Category Archives: ជីវិត

Happy New Year 2019

56664671_2411346658933291_6353229028559683584_nAnick2019année du cochon

Advertisements

A lettter sent to Khmer RFA

imageletter1letter2letter3letter4letter5iletter6imageimageimageimageimage

ជនជាតិខ្មែរដូចគ្នា ម្ដេចមិនឈឺចាប់់់?

សេចក្ដីត្រូវការចាំបាច់់មួយចំនួនរបស់់មនុស្សលោកដើម្បីបានរស់សមរម្យ
ក្នុងជីវិតប្រចំាថ្ងៃគឺ៖
១.ការងារឬមុខរបរ
២.ទឹកស្អាតសំរាប់ប្រើប្រាស់
៣.ម្ហូបអាហារ នំចំណី
៤.ផ្ទះ
៥.សំលៀកបំពាក់


Yuon owners of Cambodian lands
(ចុចលើរូបវារីកធំទើបអានបាន)

maison sihanoukville démolie

femme perdu sa maison
maisons tout détruites
រូបខាងលើ៖ផ្ទះរបស់ប្រជាជនខ្មែរចំនួន៤៩គ្រួសារត្រូវចោរយួនវាយកំទេចហើយប្លន់យកដី
តាមរបៀបដីសម្បទានរដ្ឋាភិបាលcppអាយ៉ង(ខែមិនាឆ្នំា២០១៣)។
trickyuontakekhmerlands

អត្ថបទ ទឹកភ្នែកគេទឹកភ្នែកយើង(ជាភាសាបារាំង)៖
https://sambatt.wordpress.com/2011/05/09/
អត្ថបទ ជាតិនិយមជាអ្វី?៖
https://sambatt.wordpress.com/2010/12/29/
អត្ថបទ ការងារ៖
https://sambatt.wordpress.com/2011/09/04/
អត្ថបទ កងទ័ពខ្មែរពិតជាស្នេហាជាតិមែនឬ?៖
https://sambatt.wordpress.com/2012/04/04/2368/

ចៀនកូនមាន់់

ថ្ងៃអាទិត្យនេះ ញុំាបាយថ្ងៃត្រង់់ហើយដូចជាមិនសូវឆ្អែត ទើបបានជាពេលរសៀល ម៉ោងពីរកន្លះ ក៏ហេវបាយទៀត។អញ្ចឹងមានតែញុំាបាយកក តែអត់់មាន ម្ហូប អីញុំាជាមួយ ទើបបើកទូរទឹកកកទៅ ក៏គិតឃើញភ្លាមថានឹងចៀន ពងមាន់់ ញុំា ពីព្រោះវាស្រួលចំអិន ហើយលឿន មិនចាំយួរ៖គឺគ្រាន់់តែ យកពងមាន់់មួយ មកគោះដាក់់ចាន វាយ(កូរ)វាអោយសព្វ ហើយដាក់់ អំបិល ស្ករស និងម្រេច ហើយ វាយវាបន្ថែមបន្តិចទៀតដើម្បីអោយរស ជាតិលាយចូលគ្នាបានល្អ។ ក្នុងពេលកំពុងកូរ ខ្ញុំឆ្លៀតយកខ្ទះមកកំដៅ ដាក់់ខ្លាញ់់ ដើម្បីពេលវាយពងមាន់់ ហើយ អាចចាក់់ វាចូលទៅក្នុងខ្ទះ ភ្លាមតែម្ដង។ ខ្ញុំ ចង់់អោយខ្ទះក្ដៅខ្លំាង ដើម្បី ចៀនពងមាន់់ទៅឆាប់់ឆ្អិន។ ដូច្នេះ មុននឹងចាក់់ពងមាន់់ចូលទៅក្នុងខ្ទះ ខ្ញុំចាក់់ បន្តិចមើល ក៏ស្រាប់់តែ វាចេញជារូបរាងកូនមាន់់មួយ ដូចជាគំនូរមួយយ៉ាងស្អាត។ ពិតជាចៃដន្យ មែន។ខ្ញុំ មិននឹកស្មានដល់់សោះ។ខ្ញុំចៀនពងមាន់់អូមឺឡែត ញុំាម្ដងឬពីរដង សឹងរាល់់អាទិត្យមិនដែលខានទេប៉ុន្តែមិនដែលជួបចៃដន្យចឹងសោះ។ សូមមើលរូបខាងក្រោមនិងខាងក្រោមដែលខ្ញុំថតទុក។

៣០%នៃប្រជារាស្រ្តខ្មែររស់់ក្រោមបន្ទាត់់ក្រីក្រ

ខ្ញុំអានពត៌មានថ្ងៃនេះបានដឹងថាសព្វថ្ងៃប្រជារាស្រ្តខ្មែរចំនួន៣០ភាគរយ
កំពុងរស់់់នៅក្រោមបន្ទាត់់ក្រីក្រ គឺមានន័យថាម្នាក់់ៗមានប្រាក់់ចំណូល
ក្រោមមួយ១ដល្លារក្នុងមួយថ្ងៃ។ស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកប្រែប្រួល
នាពេលនេះ បានរឹតតែនំាអោយអ្នកក្ររឹតតែពិបាករកប្រាក់់ចំណូល ឬក៏
ពិបាករកការងារធ្វើ គឺពិបាករស់់កាន់់តែខ្លំាងឡើង ដោយសារម្ហូបអាហារ
កើនតំលៃជាពិសេសអង្ករតែម្ដង ។ក្នុងមួយរយៈពេលនេះ ទឹកជំនន់់កំពុងបាន
បំផ្លិចបំផ្លាញផលដំណំាកសិកម្មទូទំាងស្រុកខ្មែរ ក៏ដូចជានៅស្រុកថៃដែរ។
នៅស្រុកខ្មែរមានចំនួនអ្នកស្លាប់់ដោយគ្រោះទឹកជំនន់់ជាង២៥០នាក់់ហើយ
រីឯនៅស្រុកថៃវិញដែលបាននិងកំពុងរងគ្រោះទឹកជំនន់់ដែរនោះ មាន
អ្នកស្លាប់់កើនដល់់ជាង៤០០នាក់់ឯណោះ។ខ្ញុំបានដឹងផងដែរថាកាលពី
សប្ដាហ៍មុន នាយករដ្ឋមន្រ្តីថៃ យីងឡាក់់ ស៊ីណាវាត់់ត្រាបានសន្យាថានឹង
បង្កើនប្រាក់់ចំណូលទាបបំផុតក្នុងមួយថ្ងៃគឺពី៧ដុល្លារទៅ១០ដុល្លារ។
ប៉ុន្តែពេលនេះដោយសារទឹកជំនន់់ ក៌នំាអោយលោកស្រីប្រាប់់ថានឹងរង់់ចំា
ផុតគ្រោះទឹកជំនន់់សិនទើបអាចអនុវត្តការសន្យាដំឡើងប្រាក់់ចំណូលទាប
បំផុតបាន។នៅស្រុកខ្មែរយើងប្រាក់់ចំណូលទាបបំផុតមិនដឹងប៉ុន្មានទេ ហើយ
ក៏គ្មានរដ្ឋាភិបាលគិតដោះស្រាយដែរ ពីព្រោះថាប្រជារាស្រ្តយ៉ាងដូចគ្រូបង្រៀន
បានទាមទារដំឡើងប្រាក់់ប្រាក់់ខែអោយបាន៣០០ដុល្លារក្នុងមួយខែ
មិនបានត្រូវដោះស្រាយឡើយ ដោយផ្ទុយទៅវិញជាញយត្រូវបាប៉ូលីសបង្រា្កប
ឡើងបាក់់ស្បាត។ដូច្នេះហើយ មានផ្លូវតែម្យ៉ាងទេ ដើម្បីរស់់បានសមរម្យ គ្រូបង្រៀនត្រូវកៀបសិស្សសាលាដើម្បីបានប្រាក់់ចំណូលកើន …ជាហេតុ
នំាអោយសិស្សក្រីក្រមានការលំបាកក្នុងការបន្តការសិក្សា ៖ខ្លះក៏ឈប់់រៀន
រកការងារធ្វើ ឬជួយការងារឪពុកម្ដាយវិញ ក្នុងពេលដែលមានឧបសគ្គបែបនេះ,
គួរអោយអាសូរ។ឪពុកម្ដាយខ្លះ លះបង់់កូនមួយរយៈដើម្បីចេញទៅធ្វើការទីឆ្ងាយ
ខ្លះក៏ចេញទៅធ្វើការនៅថៃឬម៉ាឡេស៊ី គឺមានទំាងចាស់់ទំាងក្មេង រាប់់ពាន់់
ឬរាប់់ម៉ឺននាក់់ ដើម្បីតស៊ូដើម្បីរស់់សំរាប់់ខ្លួនឯងនិងគ្រួសារ។អ្នកខ្លះជំពាក់់
បំណុលគេ ក៏បង្ខំលក់់កូនអោយទៅគេ ហើយខ្លះទៀតដូចជាលក់់
កូនដែរគឺអោយកូនរៀបការជាមួយចិនថៃវ៉ាន់់ដែលមួយចំនួនថំជាអ្នក
បោកប្រាស់់គឺយកស្រ្តីខ្មែរទៅលក់់ឬទៅធ្វើជាស្រ្តីបំរើសិច(ជួនកាល
ចែកចាយប្រពន្ធជាមួយឪពុកឬជីតារបស់់គេទៀតផង)និងកិច្ចការផ្ទះ។
ក្នុងពេលនេះ មានស្រ្តីខ្មែរចំនួនជិតមួយម៉ឺនហើយដែលចិនតៃវ៉ាន់់បានមក
រៀបការយកទៅស្រុកគេនោះ។ខ្មែរជៀនលឿនត្រង់់ណា ដែលប្រជារាស្រ្ត
ចាកចេញទៅរកស៊ីនៅក្រៅស្រុកដោយរស់់នៅឯស្រុកឯងមិនបាន?មួយ
រយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងមកនេះប្រទេសខ្មែរបានធ្វើការសាងសង់់
សំណង់់ធំៗជាច្រើន ប៉ុន្តែក៏ជាប់់ជំពាក់់បំណុលគេក៏ច្រើនដែរ ។ជាពិសេស
ក្នុងកាលថ្មីៗនេះ ប្រទេសខ្មែរយើងខ្ចីប្រាក់់ពីចិនចំនួន២០០០លានដុល្លារ
(បក្សប្រឆាំងថា៦០០០លានដុល្លារ)ដើម្បីយកមកធ្វើការសាងសង់់សំណង់់ផ្សេងៗ ជាពិសេសសំរាប់់កសាងផ្លូវថ្នល់់។តើពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ខ្មែរជំពាក់់គេប៉ុន្មាន
ពាន់់លានដុល្លារហើយតំាងពីមានកិច្ចព្រមព្រៀងក្រុងប៉ារីសមកនោះ?
ប្រជារាស្រ្តពិបាករស់់ប៉ុណ្ណឹងហើយរឹតតែជំពាក់់ថែមទៀត ទោះជាប្រាក់់ជំនួយ
អន្តរជាតិក្នុងមួយឆ្នំាៗជាង៥០០លានដុល្លារក៏ប្រជាជនខ្មែរចំនួន៣០%នៅតែរស់់
នៅវេទនារកអង្ករច្រកឆ្នំាងមិនគ្រប់់គ្រាន់់ddEl។ចុះទំរំាអត់់ប្រាក់់ជំនួនអន្តរជាតិ
ប្រចំាឆ្នំានេះ មិនដឹងប្រជារាស្រ្តខ្មែរកើនតែយ៉ាប់់រស់់នៅយ៉ាងណាថែមទៀត?
អញ្ចឹងតើបានជាខ្មែរក្នុងស្រុកចេះតែចង់់ចាក់់ចេញទៅរស់់នៅក្រៅស្រុក
ជាពិសេសទៅប្រទេសទីបីដោយប្រើពិធីនៃការរៀអាពាហ៍ពីពាហ៍ទំាងពិត
និងក្លែងក្លាយ ហើយនិងការដាក់់ពាក្យទៅលេងកូនឬទៅរៀន ដើម្បីសុំសិទ្ធិ
ជ្រកកោននៅស្រុកគេ។

Francesco Alberoni explained us about Love and Friendship


Friendship and Love
Friendship is still in our world TODAY?
A first glance might make us fear that it is disappeared.
The business is dominated by the idea of`market, economy and
interest in politics, the race for power.In both cases,
there is little room for honesty in personal relationship.
In addition, the modern world leads us to continual change.
Leaving his neighborhood and his work, it`s eventually to
forget his old friends. We promise to meet again, but
new interests,new needs develop in us, we meet new people.
Who could consider taking an instance of a time to stop and turning
eyes to his past? In Italy, the term of friendship has
a negative connotation that is almost synonymous with
privilege or help.To find a job,to be admitted at the hospital,
obtaining housing, it is essential to play his relationship;
due process is unnecessary, the way that Administrations Committee
does not lead to any rule.You can pass in front of everyone,
It`s of escape rule .This is a concept and eventually
it covers a set of personal values, privileges, large or small,
in a social system that should instead, to be fair, follows rules
of interest based on the general and merit.The modern
world is characterized by changing roles.The friendship
is perceived as an anarchic feeling or as a source of injustice.

In love, leaving the beloved person requires superhuman effort.
I compared the friendship and the feeling with which
it is so often confused: the shock of love(Choc amoureux).Note that
these are two very different phenomenons even opposites.
Love is a fruit, an event that has a beginning,a precise beginning.
It has an origin,a shock, a revelation.The friendship is
not born of a sudden revelation, it becomes itself
through successive meetings .Note that the love is never
very true or less true,it can not be quantified: much,so much,rather or
a little.If I say “I’m in love”, I have just told it.Love follows
the law of all or nothing when the friendship ,however in
various forms, occurs to some different degrees .It oscillates
from minimum to a maximum of perfection.It may be small,
barely a stammer, and can be immense. love, it is full on
its apparition.Friendship is going intensifying.If one speaks
of friendship, He has leading ideas of` utopia.Continue to
analyze Love .Love is passion.Passion in German means
Leidenschaft.Leiden is suffering.The passion indeed,that is always
mixed with Love is suffering.Love is an ecstasy,but also a torment.
Friendship,however,is afraid of suffering.Friendship avoids all that it can.
Friends want to be together for being happy.If they fail,
they leave and put a distance between them. Another fundamental
difference is between the love and friendship :
I fall in love with someone that will not make me my love,
I will continue to be provided as lover(amoureux).Love is not
necessarily a mutual feeling and one of her characters
is to be loved .On the contrary,I apparently it still requires
reciprocity.I can not be `the friend of any man who is not.
Leaving my love requires a superhuman effort.to free oneself from
unshared love,we must do violence and hate other.In the same
time, hating the beloved is seen as the most atrocious suffering ..
In friendship, there is no room for hatred.If I come to hate
a friend, I am no longer his friend ,so the friendship is broken.
In love, the beloved one is transfiguré.Love itself is
more spontaneous, even double.Love should
be very concrete in front of us and a divinity which unites
in itself all possible world, what we project into it.
Love is the revelation of a transcendence.Lover’s prayer
to be loved is a cry of despair.A friend is not transfiguré.
From my friend, I am waiting that he may share the picture
that I have of myself,at least to an reasonable extent .However
he must not judge me too favorably if I could believe
in the flattery of his part.But if his description is too
negative or too far from my thought , I do not make right,
and therefore contradicts a fundamental requirement of
friendship to that which two friends must have their similar own images.
They should not have the same reciprocal view,otherwise they
have nothing to discover each another,but without excessive dissonance
.Between a friend and I, I cannot think of hatred
Anyone can misunderstand me,except him.If a friend
misunderstands me, it’s all over between us.We can continue
to love someone without knowing if she loved us back,
or deceived if he was pleasant or not, if his soul was
generous and petty.Seeking to know is precisely a manifestation of the love
.. After many years, the love is still questions the same
way he always open daisy leaf by leaf.After the first moment
arises one question which will arise in permanently and
only the presence of to be loved who says” Yes “is a response.
What continues its presence and the response continues to
turn, and the question is constant, obsessive, anguishing.
Nobody can say, as requiring reason, “What it matter?
“This is the blind spot of the love that loves what will
always remain inaccessible because it has become an end to
a whole should be. This is also the misery of the love,
be nothing else that is questioning and could not stop it
when the other is indifferent or` hostile.That is
the injustice of the love that knows neither vice nor virtue,
and which rewards good nor punishes the bad.
Love is sublime and miserable, heroic and stupid.Just,
never what it isn’t the love that is the registry of
the court, it is friendship.In love, we torment ourselves
endlessly to tear the behavior of other.We ask with
anxiety that are the motives that determine his choice.That’s
the result of the terrible power that’s being loved has
on our needs .All our desires, all our happiness depends
on him and when we are unhappy, to destroy the causes of
our mischance.Love is by turns tender and resistance
to power that persists beyond our own will.Love, however,
admits no domination.Our friendship is the
product of our will, it ends when the will freely decides ….

In friendship, passion does not exceed.We are much
more demanding moral for our friends that towards others.

The shock in love is a fact, an event, it has its precise beginning,
its origin, a shock,a revelation..The friendship is
reversed, is not born of a `sudden revelation, it becomes
itself through meetings Estates and one’s go deeper approach
In friendship, two friends neither lose nor profit.
We should not be overwhelmed by their thanks .Its deception
or detect it in the open virtue of other, and value it.
A friend needs to know to be open, full of life, funny.
It should be boring or importunate.Too much generous and covering
us with gifts, it would create the need to make and would
create too heavy duties reconnaissance.Friendship should
always be fresh, light, even when it is heroic. In front
of death, friendship can say it’s like that.

ការងារ ជាអ្វី?

ទិវាការងា(la fète de travail)ឬទិវាពលកម្ម(labor day)ជិតមកដល់់
ហើយគឺត្រូវនឹងថ្ងៃចន្ទទី៥កញ្ញា២០១១ខាងមុខនេះ។
ខ្ញុំមិនដឹងឆ្លៀតយកថ្ងៃឈប់់សំរាកនេះ ធ្វើអីទេ។រាល់់ឆ្នំានៅប្រទេសកាណាដា, ទិវាការងារត្រូវនឹងថ្ងៃចន្ទក្នុងសប្ដាហ៌ទី១នៃខែកញ្ញា,ខ្ញុំភ្លេចអស់់ហើយថាបាន ឆ្លៀតឱកាសឈប់់សំរាកមួយថ្ងៃនេះធ្វើអ្វីខ្លះ ហើយក៏មិនដែលបានគិត ពិចារណាថាតើការងារមានសារៈប្រយោជន៌ប៉ុណ្ណាដល់់មនុស្សលោកដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿថាការងារពិតជាមានសារសំខាន់់ណាស់់សំរាប់់មនុស្សដើម្បីចិញ្ចឹម ជីវិតខ្លួនឯងក៏ដូចជាគ្រួសារ និងកសាងសង្គមជាតិនិងប្រទេសជាតិទំំាងមូល ក្នុងប្រាថ្នាតែមួយគឺសេចក្ដីសុខនិងសេចក្ដីសប្បាយ។មិនតែប៉ុណ្ណោះ ការងារជា ប្រភពល្អនៃសុខភាពដែរប៉ុន្តែនេះវាអាស្រ័យលើការងារអ្វី ហើយក្នុងស្ថានភាព បែបណាទៀតផង ដូចការងារជាកម្មកររ៉ែ ឬការងាររែកសែងឥវ៉ាន់់ធ្ងន់់ៗឬ ការងារសំណង់់ជាដើម មិនមែនជាប្រភពនៃ សុខភាពនោះទេ។ការងារជាកម្មកររ៉ែពិតជាប្រកបដោយការប្រថុយប្រថាន ជីវិតណាស់់ដូចកាលពីសប្ដាហ៌មុននៅប្រទេសចិន កម្មកររ៉ែជាងដប់់នាក់់ត្រូវ ជាប់់ស្ទះក្នុងអណ្ដូងរ៉ែអស់់រយ់ពេលជាច្រើនថ្ងៃហើយទីបំផុតទើបត្រូវបានគេ ជួយសង្រ្គោះជីវិត។នៅប្រទេសឈីលីកាលពីឆ្នំាមុន កម្មកររ៉ែជាងម្ភៃនាក់់ (តាមខ្ញុំចំាបាន?)ត្រូវបានជាប់់ខ្លួនក្នុងរណ្ដៅរ៉ែអស់់រយ់ពេលជាងពីរខែ ទើបត្រូវ បានគេជួយសង្រ្គោះជីវិតអោយមកជួបជុំគ្រួសារវិញ។ខ្ញុំជឿថាការងារប្រកបដោយ គ្រោះថ្នាក់់ពិតជាមានច្រើន ប៉ុន្តែក៏នៅតែមានមនុស្សជាច្រើនត្រូវការ ក៏ព្រោះតែដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត។មនុស្សគ្រប់់រូបពិតជាត្រូវការការងារ ទោះជា ការងារនោះត្រូវឬមិនត្រូវមុខជំនាញរបស់់ខ្លួនក្ដី ។និយាយបែបនេះ ដោយ សារថាមានមនុស្សជាច្រើនដែលបានរៀនចប់់មុខវិជ្ជានៃជំនាញរបស់់ខ្លួនមិន អាចរកការងារធ្វើបាន ហើយក៏រកការងារផ្សេងបណ្ដោះអាសន្នធ្វើទៅ។ បញ្ហានេះ គឺពិតណាស់់ទាក់់ទងទៅនឹងភាពរីកចំរើនឬអន់់ថយនៃសេដ្ឋកិច្ឋជាតិ ហើយមួយវិញទៀតក៏មកពីកំណើនប្រជាជនក្នុងប្រទេសផងដែរ ។និយាយអោយចំ បញ្ហាដ៏ធំបំផុតដែលពិភពលោកកំពុងប្រឈមមុខនោះគឺកំណើននៃមនុស្ស លោកដ៏លើសលប់់ដែលបានបង្កបញ្ហាជាច្រើនផ្សេងទៀតដល់់សង្គមដូចជា បញ្ហាគ្មានការងារធ្វើនេះ បង្កអោយសេដ្ឋកិច្ចជាតិអន់់ថយ ។គេជឿថាប្រទេស ណាមួយមានការងារធ្វើគ្រប់់គ្រាន់់អោយប្រជាជន ប្រទេសនោះនឹងមាន សេដ្ឋកិច្ចលូតលាស់់ ។ប៉ុន្តែ ប្រជាជនក្នុងប្រទេសដែលមានសេដ្ឋកិច្ច លូតលាស់់ខ្លំាង មិនមែនចូលចិត្តធ្វើការខ្លំាងនោះពេកទេ ព្រោះគេត្រូវការ ពេលសំរាកលំហែកាយដែរ ។ដូច្នេះហើយបានជាអ្នកធ្វើការរួបរួមគ្នាបង្កើត សហជីពដើម្បីបំរើផលប្រយោជន៌រួម គឺបង្កើតកិច្ចព្រមព្រៀងរួមដែលមាន រយ់ៈពេលកំណត់់ដូចជាបី ឬ ប្រាំឆ្នំា ដើម្បីកែសំរួលស្ថានភាពការងារនិង ការដំឡើងប្រាក់់ខែ ហើយជាពិសេសគឺរយៈពេលធ្វើការកំណត់់អោយ ត្រឹមតែ៤០ម៉ោងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ។ កាលពីដើម គឺចុងសតវត្សទី១៩ សហជីពកម្មករឬអ្នកធ្វើការនៅ ទន់់ខ្សោយពេកទើបបានជាមានការធ្វើបាតុកម្មបះបោរខ្លំាង(រហូតមាន ការបង្ហូរឈាមគ្នា)ពីរឿងទាមទារកំរិតចំនួនម៉ោងធ្វើការទៅតាម សំណូមពរពីកម្មករ ដែលតែងតែត្រូវបានថៅកែបង្ខំអោយធ្វើការក្នុង មួយថ្ងៃដល់់ដប់់ពីរម៉ោង ហើយគ្មានថ្ងៃឈប់់សំរាកទៀត។ការធ្វើ បាតុកម្មបានហុចផ្លែផ្កាមួយគឺការបង្កើតច្បាប់់មួយសំរាប់់ការងារដែលមនុស្ស ជំនាន់់ក្រោយបានទទួលគុណប្រយោជន៍ដ៏ធំធេង។ដូច្នេះ ទិវាការងារ គឺជាទិវាមានន័យនិងសារៈសំខាន់់ណាស់់សំរាប់់យើងគ្រប់់គ្នាជាអ្នក ធ្វើការដែលចេះរួបរួមគ្នាជាសហជីពដែលបំរើផលប្រយោជន៍ដល់់គ្រប់់អ្នកធ្វើការ។ ទិវាការងារ គឺថ្ងៃបុណ្យរំលឹកប្រាប់់យើងគ្រប់់គ្នាជាកម្មករ ជាបុគ្គលិកការងារ ផ្សេងៗ ថាយើងមានអំណាចនិងសិទ្ធិការពារការងាររបស់់ខ្លួននិងសំរួល ស្ថានភាពការងាររបស់់ខ្លួន ។ប៉ុន្តែ យើងក៏មិនគប្បីរំលោភអំណាចនិងសិទ្ធិនេះ រហូតទាល់់បង្កចលាចលសង្គមរហូតបង្កអំពើហិង្សាឬអសន្តិសុខសង្គម ដែលនឹង អាចនំាអោយថៅកែលែងដំណើរការរោងចក្រ លែងមានលទ្ធភាពបង្កើតការងារ បានតទៅមុខទៀត។ ក្នុងឱកាសកំពុងសរសេរអត្ថបទនេះនាចុងសប្ដាហ៍វែងដែលថ្ងៃចន្ទ ជាថ្ងៃទិវាបុណ្យការងារនេះ,ខ្ញុំសូមធ្វើការពិចារណាតវែងឆ្ងាយបន្តិចទៀត អំពីការងារ។មនុស្ស សត្វ និងរុក្ខជាតិ កើតមកមិនមានការងារទេ លើកលែងតែការស្វែងរកអាហារតែមួយមុខប៉ុណ្ណោះដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតរបស់់ខ្លួន។ គឺខ្ញុំចង់់និយាយពីការងារដែលជាកិច្ចការរបស់់សត្វលោកម្នាក់់ៗដែលត្រូវធ្វើ ដើម្បីស្វែងរកអាហារចិញ្ចឹមជីវិតរបស់់ខ្លួនឯង។កិច្ចការផ្ទះរបស់់ខ្លួនមិនមែនជាការងារ ទេឧទាហរណ៌៖ការបោសសំអាតផ្ទះ មិនមែនជាការងារស្វែងរកអាហារដែលខ្ញុំ ចាត់់ថាជាការងារនោះទេ ។ ការស្វែងរកអាហារ,នេះជាកាតព្វកិច្ចរបស់់សត្វលោកម្នាក់់ៗព្រោះក្រពះ ជាអ្នកបញ្ជាអោយធ្វើដូច្នេះដើម្បីរស់់។ប៉ុន្តែ ក្នុងធម្មជាតិ សត្វលោកទំាងអស់់ ត្រូវស៊ីគ្នាទៅមកឬស៊ីតគ្នា(ក្នុងករណីខ្លះសត្វប្រភេទមួយចំនួនស៊ីសត្វប្រភេទដូចគ្នាទៅវិញទៅមក)។ ឧទារហណ៌៖ឥន្ទ្រីស៊ីពស់់ៗស៊ីកង្កែបៗស៊ីកណ្ដូបៗស៊ីស្មៅៗស៊ី(ស្រូប) ជីវជាតិសត្វទំាងឡាយនោះដែលស្លាប់់ទៅ។ករណីដែលសត្វស៊ីគ្នាទៅវិញទៅមកដូចជាក្រពើស៊ីខ្លា ខ្លាស៊ីក្រពើ,ពស់ថ្លាន់ស៊ីមនុស្ស​មនុស្សស៊ីពស់ថ្លាន់ ជាដើម។ល។
ធម្មជាតិត្រូវការអោយសត្វលោក រស់់នៅរបៀបនេះដើម្បីថែរក្សាប្រព័ន្ធបរិស្ថានផ្ទុយពីការបង្រៀនរបស់់ សាសនាមិនអោយសំលាប់់គ្នា ដូចជាសាសនាព្រះពុទ្ធដែលចាត់់ថា ការសំលាប់់គឺជាអំពើបាប ដែលគួរតែជៀសវាង។ក៏ប៉ុន្តែពុទ្ធសាសនិក ទំាងឡាយក្នុងលោកនៅតែកាប់់សំលាប់់សត្វធ្វើជាអាហារ ។សាសនាព្រះពុទ្ធ ថ្កោលទោសការកាប់់សំលាប់់សត្វ ប៉ុន្តែមិនបានថ្កោលទោសការហូបសាច់់សត្វទេ។ សូម្បីព្រះសង្ឃដែលមិនតមសាច់់ មិនដែលថ្កោលទោសការហូបសាច់់ឡើយ ប៉ុន្តែលោកយល់់ថាការសំលាប់់សត្វគឺបាប ឯការហូបសាច់់មិនបាបទេ គឺ មិនទាក់់ទិននឹងការសំលាប់់ទេ ដូចព្រះដីការបស់់ព្រះតេជគុណ ហុក សាវណ្ណ ចៅអធិការវត្តខ្មែរកាណាដាដូច្នោះ។ចំពោះខ្ញុំវិញ គិតថាបើការសំលាប់់សត្វបាប ដូច្នេះការហូបសាច់់សត្វក៏បាបដែរ ពីព្រោះតែការហូបសាច់់ទើបមានការសំលាប់់សត្វ។ ការស្វែងរកអាហារចិញ្ចឹមជីវិតរៀងៗខ្លួនរបស់់សត្វលោកម្នាក់់ៗពីធម្មជាតិនេះ គឺជាការងាររបស់់ខ្លួន ដែលខ្លួនជាថៅកែផងកម្មករផង ហើយបើមិនស្វែងរកអាហារ ក៏នឹងមិនមានអាហារទទួលទានដែរ ហើយឧបមាថាសត្វណាមួយឈឺ ឬគ្រោះថ្នាក់់មានរបួសក៏នឹងគ្មាននរណាជួយស្វែងរកអាហារអោយដែរ លើកលែងតែមនុស្សដែលចេះជួយគ្នា ព្រោះមនុស្សមានសតិបញ្ញាខុសពីសត្វ។ ការងារដែលជាការស្វែងរកអាហារនេះជាការងារដើមដំបូងរបស់់មនុស្សលោក។ រួចហើយបន្ទាប់់ពីសម័យបុរេប្រត្តិកន្លងផុតទៅ មនុស្សបានចេះបង្កបង្កើតផ្ទះ បង្កបង្កើតភូមិ ស្រុក ប្រទេស ទើបការងារផ្សេងៗជាច្រើនកកើតមានឡើង ដូចជាការងារកសិកម្ម ការងារសិប្បកម្ម ការងាររដ្ឋបាល ការងារសុខាភិបាល ការងារឧស្សាហកម្ម ការងារពាណិជ្ជកម្ម ។ល។ហើយគ្រប់់ការងារទាំងអស់់ សុទ្ធតែជាការរួមចំណែកដល់់ការអភិវឌ្ឍសង្គមដែលមានវិទ្យាសាស្រ្ត ជាឧបករណ៏និងបង្អែក។សព្វថ្ងៃ វិទ្យាសាស្រ្តទំនើបបានបង្កើតការងារ ជាច្រើនអោយមនុស្សមានការងារធ្វើ ប៉ុន្តែកំណើនមនុស្សលោក លើផែនដីមិនសមមាត្រនឹងចំនួនការងារបង្កើតបានទេ ម្ល៉ោះហើយ នៅគ្រប់់ ប្រទេសទំាងប្រទេសជឿនលឿននិងប្រទេសក្រីក្រតែងមានអ្នកគ្មានការងារធ្វើច្រើនឬតិច ទៅតាមស្ថានភាពនៃសេដ្ឋកិច្ចរបស់់ប្រទេសនោះ។សព្វថ្ងៃ លើលោកយើងនេះ ដូចជាកាន់់តែពិបាករស់់នៅ ជាពិសេសនៅប្រទេសក្រីក្រនានាមិនត្រឹមតែគ្មាន ការងារធ្វើនោះទេ គឺថែមទំាងកើតមានបញ្ហាអត់់អាហារទៀតផង ដូចនៅប្រទេសសូម៉ាលី, អេទ្យូពីជាដើម ដែលមនុស្សរាប់់លាននាក់់កំពុងប្រឈមមុខនឹងការអត់់អាហារ និងទីជំរក យ៉ាងវេទនាជាទីបំផុត។ វិបត្តិនៃការគ្មានទីជំរកជារឿងមួយផ្សេង ឯវិបត្តិនៃការអត់់អាហារជារឿង មួយផ្សេងទៀតប៉ុន្តែធ្ងន់់ធ្ងរនិងគ្រោះថ្នាក់់ជាង ពីព្រោះមនុស្សរស់់នឹងអាហារ មិនមែននឹងទីជំរកទេ។ប៉ុន្តែនៅបណ្ដាប្រទេសក្រីក្រ បញ្ហាទំាងពីរច្រើនកើត មានជាមួយគ្នា ជាពិសេសក្នុងកាលដែលមានសង្រ្គាមផ្ទុះឡើង។បញ្ហាទំាងពីរ អាចកើតមានដាច់់ដោយឡែកពីគ្នាដែរប៉ុន្តែមិនមែននៅតែក្នុងប្រទេសក្រីក្រនោះទេ, នៅប្រទេសជឿនលឿនឬប្រទេសមហាឧស្សាហកម្មក៏មានបញ្ហាអត់់ទីជំរកដែរ ។ គ្រាន់់តែនៅប្រទេសកាណាដា ដែលសព្វថ្ងៃមានប្រជាជនជាង៣៣លាននាក់់នោះ មានជនអាណាថា(ជនគ្មានទីជំរក)ដល់់ទៅជាងសាមសិបម៉ឺនននាក់់ទៅហើយ ។ ជនគ្មានជំរកទំាងនោះច្រើនជាមនុស្សប្រមឹក ឬញៀនគ្រឿងស្រវឹង ប៉ុន្តែពុំមានបង្ហាញអោយឃើញសញ្ញាណាថាពួកគេមានស្បែកដណ្ដប់់ឆ្អឹង ដូចជាប្រជាជនអត់់អាហារនៅប្រទេសសូម៉ាលី នោះទេ។ពួកគេ មិនស្វែងរកការងារទេប៉ុន្តែមួយថ្ងៃៗគិតតែពីដើរសុំទាននៅតាមផ្លូវថ្នល់់ ជាពិសេសនៅក្នុងក្រុង(centre-ville)ដែលសំបូរមនុស្សដើរកំសាន្ត ដូចជាពួកទេសចរជាដើម។គេថាការងារមិនរត់់រកមនុស្សទេ គឺមនុស្សទេ ដែលរត់់រកការងារ នេះបង្ហាញអោយឃើញជាក់់ថាការស្វែងរកអាហារ ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតគឺជាករណីកិច្ចរបស់់មនុស្សគ្រប់់រូប។ការងារនិងមនុស្ស កើនឡើងមិនសូវដែលសមាមាត្រនឹងគ្នាទេ ។នៅប្រទេសកាណាដា, កំណើនប្រជាជនដូចមិនសូវច្រើនពេកទេ ហេតុដូចនេះបានជា ប្រទេសកាណាដាទទួលយកជនអន្តោប្រវេសន្តមួយៗឆ្នំាចំនួនជាង បីសែននាក់់ដែលក្នុងនោះ ជាងបួនម៉ឺននាក់់ចូលមករស់់នៅក្នុងខេត្តកេបិច។ ចំនួននៃជនអន្តោប្រវេសន្តទំាងនោះ ពេលមកដល់់ប្រទេសកាណាដា ភាគច្រើនមិនទាន់់រកការងារធ្វើភ្លាមទេ គឺទៅរៀនភាសាក៏ដូចទៅរៀនមុខវិជ្ជា។ ប៉ុន្តែ តាមពិតទៅ ការងារក៏មិនទាន់់រកបានក៏ដោយសារថាការងារ មិនសូវសំបូរ ឬក៏អាចងាយរកបាននោះដែរ។ជនអន្តោប្រវេសន្តខ្លះ មានសញ្ញាប័ត្រសិក្សាខ្ពស់់ ប៉ុន្តែស្វែងរកការងារទៅតាមជំនាញរបស់់ ខ្លួនឯងមិនបានហើយដោយចំបាច់់ត្រូវតែរកការងារចិញ្ចឹមជីវិតក៏ ធ្វើការងារណាក៏ដោយដែលគេអាចរកបាន។គេថាការងារមិនថោកទាបទេ គឺចរិកមនុស្សទេដែលអាចថោកទាប ។ប៉ុន្តែមនុស្សនៅតែយកការងារ ធ្វើជាផ្លាកសំគាល់់កិត្តិយស សំគាល់់វណ្ណៈ ដោយមើលឃើញថាការងារ ដូចជាចែកវណ្ណៈមនុស្សលោកចឹង ។នរណាមានការងារល្អ ជាវេជ្ជបណ្ឌិ ជាវិស្វវករ ជាថៅកែ ជាមន្រ្តីរដ្ឋការខ្ពស់់ ជាទីប្រឹក្សានាយករដ្ឋមន្រ្តី ជារដ្ឋមន្រ្តី ជានាយករដ្ឋមន្ត្រី តែងទទួលបាននូវកិត្តិយសខ្ពង់់ខ្ពស់់ ដែលមនុស្សទូទៅទទួលស្គាល់់ហើយតែងប្រកួតប្រជែងចង់់បានពីព្រោះការងារ ថ្នាក់់ខ្ពស់់ទំាងនោះ ធ្វើអោយមនុស្សបានទទួលប្រាក់់ខែខ្ពស់់ ដូច្នេះ ធ្វើអោយជីវភាពធូរធារ និងមានមុខមាត់់។ប៉ុន្តែ ការងារថ្នាក់់ខ្ពស់់ មានកិត្តិយសខ្ពស់់ មួយចំនួន រកប្រាក់់បានមកដោយអំពើមិនសុច្ចរិត គឺដោយអំពើពុករលួយ អំពើលួចជាតិ …ដែលនេះបង្ហាញអោយឃើញថា ការងារមិនមែន ជាផ្លាកសំគាល់់កិត្តិយស់់នោះទេផ្ទុយទៅវិញចរិកមនុស្សទេដែលអាចថោកទាប។