ ទាល់់តែខ្ញុំប្រាប់់ថាមូសទិច
ដោយមិននិយាយថាតែពាក្យមូសហ្នឹងមួយម៉ាត់់នោះ។
ដូច្នេះ ឃើញថាពិបាកបង្រៀនក្មេងអោយចេះពាក្យ mouche និង moustique
ក្នុងភាសាបារំាងដែលអានទៅមានស័ព្ទដូចនឹងពាក្យមូស ក្នុងភាសាខ្មែរយើង
ដែលមានន័យខុសពិពាក្យmoucheអានឮសូរស្រដៀងគ្នា
ប៉ុន្តែមានន័យថារុយក្នុងភាសាខ្មែរ។ចំណែកឯពាក្យmoustique
ដែលអានឮសូរថា មូសស្ទីច ហើយស្រដៀងសូរស័ព្ទថា មូសទិចនោះ(មូសខំា)
បកប្រែមកថា មូសក្នុងភាសាខ្មែរ។ឆ្ងល់់ដែរ ដែលភាសាខ្មែរយើង
មានពាក្យ មូសត្រូវគ្នានឹងពាក្យmoustiqueក្នុងភាសាបារំាងមានន័យដូចគ្នា។

ពាក្យ ប្រសូត្របុត្រ

ប្រសូត្រ= សំរាលកូន,ខ្មែរប្រើជាពាក្យរាជសព្ទ។
បុត្រ=កូន
មនុស្សសាមញ្ញអាចប្រើពាក្យបុត្របាន…ប៉ុន្តែគេមិនសូវប្រើទេ,ព្រោះវាគ្រាន់់តែជាពាក្យ
ដែលគេប្រើក្នុងអក្សរសាស្រ្ត តែប៉ុណ្ណោះ។ចំពោះស្ដេច ជាពាក្យដែលប្រើទូទៅទៅហើយ។

ប្រសូត្រ=សំរាលកូន(ខ្មែរយើងប្រើជាពាក្យរាជសព្ទ សម្រាប់់ហៅស្រ្តីជាតិក្សត្រិយ៍)។
ពាក្យសាមញ្ញខ្មែរមួយទៀតថាកើតកូនឬសំរាលកូន ដែលស្រួលប្រើបំផុត
ចំពោះមនុស្សសាមញ្ញទូទៅក្នុងសង្គមខ្មែរយើង,
មិនចំាបាច់់ដល់់គិតប្រើប្រាស់់ពាក្យផ្សេងពីជនសាមញ្ញ
ពេលដែលបានឡើងឋានៈជាឯកឧត្តម ជំទាវ នាម៉ឺន ឧកញ្ញា…ជាដើម រហូតដល់់ពេលខ្លះមានការភាន់់ច្រលំយក
រាជសព្ទមកប្រើមិនដឹងខ្លួន ដូចករណី អ្នកនាងពេជ្ជតា អ្នកចំរៀងខ្មែរដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់់នាសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ។

ក្នុងវីឌីអូខាងលើ,អ្នកនាងកែវពេជ្ជតាបាននិយាយថាខ្លួនប្រសូត្របុត្រ

ពាក្យ អញ ហ្អែង

កូន ប្រុស ៖ ពុកៗ ខ្ញុំមានចំងល់់មួយ៖ ហេតុអីក្នុងគ្រួសារយើង ពុកម៉ែប្រើពាក្យ អញ ហ្អែង?
ចំណែកក្នុងគ្រួសារគេផ្សេង ពុកម៉ែគេប្រើពាក្យ ប៉ា ម៉ាក កូន ខុសពីគ្រួសារយើង?

ពុក៖ អើ ក្រុមគ្រួសារយើងប្រើពាក្យហ្នឹងតំាងពីជីដូនជីតាមក ជាទំលាប់់ទៅហើយ ។ម៉េច ហ្អែងចង់់មានន័យថាម៉េច?សួរអញ្ចឹង?

កូនប៖ខ្ញុំគ្រាន់់តែឆ្ងល់់តើ ។ចុះខ្ញុំឮគេថា ពាក្យ អញ ហ្អែង ក្រែងប្រើជាមួយមិត្តភក្ដិជិតស្និទ្ធមានវ័យស្មើគ្នាអី?
ចុះពុកម៉ែ ប្រើពាក្យចឹង មានវ័យស្មើនឹងកូនដែរអី?

ពុក៖អាហ្នឹង ជាមួយពួកម៉ាកជិតស្និត ។តែជាមួយអញ ម៉ែហ្អែង ជារឿងផ្សេង គឺមានន័យថាពុកម៉ែហ្អែង
ជាអ្នកបង្កើតហ្អែងមក ប្រើពាក្យអញ ហ្អែង ជាពាក្យធម្មតាទេ ។

កូនប៖ចុះហេតុអីបានជាពុកម៉ែគេដទៃគេប្រើពាក្យ ប៉ា ម៉ាក់់ជាមួយកូនៗ?

ពុក៖ អាហ្នឹងគេទំលាប់់ពីដើមមកចឹង ។និយាយអោយចំទៅ ឪពុកម្ដាយ ដែលប្រើពាក្យ ប៉ាម៉ាក់់ទៅកាន់់កូន
ច្រើនជាអ្នកក្រុង អ្នកទំនើប គេជាអ្នកមាន ។ឯយើងអ្នកស្រុកស្រែ ប្រើពាក្យ ខុសពីអ្នកក្រុង អ្នកចេះដឹង អ្នកមាន។
យើងប្រើពាក្យ ស៊ី ជុះ ផឹក ដេក អញ ហ្អែង….។ល។ ឯពួកគេប្រើពាក្យញុំា បត់់ជើង គេង ប៉ា ម៉ាក់់ ខ្ញុំ កូនឯង

កូនប ៖ចុះ ខ្ញុំឮអ្នកក្រុងគេប្រើពាក្យ អញ ហ្អែង ដែរតើ!ជាពិសេស ពួកប៉ូលីស ពេលគាត់់ចាប់់អ្នកបើកបរខុសច្បាប់់ចរាចរណ៍,
វាប្រើពាក្យ សុទ្ធតែ អញ ហ្អែង ជាមួយអ្នកបើកបរ ដូចជាពុកម៉ែ និយាយទៅកាន់់កូនចឹង ។ហើយ អ្នកបើកបរ អន់់ចិត្តណាស់់…
ថាវាឈ្លើយ គ្មានសីលធម៌ក្នុងខ្លួន ។ពាក្យអញ ហ្អែង ដូចជាពាក្យបាតផ្សារ ពាក្យអាពួកទំនើងចឹង។

ពុក ៖អញអត់់ដឹងទេ..អញនិយាយជាមួយហ្អែង អញៗ អត់់ដែលនឹកគិតដល់ឃើញរឿងហ្នឹងទេ។

កូនប ៖ ប៉ុន្តែ កូនក៏មិនប្រកាន់់នឹងពុកដែរ ,ពុកនិយាយពាក្យ អញ ហ្អែង
ដូចជាអត់់មានន័យជាស៊ីសាច់់អីផង ។ចុះហេតុអីបានជាប្រើពាក្យ អញ ហ្អែង អ្នកដទៃ
បែរជាមានន័យថាឈ្លើយ ថាអសីលធម៌ទៅវិញ?។អាពាក្យ ពីរហ្នឹង
ខ្ញុំឧស្សាហ៍ ឮ អ្នកកំប្លែងនិយាយជាមួយគ្នាណាស់់ ។ជាពាក្យដែលប្រើដាច់់ជាងគេ ក្នុងការនិយាយប្រាស្រ័យទាក់់ទងគ្នាជាមួយពួកម៉ាក់់
ជិតស្និទ្ធ។

ពុក៖ ប្រើវាតាមកាលៈទេសៈទៅ,ប៉ូលីស មិនគួរប្រើពាក្យ អញ ហ្អែង ជាមួយអ្នកបើកបរល្មើសច្បាប់់ ដែលខ្លួនចាប់់បាននោះទេ ប៉ុន្តែជាមួយពួកមាក់់ជិតស្និទ្ធដែលបំពេញការងារជាមួយ
គេអាចប្រើពាក្យអញ ហ្អែងជាមួយគ្នាបាន អោយតែកុំនិយាយមុខគេ ។

ពាក្យ រងចំា

CNRP supporter
និយាយតាមត្រង់់,ខ្ញុំប្រើពាក្យហ្នឹងអត់់ដាក់់បន្តក់់តំាងពីខ្ញុំរៀននៅថ្នាក់បឋមសិក្សា
មកម្ល៉េះ,ខ្ញុំអត់់ដឹងថាវាសរសេរមានបន្តក់់សោះ។ដល់់ពេលមួយខ្ញុំបានសរសេរអត្ថបទ
របស់់ខ្ញុំអំពីដំណើរទស្សនាប្រាសាទបុរាណខ្មែរនានានៅអង្គរ ទើបដឹងថា
ខ្ញុំសរសេរពាក្យនេះអត់់បានដាក់់បន្តក់់ ក្រោយពេលដែលបងស្រីម្នាក់់បានអានអត្ថបទនោះ
ហើយថែមទំាងបានកែពាក្យខ្លះៗដែលខ្ញុំបានសរសេរខុស។នេះ មានន័យថា
ខ្ញុំទើបដឹងថាខ្ញុំប្រើនិងសរសេរពាក្យរងចំាជាយូរមកហើយ
ដោយមិនដឹងខ្លួនតំាងពីកាលនៅរៀនសាលាបឋមសិក្សា។ប៉ុន្តែ រឿងនេះ
មិនមែនតែខ្ញុំទេ ដែលប្រើនិងសរសេរពាក្យរងចំាអត់់ដាក់់បន្តក់់
សូម្បី ការ៉ាអូកេខ្មែរយើងក៏នំាគ្នាប្រើពាក្យនេះគ្មានបន្តក់់ដែរ ដែលនំាអោយការអាន
ទៅជាខុសពីពាក្យ រង់់ចំា ហើយក៏មានខ្មែរយើង
ជាច្រើនដែរដែលមិនសូវចាប់់អារម្មណ៍ពីរឿងនេះដែរ ទើបនំាគ្នានិយាយ ឬ
សរសេរ ពាក្យរងចំាដោយខ្វះបន្តក់់។វាមិនជាកំហុសអីធំដុំទេ
ប៉ុន្តែ បើយើងគិតពីការបន្លឺសំលេងនៃពាក្យ រងចំានិងរង់់ចំាទាំងពីរគឺខុសគ្នា ហើយថែមទំាងមានន័យមិនដូចគ្នាទៀតផង។បើសិនយើងនំាគ្នា
និយាយនិងសរសេរពាក្យរងចំាហើយពិបាកកែទំលាប់់នេះចេញ,
តើមានប្រយោជន៍អីទៅដែលពាក្យនេះត្រូវមានបន្តក់់? ពាក្យរងចំា
មានន័យផ្សេង ពីព្រោះពាក្យរង មានន័យថាទទួលរង
ឯ ពាក្យចំាមានន័យថាការចំា ។តាមន័យមួយទៀត រងមានន័យថាជាពំនូកដីដែលគេលើកទុកដំាដំឡូងជាដើម។មានពាក្យមួយចំនួន
ទៀត ដែលបងប្អូនខ្មែរមួយចំនួនមិនសូវដឹងថាការនិយាយគឺបន្លឺខុសពីការសរសេរ
តែម្ដងដូចជា៖ពាក្យ ត្រប់់ ដែលអ្នកខ្លះទៅជាសរសេរតាមអានថា
ទ្រាប់់។ពាក្យទ្រាប់់មានន័យខុសទំាងស្រុងពីពាក្យត្រប់់។ន័យរបស់់ពាក្យទ្រាប់់គឺកល់់ពីក្រោម,ដាក់់ទ្រនាប់់។មានពាក្យមួយទៀតអានថាទ្រាប់់ដែរ ប៉ុន្តែសរសេរដូចនេះទ្រព្យ មានន័យថាសម្បត្តិធនធាន
ចំពោះពាក្យរងចំានិង រង់់ចំាខុសពីករណីនៃពាក្យផ្សេងទៀត ដែលមិនអោយយើងទៅច្រឡំន័យផ្សេង
ដូចការសរសេរពាក្យ ត្រប់់ និងទ្រាប់់នោះ។បើយើងសរសេរ
រងចំាក៏ គង់់យើងដឹងភ្លាមថា រង់់ចំាដែរ,វាមិនដូចជាពាក្យ ត្រប់់ និងទ្រាប់់ទេ។ប្រហែលជាពាក្យរង់់ចំាដែលតម្រូវអោយ
និយាយសង្កត់់បន្តិចនោះទើបបានជាខ្មែរយើងជាច្រើននំាគ្នានិយាយរូទៅលឿន
មិនចំាបាច់់សង្កត់់នំាតែធ្ងន់់ ទើបពន្លឿនការបន្លឺសំលេងនេះជារង
វិញរលូនជាជាង ទេដឹង?ដូច្នេះ ប្រសិនបើគ្រប់់គ្នា និយាយនិងសរសេរពាក្យ
រងចំាហើយ តើគួរអីប្រើពាក្យរង់់ចំាទៀត?

ឯណាបច្ចុប្បន្នកាល?

ពេលវេលាបែងជាបីកាលគឺ អតីតកាល បច្ចុប្បន្នកាល និងអនាគតកាល។
អតីតកាលបាន ដល់់ពេលវេលាដែលកន្លងហួសទៅហើយ ដូចជា ថ្ងៃម្សិលមិញ
សប្ដាហ៍មុន ឆ្នំាមុន។ បច្ចុប្បន្នកាលបានដល់់ពេលវេលាដែលកំពុងប្រព្រឹត្ត ឬកន្លង
ទៅដូចជាឥឡូវនេះ ថ្ងៃនេះ ពេលនេះជាដើម។ ចំណែកឯ អនាគតកាល បានដល់់
ពេលវេលាដែលនឹងមកដល់់គឺពេលវេលា ដែលនៅខាងមុខ។ក៏ប៉ុន្តែ ពាក្យ
បច្ចុប្បន្នកាល ដែលគេអាចហៅម្យ៉ាងទៀតថា សព្វថ្ងៃឬសម័យបច្ចុប្បន្ននោះ
គ្របដណ្ដប់់លើពេលវេលាដែលទើបកន្លងទៅថ្មីៗ និងពេលវេលាដ៏ខ្លីខាងមុខផងដែរ ។
ក៏ប៉ុន្តែ បើយើង ពន្យល់់ពាក្យ បច្ចុប្បន្នកាលថា ជាពេលវេលាដែលកំពុងប្រព្រឹត្តទៅ
នោះ គឺវានឹងមិនអាចរាប់់បញ្ចូល ពេលវេលាដែលកន្លងផុតទៅ និងពេលវេលាខាង
នៅមុខបានទេ។ អញ្ចឹង សួរថាតើ ឯណាបច្ចុប្បន្នកាល?ចំលើយគឺច្បាស់់ណាស់់ថា
វាជាពេលវេលានេះដែលកំពុងប្រព្រឹត្តទៅ… មិនមែនពេលដែលកន្លងហួសទៅ
យូរហើយ នោះឡើយ ហើយក៏មិនមែនពេលដែល នៅឆ្ងាយខាងមុខនោះដែរ។
ដើម្បីពិចារណាឆ្ងាយ ទៅមុខទៀត យើងគួរសួរថាតើ ពេលវេលាជាអ្វី?ចំពោះសំណួរ
នេះ ទស្សនវិទូក្រិកគឺ លោកប្លាតុង បានអោយ ចំលើយដូចនេះថា៖ពេលវេលាគឺជា
ចំនួនចលនានៃភព (C`est le nombre de mouvements des astres)។
ឧ.ផែនដីវិលមួយជុំខ្លួនឯង រាប់់ថាមួយថ្ងៃ ឬ ២៤ម៉ោង ហើយវិលមួយជុំព្រះអាទិត្យ
រាប់់ថាមួយឆ្នំា។នេះ បានន័យ ថាពេលវេលា មានការពាក់់់ព័ន្ធនឹងចលនានៃភព
ទំាងឡាយក្នុងលំហអាកាស ។ដូច្នេះ ពេលវេលាគឺ មានឡើងដោយសារមានភព
ដែលចំាបាច់់ត្រូវមានចលនាគឺការវិលជា រង្វង់់មូល គឺ រាប់់ពីទីចាប់់ផ្ដើមហើយវិល
ត្រលប់់មកទីចាប់ផ្ដើមម្ដងហើយម្ដងទៀតជា រៀងរហូត ។ ប្រសិនបើភពទំាងឡាយ
ឈប់់ធ្វើចលនា នោះពេលវេលាក៏ឈប់់ដើរដែរ ដូច្នេះពេលវេលាក៏លែងមានទៀត
ដែរទោះបីជាគេអាចគិតថាពេលវេលាមិន ទាក់់ទិន នឹងភពចក្រវាឡក៏ដោយ ។
ប៉ុន្តែ ដោយសារពេលវេលាហ្នឹងហើយ ទើប អ្វីៗទំាងអស់់ ក្នុងសាកលលោក
មានការផ្លាស់ប្ដូរ ប្រែប្រួលហើយចំាបាច់់ត្រូវវិវត្ត ពីតូចទៅធំ,ពីក្មេងទៅចាស់់ រហូតដល់់ទីបញ្ចប់់គឺសេចក្ដីស្លាប់់។ បើគ្មានពេលវេលាទេ មនុស្សសត្វ រុក្ខជាតិ
ពិតជាមិនអាចលូតលាស់់,មិនអាចវិវត្តពីក្មេងទៅចាស់់បានឡើយ ។ហេតុនេះ
ប្រសិនជាគ្រប់់អ្វីៗ ទំាងអស់់ដែលមានស្រាប់់ហើយ លុះបានចុះមកក្នុងពិភព
មួយដែលគ្មានពេលវេលា ក៏នឹងមិនចេះស្គាល់់ភាពវ័យក្មេង វ័យចាស់់ ហើយ
នឹងអាចមានវត្តមានជា រៀងរហូត ព្រោះគ្មានពេលវេលាក៏នឹងមិនអាចស្លាប់់បាន
ដែរ។ ទស្សនវិទូឥណ្ឌាម្នាក់់នៃសតវត្ស ទីពីរ គឺលោកPatanjaliបានមាន
ប្រសាសន៍ថា៖ អតីតកាល,បច្ចុប្បន្នកាល និង អនាគតកាល គ្មានទេ ។
អ្វីៗទំាងអស់់ស្ថិត នៅក្នុងឱកាសមួយជាមួយគ្នា។ទស្សនៈ របស់់លោកខាងលើ
នេះ ពិតជាពិបាកយល់់ …ប៉ុន្តែសាកលលោកនេះពិតជាស្ថិត នៅក្នុងពេលវេលា
និងលំហអាកាស ដែលមិនអាចបំបែកពីគ្នាបានឡើយ។ទីណាមានលំហ អាកាស (មិនអាចមានលំហអាកាសហើយគ្មានភពទេ) ទីនោះមានពេលវេលា។
ទោះបីយ៉ាងណា លោកពិតជាបានពិចារណាឆ្ងាយ ហើយជឿថាសាកលលោក នេះគ្រាន់់តែជាសាកលលោកមួយតែប៉ុណ្ណោះគឺសាកលលោករូបធាតុ ប៉ុន្តែនៅ មានសាកលលោកផ្សេងមួយទៀតដែលមិនមែនជារូបធាតុ គឺសាកលោកនៃព្រលឹង ដែលមិនស្ថិតនៅក្នុងលំហអាកាសនិងពេលវេលាយើងទេ ។ដូច្នេះហើយ ក្នុង
សាកលលោក នោះមិនមានពេលវេលាទេ ហើយក៏មិនមានលំហអាកាសដែរ
បានន័យថា មិនមាន ភព មានផ្កាយ ជាដើម។ល។ ក្នុងសៀវភៅមួយមាន
ចំណងជើងថា A brief history of time របស់់លោក Stephen Hawking មានរូបគំនូរមួយនៅខាងចុងទំព័រសៀវភៅ ដែលខ្ញុំសូមយកមកដាក់់បង្ហាញ
ជូនដូចខាងក្រោម ដើម្បីមើលថាតើ បច្ចុប្បន្នកាលស្ថិតនៅឯណាហើយ មាន
លក្ខណៈយ៉ាងណា? ៖

តាមគំនូរខាងលើនេះ យើងដឹងបានថា ពេលវេលាត្រូវបានដាក់់បញ្ចូល
ក្នុងប្រអប់់ម៉ោងនាឡិកាខ្សាច់់ ហើយ ផ្នែកខាងលើ គឺជា អនាគតកាល
ឯផ្នែកខាងក្រោមគឺជាអតីតកាល ។ចំណែកឯ ចន្លោះផ្នែកទំាងពីរដែលជា
ប្រហោងតូចមួយអោយខ្សាច់់ហូរចុះក្រោមនោះ គឺជាបច្ចុប្បន្នកាល ។ ដូច្នេះ
បច្ចុប្បន្នកាល គ្រាន់់តែ ជាកន្លែងឆ្លងកាត់់នៃអនាគតកាលទៅកាន់់អតីតកាល
ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច ដែលយើងបានដឹង ហើយថា តារាវិទ្យាបានបង្រៀនថា សាកលលោកនេះបានកើតឡើងដោយបន្ទុះ (Explosion of) Big Bang ហើយក៏នឹងស្លាប់់ទៅវិញដោយបន្ទុះ(Implosion of ) Big Crunch គឺមុនពេលបន្ទុះស្លាប់់នេះហើយដែលពេលវេលានឹងអស់់កាល គឺដល់់ទី
បញ្ចប់់ ហើយក៏ជាពេលវេលាដែលយើងត្រូវលើកម៉ោងខ្សាច់់ក្រឡាប់់ គឺ
បញ្ច្រាស់់ពេលវេលា អោយដើរថយក្រោយ គឺដើរត្រលប់់មកអតីតកាលវិញ ដើម្បីចាប់់ផ្ដើមសាកលលោកមួយ ថ្មីទៀត។ប៉ុន្តែការថយក្រោយនៃពេលវេលា
នេះ ត្រូវបានអ្នកស្រមើស្រមៃខ្លះសង្ស័យថា មនុស្សសត្វ វត្ថុ និង រុក្ខជាតិ
ត្រូវវិលត្រលប់់ពីចាស់់ទៅក្មេង(ថ្មី) វិញ។សាកលលោកក្នុង កំឡុងពេលនោះ គឺជាកំឡុងពេលវេលាដើរថយក្រោយ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេ វាដូចជា ក្នុង កំឡុង
ពេលមួយដែលយើងអាចស្រមៃថា តុមួយដែលបាក់់បែកហើយអាច ផ្គួបផ្សំ
បំណែកបាក់់បែករបស់់វាវិញដើម្បីមាន សភាពដូចដើម(ដែលមិនបាក់់បែក)
ចឹង។ឬក៏គេអាចស្រមៃថា មនុស្ស សត្វ ដែលបានស្លាប់់ ហើយ បែរជាទៅ
ត្រលប់់មកមានជីវិតវិញ។ ទោះបីយ៉ាងណា នោះគ្រាន់់តែជា សម្មតិកម្ម របស់់
អ្នកវិទ្យាសាស្រ្តមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះ ។ អ្នកណាដឹងពិតប្រាកដថា សាកលោក
យើងនេះចាប់់កំណើតមកពីបន្ទុះ Big Bang ហើយរលាយទៅវិញដោយ
បន្ទុះ Big Crunch? តាមការយល់់ឃើញ ឬជំនឿរបស់់គេថា សាកលោក
យើងនេះ ចាប់់កំណើត ដោយបន្ទុះBig Bang ក៏ដោយសារថាគេរកឃើញ
ថា Galaxiesរាប់ពាន់ពាន់លានក្នុងសាកលលោកទំាងមូល រត់់ឃ្លាតឆ្ងាយពី
គ្នាជាលំដាប់់ គឺកាន់់តែឆ្ងាយនិងជ្រៅៗទៅក្នុងលំហ រហូតដល់់ពេលមួយឈប់់
ធ្វើដំណើរឃ្លាតឆ្ងាយ ដោយសារទំនាញទាញបញ្ឈប់ការរីកមាឌនៃសាកលលោក
ក៏ដល់់កាល មួយដែលសាកលោកត្រូវរួញតូចបញ្ចូលគ្នាវិញ គឺប្រមូល ផ្ដុំគ្នាដោយ
បង្កកំដៅក្ដៅដល់់អនន្ន(ប្រសិនបើដង់់ស៊ីតេសាកលោកលើសពីបីអាតូមក្នុង
មួយ ម៉ែត្រគូប) ហើយក៏ផ្ទុះជាBig Crunch បង្កើតសាកលោកមួយថ្មីទៀត
ដោយមានច្បាប់់រូបវិទ្យា ផ្សេងពីច្បាប់មានការសង្កេតថ្មីៗទៀតដែលបង្ហាញថា
Galaxiesដែលនៅខាងចុង លំហអាកាស ធ្វើដំណើរលឿនអស្ចារ្យ គឺលឿនសឹង
ស្មើនឹងល្បឿនពន្លឺ (៣០០ ០០០ គ.ម ក្នុងមួយវិនាទី)កាន់់តែបង្កើនល្បឿន
ជាលំដាប់់។ដូច្នេះ វាមិនទំនងទេថា សាកលលោកអស់់សន្ទុះខ្យល់់ ហើយ
ស្រូបទាញវត្ថុធាតុ បញ្ចូលគ្នាអោយ ឆេះ ទៅជាបន្ទុះBig Crunchបាននោះ។
ប្រសិនជាសាកលលោក នឹងអស់់ខ្យល់់ ឬ ចំហាយ នៃបន្ទុះ Big Bang មែន,
នោះ Galaxies នឹងមិនប្រហែលបង្កើនល្បឿន ជាលំដាប់់តទៅមុខដូច្នោះឡើយ ។
ផ្ទុយទៅវិញ Galaxiesនឹងថយល្បឿន បន្តិចម្ដងៗ រហូតដល់់បន្ទុះBig Bang
អស់់ខ្យល់់ ហើយ ទំនាញទាញវត្ថុធាតុទំាងឡាយទៅរកគ្នា រហូតប្រមូលផ្ដុំលោក
ធាតុសាកលលោក ទំាងអស់់បញ្ចូលគ្នា អោយឆេះក្នុងមហាភ្លើងយក្សមួយដែល
នឹងផ្ទុះជា Big Crunch ដែលជាទីចាប់់ផ្ដើមសាកលលោក មួយទៀត។តាមរូប
គំនូរ បង្ហាញខាងលើ មិនអនុញាត្តអោយដឹងថាបច្ចុប្បន្នកាលមានទេ ពីព្រោះ
វាគ្រាន់់តែជាការឆ្លងកាត់់នៃពេលវេលាតែប៉ុណ្ណោះ។ បើរកមិនឃើញថាបច្ចុប្បន្នកាល
នៅឯណា តើអតីតកាលនិងអនាគតកាល ជាអ្វីដែរ?។ ពេលវេលា មានដោយការ
សន្មត់់ប៉ុណ្ណោះ គឺសន្មត់់ដោយយកផែនដី ជាគោល នៃការកំណត់់ ដូចថាមួយឆ្នាំជា ការវិលជុំវិញព្រះអាទិត្យមួយជុំ របស់់ផែនដី។បើយើងនៅភពអង្គារ ហើយយក
ភពអង្គារជាគោល នោះការវិលជុំវិញព្រះអាទិត្យមួយជុំរបស់់ភពអង្គារ គឺមួយឆ្នំា
ដែរ តែជាមួយឆ្នំានៃភពអង្គារ ដែលមានរយៈពេលជិតពីរឆ្នំានៃផែនដី។