Monthly Archives: ខែកញ្ញា 2011

Nature `s firm will to exist at any price!

It`s a very nice day,today.I`m glad to see the beautiful sky and
Nature around me. I really feel like being with the Nature .
I observe some birds flying here and there .I threw some
pieces of bread to feed the hungry birds.I observe the green grass
and trees and take a deep breath under the sunny sky .
I love Nature but when I `m considering how the Nature
is processing to exist herself,Nature has no mercy at all…
because Nature exists as if she is the Law herself,nobody
could be against her. She lets everything exist by destroying
each other.And she uses time to destroy anything that animals
could not eat nor eliminate.Example:Eagle eats snake ,snake
eats frog ,frog eats insects,insects eat grass or plants,
plants eat or absorb nutrients coming from the dead animals
or plants,and water and sun`s rays.Nature exists without
mercy but with a firm will to exist ;NO MERCY:NO THANK.
It`s sad to come and exist here and see all daily sufferings of
all beings(animals and plants).If I had to choose between existing
and non-existing,I will hesitate and why should I come to exist
where I don`t wanted to? Should I choose to be non-existing to
avoid all sufferings that were already reserved to me after coming
into existence? Each being has to exist absolutely in complicity
with Nature who had to choose to exist rather than being non-existing?
But why is there something rather than nothing ?
Or Nature ,as most scientists believed, had a beginning and then has
to come to an end? Or Nature is always existing without a beginning and
an end? But where did everything come from?
If Nature is existing all the time,and coming from nowhere,we cannot
ask where did everything come from,because Nature comes from nothing
and goes to nowhere.However,Nature had shown off her strong will to exist
at any price: let`s all animals and plants eat each other to survive.
let`s all matters exist so that this universe exist,even if
animals and plants do not exist ,or disappear.

Advertisements

ដំណើរទស្សនាប្រាសាទបុរាណខ្មែរនៅអង្គរ៎(ភាគ១៦)

ចេញពីទស្សនាប្រាសាទតាកែវ យើងធ្វើដំណើរទៅកាន់់ប្រាសាទតាព្រហ្ម
ដែលស្ថិតនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានឡើយ។ វេលាថ្មើរនេះ ថ្ងៃជិតត្រង់់ហើយ ។
ដូច្នេះ ពេលយើងទស្សនាប្រាសាទមួយនេះរួច យើងនឹងទៅរកផ្ទះឈប់់
សំរាកដើម្បីទទួលទានអាហារថ្ងៃត្រង់់។
រថយន្តបើកចេញពីប្រាសាទតាកែវអស់់រយៈពេលតែបួន-ប្រាំនាទីប៉ុណ្ណោះ
ក៏មកដល់់ប្រាសាទតាព្រហ្ម ដែលស្ថិតនៅក្នុងព្រៃធំឆ្ងាយពីផ្លូវថ្នល់់បន្តិច។
យើងត្រូវចុះពីរថយន្តហើយដើរលើផ្លូវលំឆ្លងកាត់់ព្រៃ ដើម្បីសំដៅទៅកាន់់
ប្រាសាទតាព្រហ្ម។នៅតាមផ្លូវ ទិដ្ឋភាពជុំវិញ មានសភាពស្ងប់់ស្ងាត់់,ក្រៅពី
សំរែកសត្វស្លាប យើងឮតែត្រដោកក្របីមួយហ្វូងដែលកំពុងដើររកស៊ីស្មៅ
ក្បែរៗទីនេះ។ប្រហែលជាមានភូមិស្រុកប្រជាកសិករនៅមិនឆ្ងាយឡើយ។
មួយសន្ទុះមក យើងឮសូរត្រដោកអង្រួនញាប់់ៗពីខាងក្រោយខ្នងយើង
ធ្វើអោយយើងនឹកស្មានថា មានក្របីបោល ប៉ុន្តែតាមពិត គឺក្មេងៗសោះដែល
រត់់សំដៅមករកយើងដោយស្រែកអង្វរអោយយើងជួយទិញត្រដោករបស់់គេ។
កុមារាកុមារីទំាងនោះ មានគ្នាច្រើន ខ្លះយួរត្រដោក ខ្លះកាន់់កូនទូកឈើ
ឯខ្លះទៀតកាន់់ស្គរឬខ្លុយ។យើងមិនដឹងទិញរបស់់ពីក្មេងណាទេ ប៉ុន្តែយើង
មិនអាចទិញវត្ថុទំាងនោះបានច្រើនទេ ។ដូច្នេះ យើងបានជ្រើសរើសទិញត្រដោក
ចំនួនពីរបីពីក្មេងតែពីរនាក់់ប៉ុណ្ណោះ។ចំណែកក្មេងឯទៀត ក៏ចេះតែតាមទទូចអង្វរ
សូមអោយទិញរបស់់របររបស់់គេ មិនដាច់់សូរពីមាត់់ គួរអោយអាណិត។បន្ទាប់់មក
យើងក៏ចេះតែធ្វើដំណើរទៅមកទៀត ប៉ុន្តែក្មេងៗទំាងនោះក៏នៅតែដើរតាមយើង
រហូតទាល់់តែទៅដល់់ប្រាសាទតាព្រហ្ម ទើបគេឈប់់ដើរតាម ហើយយើង
ក៏ចូលទស្សនាប្រាសាទតាព្រហ្មតែម្ដងទៅ។
ប្រាសាទតាព្រហ្ម ស្ថិតនៅខាងកើតអង្គរធំ គឺនៅជាប់់នឹងបារាយណ៌ខាងកើត
ហើយក្បែរនឹងប្រាសាទបន្ទាយក្ដី។ស្ថិតនៅកណ្ដាលព្រៃ ប្រាសាទតាព្រហ្ម
មានសភាពស្មុគស្មាញ ពិបាកយល់់ណាស់់។យើងឃើញប្រាសាទមានសភាព
ទ្រុឌទ្រោមយ៉ាងសំបើម ដោយកំពូលខ្លះត្រូវរលំ ហើយថែវជាច្រើនស្រុតឬ
បែកបាក់់ ដែលបណ្ដាលមកពីដើមឈើធំៗដុះចាក់់ឫសរំលើង។ដើមឈើខ្លះ
ដុះសង្រ្គប់់ពីលើប្រាសាទ សឹងតែបិទបាំងប្រាសាទជុំជិតទៅហើយ។ឫសដើមឈើ
មានមាឌធំសំបើមហើយវែង ចាក់់ស្រេះ ពាសពេញក្នុងប្រាសាទ។ទេសចរទំាងឡាយ
ហាក់់ដូចជាចាប់់អារម្មណ៌នឹងដើមឈើធំៗជាងប្រាសាទតាព្រហ្មទៅវិញ ដោយនំាគ្នា
ថតរូបជាមួយ សឹងគ្រប់់ៗគ្នា។ដើមឈើយក្សដែលសុទ្ធសឹងជាដើមពោធិ ដើមគ
និងដើមល្វាដុះខ្ពស់់សំបើមនៅលើប្រាសាទក្ដី លើដីក្ដីធ្វើអោយយើងស្ញប់់់ស្ញែងណាស់់។

កាលណាយើងចូលជ្រៅក្នុងប្រាសាទតាព្រហ្មយើងហាក់់ដូចជាវង្វេងក្នុងព្រៃអញ្ចឹង។
កន្លែងខ្លះមានពន្លឺថ្ងៃ ចាំងចូលមិនដល់់ផងដោយសារដើមឈើដុះញឹកគ្នាពេក ជាហេតុ
ធ្វើអោយទីនោះមានម្លប់់ជានិច្ច។ប្រសិនជាមេឃគ្មានពន្លឺថ្ងៃទេនោះ ក្នុងប្រាសាទតាព្រហ្ម
ទំាងមូលដែលនៅក្រោមព្រៃឈើធំដូច្នេះនឹងទៅជាងងឹតដូចពេលយប់់ពុំខាន។
ប្រាសាទតាព្រហ្មក្នុងសភាពស្ងាត់់ជ្រងំ ប្រៀបដូចជាប្រាសាទខ្មោចលងអញ្ចឹង។
កាលពីដើម អោយតែពេលយប់់ងងឹតមកដល់់ អ្នកភូមិស្រុកដែលរស់់នៅក្បែរ ពុំហ៊ាន
ដើរកាត់់បរិវេណប្រាសាទឡើយ ព្រោះខ្លាច
សំលេងខ្មោចឬសំលេងអ្វីចំលែកដែលស្រែករហឹមនៅទីនោះ។ប្រាសាទតាព្រហ្ម
ជាប្រាសាទមួយក្នុងចំណោមប្រាសាទធំបំផុតនានានៅអង្គរ។ប្រាសាទតាព្រហ្ម
សាងឡើងក្នុងកំពែងដែលមានបណ្ដោយប្រវែង១០០០ម៉និងទទឹង៦០០ម៉។
សព្វថ្ងៃ កំពែងនោះវិនាសបាត់់បង់់អស់់ទៅហើយ នៅសល់់តែបំណែកបាក់់
បែកបន្តិចបន្តួចដែលគេអាចសំគាល់់បាន។ប្រាសាទតាព្រហ្មមានកំពូលប្រកប
ដោយក្បាច់់រចនាចំនួន៣៩កំពូល(សព្វថ្ងៃ,ត្រូវបាក់់បែកអស់់គ្មានសល់់)
ហើយមានរូបចំលាក់់ទេវៈចំនួន២៦០អង្គ។មានសិលាចារឹកខ្លះបន្សល់់
ទុកនៅលើផ្ទាំងសិលានានាតាមជញ្ជំាងថែវឬសសរជាដើមដែលនៅ
មិនទាន់់រលុបនៅឡើយ។មានសិលាចារឹកមួយនៅប្រាសាទតាព្រហ្ម
ដែលសរសេរប្រាប់់អោយដឹងថា៖ប្រាសាទតាព្រហ្មមានភូមិឋាន
ចំនួន៣១០០ភូមិ ហើយត្រូវការមនុស្សចំនួន៧៩ ៣៦៥នាក់់ដើម្បីថែរក្សារ
ការពាររាប់់បញ្ចូលមាន៖សម្ដេចសង្ឃចំនួន១៨អង្គ,មន្រ្តីរាជការចំនួន២៧៤០នាក់់,
អ្នកជំនួយការទូទៅចំនួន២២០២នាក់់និងស្រីរំារបំាចំនួន៦១៥នាក់់។
ទ្រព្យសម្បត្តិដែលប្រាសាទតាព្រហ្មមានគឺចានឆ្នំាងមាសទំងន់់ជាង៥០០គ.ក,
ពេជ្រចំនួន៣៥គ្រាប់់ គុជខ្យងចំនួន៤០ ៦២០គ្រាប់់,ត្បូងចំនួន៤៥៤០គ្រាប់់,
ក្រណាត់់ស្បៃធ្វើមកពីស្រុកចិនចំនួន៨៧៦ផ្ទំាង,គ្រែសូត្រចំនួន៥១២គ្រឿង
ហើយនិងក្លស់់ចំនួន៥២៣ប្រដាប់់។

ប្រាសាទតាព្រហ្ម សាងឡើងដោយស្នាព្រះហស្ថនៃព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧
ហើយត្រូវបានព្រះអង្គសម្ពោធថ្វាយព្រះមាតារបស់់ព្រះអង្គ។

Queen of fruits Vs King of fruits

Queen Victoria of England (United Kingdom) loves so much
to eat (haha sdach,kor that eat douch te yerng der)the
fruit Mangosteen after she tasted this imported product in
the middle of 19 th century,because this fruit is very
delicious(slightly sweet and tart);and so she values
anyone as noble if he/she brings her that fruit.Of course,
its taste pleases everybody`s palate .That`s why, since then,
the fruit was called the queen of fruits. And I think that`s
because the queen Victoria ate the most delicious fruit,
She called it the queen of fruits when it becomes one of
her favorite fruits.Mangosteen is one of most expensive fruits
(in Canada,fresh durian costs 5 $ a pound). Mangosteen trees
grow in abundance in south-east Asia and also in tropical regions
of Africa and America.Mangosteen tree grows can grow until 25
metres high and gives fruits at age 10 and can live until 500 years
and can grive fruits for 100 years.Mangosteen can stay fresh after
being picked between 3 and 5 days.Mangosteen was unknown for
longtime in Europe.It is about the same size as peach but has a
very thick peel,which is of dark purple with opaque white center.
That`s why for growing the trees of this fruit,we do not need
to use insecticide.This fruit with many other kind of south-east
Asian fruits,such as rambutans,longans,jack fruits…could be
found in Canada,but not in The United Stated of America,due to
the concerns that they may transport insects into this country.
Mangosteen gives many benefits for our body :it
-maintains a strong immune system ,
-maintains a healthy system of digestion,
-maintains a healthy respiratory system
-maintains a positive mental attitude,
-maintains a good function of cartilages and articulations,
-is anti-aging by its antioxidants,
Because we have the queen of fruits(mangosteen is called God`s fruit also),
so I have a question to ask her:what is the king of the fruits?
But I can name a kind of fruit,the king of fruits?I suggest that should
be the durian? what do you think? I love this fruit so much for its delicious taste .With mangosteen ,durian is one of my favorite fruits also.And you ,
what is your most delicious fruit? Which of these two kinds of fruits is most delicious?

ការងារ ជាអ្វី?

ទិវាការងា(la fète de travail)ឬទិវាពលកម្ម(labor day)ជិតមកដល់់
ហើយគឺត្រូវនឹងថ្ងៃចន្ទទី៥កញ្ញា២០១១ខាងមុខនេះ។
ខ្ញុំមិនដឹងឆ្លៀតយកថ្ងៃឈប់់សំរាកនេះ ធ្វើអីទេ។រាល់់ឆ្នំានៅប្រទេសកាណាដា, ទិវាការងារត្រូវនឹងថ្ងៃចន្ទក្នុងសប្ដាហ៌ទី១នៃខែកញ្ញា,ខ្ញុំភ្លេចអស់់ហើយថាបាន ឆ្លៀតឱកាសឈប់់សំរាកមួយថ្ងៃនេះធ្វើអ្វីខ្លះ ហើយក៏មិនដែលបានគិត ពិចារណាថាតើការងារមានសារៈប្រយោជន៌ប៉ុណ្ណាដល់់មនុស្សលោកដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿថាការងារពិតជាមានសារសំខាន់់ណាស់់សំរាប់់មនុស្សដើម្បីចិញ្ចឹម ជីវិតខ្លួនឯងក៏ដូចជាគ្រួសារ និងកសាងសង្គមជាតិនិងប្រទេសជាតិទំំាងមូល ក្នុងប្រាថ្នាតែមួយគឺសេចក្ដីសុខនិងសេចក្ដីសប្បាយ។មិនតែប៉ុណ្ណោះ ការងារជា ប្រភពល្អនៃសុខភាពដែរប៉ុន្តែនេះវាអាស្រ័យលើការងារអ្វី ហើយក្នុងស្ថានភាព បែបណាទៀតផង ដូចការងារជាកម្មកររ៉ែ ឬការងាររែកសែងឥវ៉ាន់់ធ្ងន់់ៗឬ ការងារសំណង់់ជាដើម មិនមែនជាប្រភពនៃ សុខភាពនោះទេ។ការងារជាកម្មកររ៉ែពិតជាប្រកបដោយការប្រថុយប្រថាន ជីវិតណាស់់ដូចកាលពីសប្ដាហ៌មុននៅប្រទេសចិន កម្មកររ៉ែជាងដប់់នាក់់ត្រូវ ជាប់់ស្ទះក្នុងអណ្ដូងរ៉ែអស់់រយ់ពេលជាច្រើនថ្ងៃហើយទីបំផុតទើបត្រូវបានគេ ជួយសង្រ្គោះជីវិត។នៅប្រទេសឈីលីកាលពីឆ្នំាមុន កម្មកររ៉ែជាងម្ភៃនាក់់ (តាមខ្ញុំចំាបាន?)ត្រូវបានជាប់់ខ្លួនក្នុងរណ្ដៅរ៉ែអស់់រយ់ពេលជាងពីរខែ ទើបត្រូវ បានគេជួយសង្រ្គោះជីវិតអោយមកជួបជុំគ្រួសារវិញ។ខ្ញុំជឿថាការងារប្រកបដោយ គ្រោះថ្នាក់់ពិតជាមានច្រើន ប៉ុន្តែក៏នៅតែមានមនុស្សជាច្រើនត្រូវការ ក៏ព្រោះតែដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត។មនុស្សគ្រប់់រូបពិតជាត្រូវការការងារ ទោះជា ការងារនោះត្រូវឬមិនត្រូវមុខជំនាញរបស់់ខ្លួនក្ដី ។និយាយបែបនេះ ដោយ សារថាមានមនុស្សជាច្រើនដែលបានរៀនចប់់មុខវិជ្ជានៃជំនាញរបស់់ខ្លួនមិន អាចរកការងារធ្វើបាន ហើយក៏រកការងារផ្សេងបណ្ដោះអាសន្នធ្វើទៅ។ បញ្ហានេះ គឺពិតណាស់់ទាក់់ទងទៅនឹងភាពរីកចំរើនឬអន់់ថយនៃសេដ្ឋកិច្ឋជាតិ ហើយមួយវិញទៀតក៏មកពីកំណើនប្រជាជនក្នុងប្រទេសផងដែរ ។និយាយអោយចំ បញ្ហាដ៏ធំបំផុតដែលពិភពលោកកំពុងប្រឈមមុខនោះគឺកំណើននៃមនុស្ស លោកដ៏លើសលប់់ដែលបានបង្កបញ្ហាជាច្រើនផ្សេងទៀតដល់់សង្គមដូចជា បញ្ហាគ្មានការងារធ្វើនេះ បង្កអោយសេដ្ឋកិច្ចជាតិអន់់ថយ ។គេជឿថាប្រទេស ណាមួយមានការងារធ្វើគ្រប់់គ្រាន់់អោយប្រជាជន ប្រទេសនោះនឹងមាន សេដ្ឋកិច្ចលូតលាស់់ ។ប៉ុន្តែ ប្រជាជនក្នុងប្រទេសដែលមានសេដ្ឋកិច្ច លូតលាស់់ខ្លំាង មិនមែនចូលចិត្តធ្វើការខ្លំាងនោះពេកទេ ព្រោះគេត្រូវការ ពេលសំរាកលំហែកាយដែរ ។ដូច្នេះហើយបានជាអ្នកធ្វើការរួបរួមគ្នាបង្កើត សហជីពដើម្បីបំរើផលប្រយោជន៌រួម គឺបង្កើតកិច្ចព្រមព្រៀងរួមដែលមាន រយ់ៈពេលកំណត់់ដូចជាបី ឬ ប្រាំឆ្នំា ដើម្បីកែសំរួលស្ថានភាពការងារនិង ការដំឡើងប្រាក់់ខែ ហើយជាពិសេសគឺរយៈពេលធ្វើការកំណត់់អោយ ត្រឹមតែ៤០ម៉ោងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ។ កាលពីដើម គឺចុងសតវត្សទី១៩ សហជីពកម្មករឬអ្នកធ្វើការនៅ ទន់់ខ្សោយពេកទើបបានជាមានការធ្វើបាតុកម្មបះបោរខ្លំាង(រហូតមាន ការបង្ហូរឈាមគ្នា)ពីរឿងទាមទារកំរិតចំនួនម៉ោងធ្វើការទៅតាម សំណូមពរពីកម្មករ ដែលតែងតែត្រូវបានថៅកែបង្ខំអោយធ្វើការក្នុង មួយថ្ងៃដល់់ដប់់ពីរម៉ោង ហើយគ្មានថ្ងៃឈប់់សំរាកទៀត។ការធ្វើ បាតុកម្មបានហុចផ្លែផ្កាមួយគឺការបង្កើតច្បាប់់មួយសំរាប់់ការងារដែលមនុស្ស ជំនាន់់ក្រោយបានទទួលគុណប្រយោជន៍ដ៏ធំធេង។ដូច្នេះ ទិវាការងារ គឺជាទិវាមានន័យនិងសារៈសំខាន់់ណាស់់សំរាប់់យើងគ្រប់់គ្នាជាអ្នក ធ្វើការដែលចេះរួបរួមគ្នាជាសហជីពដែលបំរើផលប្រយោជន៍ដល់់គ្រប់់អ្នកធ្វើការ។ ទិវាការងារ គឺថ្ងៃបុណ្យរំលឹកប្រាប់់យើងគ្រប់់គ្នាជាកម្មករ ជាបុគ្គលិកការងារ ផ្សេងៗ ថាយើងមានអំណាចនិងសិទ្ធិការពារការងាររបស់់ខ្លួននិងសំរួល ស្ថានភាពការងាររបស់់ខ្លួន ។ប៉ុន្តែ យើងក៏មិនគប្បីរំលោភអំណាចនិងសិទ្ធិនេះ រហូតទាល់់បង្កចលាចលសង្គមរហូតបង្កអំពើហិង្សាឬអសន្តិសុខសង្គម ដែលនឹង អាចនំាអោយថៅកែលែងដំណើរការរោងចក្រ លែងមានលទ្ធភាពបង្កើតការងារ បានតទៅមុខទៀត។ ក្នុងឱកាសកំពុងសរសេរអត្ថបទនេះនាចុងសប្ដាហ៍វែងដែលថ្ងៃចន្ទ ជាថ្ងៃទិវាបុណ្យការងារនេះ,ខ្ញុំសូមធ្វើការពិចារណាតវែងឆ្ងាយបន្តិចទៀត អំពីការងារ។មនុស្ស សត្វ និងរុក្ខជាតិ កើតមកមិនមានការងារទេ លើកលែងតែការស្វែងរកអាហារតែមួយមុខប៉ុណ្ណោះដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតរបស់់ខ្លួន។ គឺខ្ញុំចង់់និយាយពីការងារដែលជាកិច្ចការរបស់់សត្វលោកម្នាក់់ៗដែលត្រូវធ្វើ ដើម្បីស្វែងរកអាហារចិញ្ចឹមជីវិតរបស់់ខ្លួនឯង។កិច្ចការផ្ទះរបស់់ខ្លួនមិនមែនជាការងារ ទេឧទាហរណ៌៖ការបោសសំអាតផ្ទះ មិនមែនជាការងារស្វែងរកអាហារដែលខ្ញុំ ចាត់់ថាជាការងារនោះទេ ។ ការស្វែងរកអាហារ,នេះជាកាតព្វកិច្ចរបស់់សត្វលោកម្នាក់់ៗព្រោះក្រពះ ជាអ្នកបញ្ជាអោយធ្វើដូច្នេះដើម្បីរស់់។ប៉ុន្តែ ក្នុងធម្មជាតិ សត្វលោកទំាងអស់់ ត្រូវស៊ីគ្នាទៅមកឬស៊ីតគ្នា(ក្នុងករណីខ្លះសត្វប្រភេទមួយចំនួនស៊ីសត្វប្រភេទដូចគ្នាទៅវិញទៅមក)។ ឧទារហណ៌៖ឥន្ទ្រីស៊ីពស់់ៗស៊ីកង្កែបៗស៊ីកណ្ដូបៗស៊ីស្មៅៗស៊ី(ស្រូប) ជីវជាតិសត្វទំាងឡាយនោះដែលស្លាប់់ទៅ។ករណីដែលសត្វស៊ីគ្នាទៅវិញទៅមកដូចជាក្រពើស៊ីខ្លា ខ្លាស៊ីក្រពើ,ពស់ថ្លាន់ស៊ីមនុស្ស​មនុស្សស៊ីពស់ថ្លាន់ ជាដើម។ល។
ធម្មជាតិត្រូវការអោយសត្វលោក រស់់នៅរបៀបនេះដើម្បីថែរក្សាប្រព័ន្ធបរិស្ថានផ្ទុយពីការបង្រៀនរបស់់ សាសនាមិនអោយសំលាប់់គ្នា ដូចជាសាសនាព្រះពុទ្ធដែលចាត់់ថា ការសំលាប់់គឺជាអំពើបាប ដែលគួរតែជៀសវាង។ក៏ប៉ុន្តែពុទ្ធសាសនិក ទំាងឡាយក្នុងលោកនៅតែកាប់់សំលាប់់សត្វធ្វើជាអាហារ ។សាសនាព្រះពុទ្ធ ថ្កោលទោសការកាប់់សំលាប់់សត្វ ប៉ុន្តែមិនបានថ្កោលទោសការហូបសាច់់សត្វទេ។ សូម្បីព្រះសង្ឃដែលមិនតមសាច់់ មិនដែលថ្កោលទោសការហូបសាច់់ឡើយ ប៉ុន្តែលោកយល់់ថាការសំលាប់់សត្វគឺបាប ឯការហូបសាច់់មិនបាបទេ គឺ មិនទាក់់ទិននឹងការសំលាប់់ទេ ដូចព្រះដីការបស់់ព្រះតេជគុណ ហុក សាវណ្ណ ចៅអធិការវត្តខ្មែរកាណាដាដូច្នោះ។ចំពោះខ្ញុំវិញ គិតថាបើការសំលាប់់សត្វបាប ដូច្នេះការហូបសាច់់សត្វក៏បាបដែរ ពីព្រោះតែការហូបសាច់់ទើបមានការសំលាប់់សត្វ។ ការស្វែងរកអាហារចិញ្ចឹមជីវិតរៀងៗខ្លួនរបស់់សត្វលោកម្នាក់់ៗពីធម្មជាតិនេះ គឺជាការងាររបស់់ខ្លួន ដែលខ្លួនជាថៅកែផងកម្មករផង ហើយបើមិនស្វែងរកអាហារ ក៏នឹងមិនមានអាហារទទួលទានដែរ ហើយឧបមាថាសត្វណាមួយឈឺ ឬគ្រោះថ្នាក់់មានរបួសក៏នឹងគ្មាននរណាជួយស្វែងរកអាហារអោយដែរ លើកលែងតែមនុស្សដែលចេះជួយគ្នា ព្រោះមនុស្សមានសតិបញ្ញាខុសពីសត្វ។ ការងារដែលជាការស្វែងរកអាហារនេះជាការងារដើមដំបូងរបស់់មនុស្សលោក។ រួចហើយបន្ទាប់់ពីសម័យបុរេប្រត្តិកន្លងផុតទៅ មនុស្សបានចេះបង្កបង្កើតផ្ទះ បង្កបង្កើតភូមិ ស្រុក ប្រទេស ទើបការងារផ្សេងៗជាច្រើនកកើតមានឡើង ដូចជាការងារកសិកម្ម ការងារសិប្បកម្ម ការងាររដ្ឋបាល ការងារសុខាភិបាល ការងារឧស្សាហកម្ម ការងារពាណិជ្ជកម្ម ។ល។ហើយគ្រប់់ការងារទាំងអស់់ សុទ្ធតែជាការរួមចំណែកដល់់ការអភិវឌ្ឍសង្គមដែលមានវិទ្យាសាស្រ្ត ជាឧបករណ៏និងបង្អែក។សព្វថ្ងៃ វិទ្យាសាស្រ្តទំនើបបានបង្កើតការងារ ជាច្រើនអោយមនុស្សមានការងារធ្វើ ប៉ុន្តែកំណើនមនុស្សលោក លើផែនដីមិនសមមាត្រនឹងចំនួនការងារបង្កើតបានទេ ម្ល៉ោះហើយ នៅគ្រប់់ ប្រទេសទំាងប្រទេសជឿនលឿននិងប្រទេសក្រីក្រតែងមានអ្នកគ្មានការងារធ្វើច្រើនឬតិច ទៅតាមស្ថានភាពនៃសេដ្ឋកិច្ចរបស់់ប្រទេសនោះ។សព្វថ្ងៃ លើលោកយើងនេះ ដូចជាកាន់់តែពិបាករស់់នៅ ជាពិសេសនៅប្រទេសក្រីក្រនានាមិនត្រឹមតែគ្មាន ការងារធ្វើនោះទេ គឺថែមទំាងកើតមានបញ្ហាអត់់អាហារទៀតផង ដូចនៅប្រទេសសូម៉ាលី, អេទ្យូពីជាដើម ដែលមនុស្សរាប់់លាននាក់់កំពុងប្រឈមមុខនឹងការអត់់អាហារ និងទីជំរក យ៉ាងវេទនាជាទីបំផុត។ វិបត្តិនៃការគ្មានទីជំរកជារឿងមួយផ្សេង ឯវិបត្តិនៃការអត់់អាហារជារឿង មួយផ្សេងទៀតប៉ុន្តែធ្ងន់់ធ្ងរនិងគ្រោះថ្នាក់់ជាង ពីព្រោះមនុស្សរស់់នឹងអាហារ មិនមែននឹងទីជំរកទេ។ប៉ុន្តែនៅបណ្ដាប្រទេសក្រីក្រ បញ្ហាទំាងពីរច្រើនកើត មានជាមួយគ្នា ជាពិសេសក្នុងកាលដែលមានសង្រ្គាមផ្ទុះឡើង។បញ្ហាទំាងពីរ អាចកើតមានដាច់់ដោយឡែកពីគ្នាដែរប៉ុន្តែមិនមែននៅតែក្នុងប្រទេសក្រីក្រនោះទេ, នៅប្រទេសជឿនលឿនឬប្រទេសមហាឧស្សាហកម្មក៏មានបញ្ហាអត់់ទីជំរកដែរ ។ គ្រាន់់តែនៅប្រទេសកាណាដា ដែលសព្វថ្ងៃមានប្រជាជនជាង៣៣លាននាក់់នោះ មានជនអាណាថា(ជនគ្មានទីជំរក)ដល់់ទៅជាងសាមសិបម៉ឺនននាក់់ទៅហើយ ។ ជនគ្មានជំរកទំាងនោះច្រើនជាមនុស្សប្រមឹក ឬញៀនគ្រឿងស្រវឹង ប៉ុន្តែពុំមានបង្ហាញអោយឃើញសញ្ញាណាថាពួកគេមានស្បែកដណ្ដប់់ឆ្អឹង ដូចជាប្រជាជនអត់់អាហារនៅប្រទេសសូម៉ាលី នោះទេ។ពួកគេ មិនស្វែងរកការងារទេប៉ុន្តែមួយថ្ងៃៗគិតតែពីដើរសុំទាននៅតាមផ្លូវថ្នល់់ ជាពិសេសនៅក្នុងក្រុង(centre-ville)ដែលសំបូរមនុស្សដើរកំសាន្ត ដូចជាពួកទេសចរជាដើម។គេថាការងារមិនរត់់រកមនុស្សទេ គឺមនុស្សទេ ដែលរត់់រកការងារ នេះបង្ហាញអោយឃើញជាក់់ថាការស្វែងរកអាហារ ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតគឺជាករណីកិច្ចរបស់់មនុស្សគ្រប់់រូប។ការងារនិងមនុស្ស កើនឡើងមិនសូវដែលសមាមាត្រនឹងគ្នាទេ ។នៅប្រទេសកាណាដា, កំណើនប្រជាជនដូចមិនសូវច្រើនពេកទេ ហេតុដូចនេះបានជា ប្រទេសកាណាដាទទួលយកជនអន្តោប្រវេសន្តមួយៗឆ្នំាចំនួនជាង បីសែននាក់់ដែលក្នុងនោះ ជាងបួនម៉ឺននាក់់ចូលមករស់់នៅក្នុងខេត្តកេបិច។ ចំនួននៃជនអន្តោប្រវេសន្តទំាងនោះ ពេលមកដល់់ប្រទេសកាណាដា ភាគច្រើនមិនទាន់់រកការងារធ្វើភ្លាមទេ គឺទៅរៀនភាសាក៏ដូចទៅរៀនមុខវិជ្ជា។ ប៉ុន្តែ តាមពិតទៅ ការងារក៏មិនទាន់់រកបានក៏ដោយសារថាការងារ មិនសូវសំបូរ ឬក៏អាចងាយរកបាននោះដែរ។ជនអន្តោប្រវេសន្តខ្លះ មានសញ្ញាប័ត្រសិក្សាខ្ពស់់ ប៉ុន្តែស្វែងរកការងារទៅតាមជំនាញរបស់់ ខ្លួនឯងមិនបានហើយដោយចំបាច់់ត្រូវតែរកការងារចិញ្ចឹមជីវិតក៏ ធ្វើការងារណាក៏ដោយដែលគេអាចរកបាន។គេថាការងារមិនថោកទាបទេ គឺចរិកមនុស្សទេដែលអាចថោកទាប ។ប៉ុន្តែមនុស្សនៅតែយកការងារ ធ្វើជាផ្លាកសំគាល់់កិត្តិយស សំគាល់់វណ្ណៈ ដោយមើលឃើញថាការងារ ដូចជាចែកវណ្ណៈមនុស្សលោកចឹង ។នរណាមានការងារល្អ ជាវេជ្ជបណ្ឌិ ជាវិស្វវករ ជាថៅកែ ជាមន្រ្តីរដ្ឋការខ្ពស់់ ជាទីប្រឹក្សានាយករដ្ឋមន្រ្តី ជារដ្ឋមន្រ្តី ជានាយករដ្ឋមន្ត្រី តែងទទួលបាននូវកិត្តិយសខ្ពង់់ខ្ពស់់ ដែលមនុស្សទូទៅទទួលស្គាល់់ហើយតែងប្រកួតប្រជែងចង់់បានពីព្រោះការងារ ថ្នាក់់ខ្ពស់់ទំាងនោះ ធ្វើអោយមនុស្សបានទទួលប្រាក់់ខែខ្ពស់់ ដូច្នេះ ធ្វើអោយជីវភាពធូរធារ និងមានមុខមាត់់។ប៉ុន្តែ ការងារថ្នាក់់ខ្ពស់់ មានកិត្តិយសខ្ពស់់ មួយចំនួន រកប្រាក់់បានមកដោយអំពើមិនសុច្ចរិត គឺដោយអំពើពុករលួយ អំពើលួចជាតិ …ដែលនេះបង្ហាញអោយឃើញថា ការងារមិនមែន ជាផ្លាកសំគាល់់កិត្តិយស់់នោះទេផ្ទុយទៅវិញចរិកមនុស្សទេដែលអាចថោកទាប។