Category Archives: ទស្សនវិជ្ជា

ខ្ញុំសូមបកស្រាយរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិន

(បើជំនឿខ្ញុំពិត ហើយការបកស្រាយរបស់ខ្ញុំត្រឹមត្រូវ ខ្ញុំសូម
ជាតិនេះរបស់ខ្ញុំជាជាតិចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំផងគឺឈប់កើត
ដូច្នេះឈប់ស្លាប់):
រឿងព្រេងនិទានខ្មែរទាំងអស់មិនសុទ្ធតែជារបស់ខ្មែរទេ។រឿង
ព្រេងនិទានខ្មែរមួយចំនួនត្រូវបានចម្លងយកមកពីបរទេស
ដោយធ្វើការបកប្រែជាភាសាខ្មែរនិងកែសម្របសម្រួលអោយ
មានលក្ខណៈខ្មែរ។ដូចរឿងនិទានអាខ្វិនអាខ្វិននេះជាដើម
មិនដឹងច្បាស់ជារឿងរបស់ខ្មែរទេ ព្រោះមិនដឹងឈ្មោះអ្នកនិពន្ធ។
ប៉ុន្តែវាជារឿងបុរាណដែលគេនិពន្ធឡើងរាប់រយឆ្នាំមកហើយ
មានរឿងព្រេងនិទានជាច្រើនផ្សេងទៀតត្រូវបាននិពន្ធឡើង
កាលពីរាប់ពាន់ឆ្នាំកន្លងមកដែរ។ខ្ញុំដឹងដោយសារថា ទស្សនវិទូ
អាល្លឺម៉ង គឺលោកArthur Schopenhauer(1788-1860)
ក៏បានអានរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនដែរ។
សឹងគ្រប់រឿងព្រេងនិទានខ្មែរ មិនមានឈ្មោះអ្នកនិពន្ធទេ
ហើយចាប់ផ្ដើមឡើង សរសេរថា៖កាលពីព្រេងនាយ… ឬជា
យូរលង់ណាស់មកហើយ…។ដូច្នេះយើងមិនដឹងទាំងឈ្មោះ
អ្នកនិពន្ធនិងសម័យកាលនៃការនិពន្ធឡើយទោះជាកន្លង
រាប់រយឬរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយក៏ដោយ។
រឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនសំរាប់មហាជនទូទៅ ហាក់ដូចជារឿង
សាមញ្ញព្រោះអាចជារឿងបែបកំប្លែង បែបអប់រំធម្មតា។
ប៉ុន្តែឥឡូវខ្ញុំមើលឃើញលើសពីនេះ គឺវាជារឿងទាក់ទិន
នឹងជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនា ឬព្រាហ្មណ៌សាសនាហើយ
ជាចៃដន្យ ទាក់ទិនទៅនឹងជំនឿរបស់ទស្សនវិទូក្រិក
គឺលោក ប៉្លា តុង។
លោកប៉្លា តុងមានជំនឿថាមនុស្សមានព្រលឹង ។ព្រលឹងគឹ
ខ្លួនប្រាណទីពីររបស់យើងដែលមើលមិនឃើញ ។ពេលខ្លួន
ប្រាណស្លាប់ទៅ ព្រលឹង មិនស្លាប់ទៅជាមួយទេហើយនឹងទៅ
រកចាប់កំណើតមួយថ្មីទៀត។ប៉ុន្តែរាល់ការចាប់កំណើតរបស់
ព្រលឹងក្នុងខ្លួនប្រាណយើងនេះគឺជាការស្លាប់របស់ព្រលឹងទៅ
វិញទេ ព្រោះលោកជឿថាខ្លួនប្រាណយើងហ្នឹងគឺជាផ្នូររបស់
ព្រលឹង។លុះណាតែព្រលឹងឈប់ចាប់កំណើតទៀត ទើបមាន
សេរីភាព ចាកផុតទុក្ខទាំងឡាយបាន។
លោកប្ល៉ា តុងបានបែងចែកព្រលឹងជាបីផ្នែកក្នុងពីរ៉ាមីដមួយ៖
ផ្នែកខាងលើ រាងតូចស្រួចគឺជាវិចារណញ្ញាណឬបញ្ញា ផ្នែក
កណ្ដាលជាឆន្ទៈឬចិត្ត រីឯផ្នែកខាងក្រោមធំជាងគេ គឺជា
តណ្ហា ឬចំណង់ឬគិលេស។ចិត្តស្ថិតនៅក្រោមបញ្ជារបស់់
វិចារណញ្ញាណឬបញ្ញា(Intellect)គឺជាឆន្ទៈ។ឆន្ទនេះមាន
អានុភាពខ្លំាងណាស់់ ព្រោះជាកងទ័ពឬកងរក្សាសណ្ដាប់់
ធ្នាប់់សង្គម សន្តិសុខ និងសន្តិភាព ដោយប្រើអាវុធ
យុទ្ធភ័ណ្ឌជាមធ្យោបាយ ។ឆន្ទៈអាចឈ្លោះទាស់់ទែងគ្នា
ជាមួយវិចារណញ្ញាណទោះជានៅក្រោមបង្គាប់់ក៏ដោយ។
នុងករណីនេះហើយបានជាចិត្តឬឆន្ទៈដែលតំណាងដោយ
បេះដូង ពេលស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ មិនស្ដាប់វិចារណញ្ញណ
ឡើយ ។ដូច្នេះហើយបានជាភាសិតអង់គ្លេសមួយសរសេរថា
Love is blind ដែលប្រែថាស្នេហាគឺខ្វាក់។មែន!ស្រឡាញ់
គឺខ្វាក់ ស្រឡាញ់គឺខ្វាក់ មើលមិនឃើញអ្វីទាំងអស់ ចេះតែ
ស្នេហាលុះទាល់តែយូរពេលទៅប្រសិនស្នេហាបោកប្រាស់ខ្លួន
ទើបមកស្ដាប់វិចារណញ្ញាណ។
ប៉ុន្តែឆន្ទៈមានមុខងារច្បាស់់លាស់់មួយគឺត្រួតត្រាដោយអាវុធ
លើប្រជារាស្រ្តដែលក្នុងពីរ៉ាមីដតំណាងដោយតណ្ហា ឬសេចក្ដី
ត្រូវការរបស់់សង្គម។ដូច្នេះឃើញថា តណ្ហាស្ថិតនៅក្រោម
បញ្ញាផង ឆន្ទៈ(ចិត្ត)ផង។ប៉ុន្តែទោះបីយ៉ាងណាតណ្ហានៅ
តែអាចមិនស្ដាប់់បង្គាប់់ថ្នាក់់ដឹកនំាទំាងពីរបាន ។មនុស្ស
មានច្រើនប្រភេទ ដោយសារថាខ្លះរស់នៅក្រោមបញ្ជា
វិចារណញ្ញាណច្រើនជាងគេ ខ្លះរស់់នៅក្រោមបញ្ជាឆន្ទៈ(ចិត្ត)
ច្រើនជាងគេ ហើយមួយភាគធំជាងគេបំផុតរស់់នៅក្រោម
បញ្ជាតណ្ហាច្រើនជាងគេ។

ឥឡូវងាកមើលរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិនវិញ យើងមានតួ
អង្គសំខាន់ប្រាំគឺអាខ្វិន អាខ្វាក់ យក្ខ(ពីរ) និងនាងពៅ
ដែលយើងអាចប្រៀបថាអាខ្វិនគឺជាវិចារណញ្ញាណ ឬបញ្ញា
អាខ្វាក់គឺជាឆន្ទៈឬចិត្ត យក្ខឈ្មោលខគឺជាអវិជ្ជាឬ
សេចក្ដីល្ងង់ យក្ខញីគឺតណ្ហា រីឯនាងពៅគឺជាព្រលឹង។
ក្នុងជំនឿពុទ្ធសាសនានិងព្រហ្មណ៌សាសនាវិញ ដើម្បីរំដោះ
ព្រលឹង លុះត្រាតែប្រើបញ្ញាជាមួយចិត្តទៅបង្រ្កាបតណ្ហា
ដែលជាដើមហេតុនៃការកើត-ស្លាប់។ ក្នុងរឿងអាខ្វាក់អាខ្វិន
មានតួយក្ខដល់ទៅពីរ ហេតុអ្វី?យក្ខឈ្មោល តំណាងអវិជ្ជា
ឬសេចក្ដីល្ងង់ ចំណែកយក្ខញីតំណាងតណ្ហា។យក្ខ
ឈ្មោលយក្ខញីមិនបានមកជាមួយគ្នាទេ គឺយក្ខឈ្មោល
មកដល់មុន ត្រូវបានអាខ្វិន(បញ្ញា)បណ្ដេញទៅបាត់ព្រោះ
តែល្ងង់មិនដឹងល្បិចបញ្ឆោតរបស់អាខ្វិន។បន្ទាប់មក ដល់
វេនយក្ខញី(តណ្ហា)មកដល់ ត្រូវបានអាខ្វាក់(ចិត្ត)
កាត់ដាច់កស្លាប់នៅនឹងកន្លែង។ជោគជ័យក្នុងការសង្រ្គោះ
នាងពៅ(ព្រលឹង)គឺត្រូវការត្រូវការបញ្ញានិងចិត្តសហការគ្នា
ទើបបានសំរេច។ដូច្នេះ គេត្រូវការបញ្ញានិងចិត្តដើម្បីរំងាប់
តណ្ហា។ការរំដោះឬសង្គ្រោះនាងពៅគឺដូចជារំដោះឬរម្ងាប់
ទុក្ខដូច្នោះដែរ។កន្លែងរម្ងាប់ទុក្ខឬរលត់ទុក្ខគឺនិពា្វន។
ដើម្បីរំដោះទុក្ខឬបំបាត់ទុក្ខ អោយអស់រលីង គឺត្រូវបំបាត់
ឬរំលើងឫសកែវនៃទុក្ខពោលគឺកំចាត់អវិជ្ជា(យក្ខឈ្មោល)
សម្លាប់តណ្ហា(យក្ខញី)។

La nature de la volonté

Or, précisément,sitôt qu’on entrevoit la nature de
la volonté,il est impossible de conserver la moindre
illusion sur la bonté de la vie.D’abord,l’expérience
suffit sur ce point à édifier quiconque.Elle témoigne
que tout est conflit,souffrance,désespoir,et que la
misère remplit le monde.De sa naissance à sa mort,
l’animal lutte pour échapper à la faim et à l’ennemi
qui le guette.Chez l’homme,la vie n’est qu’un combat perpétuel,
non pas seulement contre les maux abstraits,
la misère ou l’ennemi,mais contre les autres hommes.
Dans la vie des peuples,l’histoire ne montre que guerres
et séditions:les années de paix ne semblent que de
courtes pauses,et des entractes survenant par hasard:
De plus,tout bonheur,toute satisfaction,ne
sont que négatifs,car ils ne font que supprimer un désir
et terminer une peine en satisfaisant un besoin.A cet
assouvissement succède aussitôt un autre besoin,à
son tour provisoirement apaisé,etc. à l’infini,et
De plus,les joies sont toujours au-dessous de
notre attente,et les douleurs au-dessus
de nos imaginations.Enfin,que la volonté vienne à
manquer d’objet et qu’elle n’ait plus aucun motif de
désirer,et nous tombons un vide effrayant:l’ennui.
La vie oscille donc comme un pendule,de droite
à gauche,de la souffrance à l’ennui.

Le voile de Maya a été soulevé(Par Arthur Schopenhauer)

Mais alors,celui qui ayant soulevé le voile de Maya,
aura aperçu au fond de lui l’éternité de la vie procédant
du vouloir essentiel,et qui,au delà des formes où elle
se phénomalise,l’aura saisie intimement dans sa nature
authentique,ne manquera pas de reculer d’effroi devant
l’abîme de souffrance qu’elle ouvre devant lui.Il apercevra
que le mal originel,c’est exister;bien mieux,qu’exister,
c’est le péché originel,puisque,sortant de la volonté
qui par essence est libre,l’existence est le fruit de
la liberté.Il se rendra compte alors que l’acte générateur,
foyer du vouloir vivre,est le foyer du mal et du péché;
que propager l’existence,c’est propager le mal,persister
dans le crime;que céder à l’amour,c’est succomber à la
ruse de la nature qui aguiche les individus pour les
jeter à profusion,sans fin,dans son creuset dévorant,
qui perpétue l’espèce au prix de leur malheur.Il saura
que vouloir se reproduire,c’est se faire complice du
monstre et vouer délibérément une infinité d’autres
êtres à la misère que nous n’ignorons pas être le nôtre.
Il ne s’étonnera plus alors du sentiment de honte qui
accompagne et suit l’acte générateur.Il comprendra
pourquoi la joie de la procréation est un péché.Il
saisira le sens profond du mythe de la chute qui,à
l’amour charnel,lie nécessairement,comme sa punition,
la mort;qui fait de la pomme d’Eve le fruit défendu
de l’arbre de la science pour ce que celui qui commet
l’acte honteux sait de quoi il retourne quant à l’origine
et à la propagation de notre existence.
Qui a ainsi découvert,en même temps que l’éternité de
la vie,l’éternelle douleur qu’elle comporte,ne saurait
évidemment trouver dans la certitude de son éternité une
consolation souveraine aux afflictions de la mort.A coup
sûr,il ne saurait avoir que l’horreur de la vie et
l’amour,ou plutôt ne pas avoir d’autre amour que celui
de la mort,et la mort seule pourrait être sa consolation,
s’il ne savait que cette mort n’est pas celle de la vie,
mais seulement celle de son individu.De toute façon,il ne
pourrait se contenter de continuer à vouloir vivre,
puisque ce serait,en toute certitude,vouloir l’éternité
de son malheur.De cette connaissance ne surgira
donc que le désir d’échapper au malheur en reniant
la vie.En conséquence,le stade de complète affirmation
du vouloir-vivre devra nécessairement faire place au
stade de sa complète négation.Il ne saurait jamais y
avoir d’autre but à notre existence que d’apprendre
qu’il vaut mieux pour nous ne pas exister;que le
vouloir-vivre est engagé dans une illusion;qu’il
lui faut revenir de son erreur en niant toutes ses
aspirations antérieures.Bref,il faut refuser la vie.
Ce refus pourrait-il être le suicide?Non point.
Le suicide supprime l’individu,il ne supprime pas
la vie,l’universel vouloir vivre.Bien mieux,loin
d’en être la négation,il est une de ses plus énergiques
affirmations.Qui se suicide ne nie la vie que sous
certaines conditions:il ne peut plus vivre sans sa
bien-aimé,sans ses biens,sans son rang social etc.,
mais il veut l’existence heureuse.Il affirme donc
avec âpreté farouche la volonté de vivre.Il cesse
de vivre uniquement parce qu’il ne peut cesser de
vouloir,et qu’il ne peut plus s’affirmer autrement.
Cependant,la souffrance à laquelle il s’arrache alors,
c’est la mortification de la volonté,c’est-à-dire ce
qui aurait pu le conduire à la négation du vouloir-vivre
lui-même.

Buddhist life quotes

_In one’s family,respect and listening are the source of
harmony.
_The mind contains all possibilities.
_Victory creates hatred,defeat creates suffering.Those who
are wise strive for neither victory nor defeat.
_We are not independant but interdependant.
_If your compassion does not include yourself,it is not
complete.
_Learn to respond,not to react.
_We do not need more knowledge but more wisdom.Wisdom
comes from our own attention.
_Generosity brings joy,honesty brings peace.

គេមិនដឹងខ្ញុំខឹង

ខ្ញុំបានឈប់ញុំាសាច់ជាយូរមកហើយ ហើយក៏ទទួលរងការរិះគន់់ពី​​អ្នកដ៏ទៃជា
ច្រើននាក់ដែរ។ប៉ុន្តែ ខ្ញុំខំអត់ធ្មត់សង្កត់ចិត្តមិនតបតដោយកំហឹងនឹងសំដី
ដែលបញ្ឈឺដល់ខ្ញុំឡើយ។សំដីដែលបញ្ឈឺនោះគឺគេថាខ្ញុំអត់ញុំាសាច់ឆ្អិន
ប៉ុន្តែញុំាសាច់ឆៅ។សំដីនេះឈ្លើយ បញ្ឈឺចិត្ត ក៌ដូចជារារាំងផ្លូវដើររបស់
ខ្ញុំដែរ។ខ្ញុំខឹងក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំធ្វើជាសើចលេងជាមួយគេឯង គឺ
បណ្តោយអោយពេលកន្លងទៅលឿនៗ នឹងអាល់គេឈប់និយាយរឿងខ្ញុំ ហើយនិយាយរឿងអ្វីផ្សេង។ខ្ញុំសូមនិយាយការពិតថាខ្ញុំសប្យាយចិត្តពេលខ្ញុំ
បានមកជួបជុំគ្នាជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នាដូចជាក្នុងឱកាសជប់លៀងជា
ដើមនេះ។ខ្ញុំចូលចិត្តនិយាយហើយក៏ចូលចិត្តស្ដាប់គេនិយាយដែរ។ធ្វើដូច្នេះ
យើងកាន់តែស្គាល់គ្នាបានច្រើនឡើង។
សំដីបញ្ឈឺខាងលើ មិនអាចរារំាង ដំណើរទៅមុខរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។
ខ្ញុំដើរលើផ្លូវរបស់ខ្ញុំនេះជាងម្ភៃឆ្នំាហើយ ហើយខ្ញុំនឹងដើរតទៅមុខទៀត
រហូតដល់ទៅបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់់ខ្ញុំ។ខ្ញុំគិតថាអ្នកដែលចង់បានបុណ្យ
ដោយការធ្វើបុណ្យ ធ្វើទាន សំពះព្រះ បន់ស្រន់ គួរតែចាប់ផ្ដើមឈប់
ញុំាសាច់ទៅ ។ឈប់សម្លាប់សត្វហើយឈប់ញុំាសាច់គឺប្រសើរជាង
សំពះព្រះទៅទៀត។ធ្វើបុណ្យឬសំពះព្រះគឺអត់បានការទេបើនៅតែ
សម្លាប់សត្វឬញុំាសាច់។ការអត់ញុំាសាច់មួយថ្ងៃ ដូចជាបានសាង
អំពើល្អមួយដែរ។អ្នកដឹងទេថា សាសនាព្រះពុទ្ធមិនអោយសំលាប់សត្វ ។សំលាប់សត្វគឺបាប។អញ្ចឹងការហូបសាច់ក៏បាបដែរ។
ប៉ុន្តែ មនុស្សគេចពីបាបមិនបានទំាងអស់ទេ ។គ្រាន់តែយើងអាច
បន្ថយបាបបានឬបើយើងបានតំាងចិត្តឈប់ធ្វើបាបហើយ យើង
ក៏នឹងសប្បាយចិត្ត ហើយយើងក៏នឹងរស់នៅគេចផុតពីជំងឺជាច្រើន
បានទៀតផងដែរ ដោយការមិនហូបសាច់។

La démonstration de la vérité

Je ne vous demande pas de croire à ce que je pense .Mais, vous pouvez penser à ce que je crois.Moi,je crois à ce que je pense.La vérité existe même si ce monde s’en va.La vérité existe  par la pensée ou même par le rêve.Le philosophe français Renée Descartes a dit que :”Je pense donc je suis ”.Il voulait dire par là qu’il est sa pensée et non son corps lorsqu’il écrivait:<Je suis mes pensées.Je suis ce que je pensais.Je ne suis pas mon corps. Je suis une chose qui pense.Je suis mes pensées… Je suis ce que je pensais. Je ne suis pas mon corps.  Je ne suis pas du tout le rassemblement de mes membres qui s’appelait le corps.  Je ne suis pas un vent, une respiration ou une vapeur qui a pénétré et est sorti de  mon corps. Je ne suis qu’une chose qui pense c’est-à-dire un esprit ou une raison.> de la même manière je dirais:.Pour  le rêve,je ne crois pas qu’il est rien ou vide de sens .Il pourrait être le lien entre ce monde temporel et le monde intemporel.De cette façon, le rêve  pourrait être un messager qui nous transmet un message.

Un jour dans le mois de Février de l’année 2017 J’ai rêvé qu’on m’emmenait au paradis du dixième(étage) ciel.Le moyen de transport,ça semblait monter dans un ascenseur.A un moment donné,Je me suis arrêté au  troisième étage(ciel) et J’ai vu l’entrée pleine de lumière et un peu loin il y avait beaucoup de choses le long de l’entrée . Et Tout d’un coup,on me disait que ce n’est pas le troisième étage(ciel).C’est au  dixième étage(ciel) que je devrais aller.Soudainement,Je me suis réveillé.

On dit souvent que le rêve ,ce n’est pas vrai.C’est vrai.Je rêvais des fois que J’ai gagné le gros lot de  loto 6/49  et mon rêve me donnait même les numéros gagnants.L’important ce n’est pas ce que j’attendrait  de mon rêve.L’important c’est que Je rêve de ce  qu’il existe.Si je rêvais de vous,c’est parce que vous existiez.Si vous n’existiez pas ,Je ne rêverais pas de vous.Alors,lorsque je rêvais de paradis,c’est parce que le paradis existait.Si le paradis n’existait pas,Je n’en rêverais pas.

A lettter sent to Khmer RFA

imageletter1letter2letter3letter4letter5iletter6imageimageimageimageimage