រំលឹកអនុស្សាវរីយ៍ឈឺចាប់់មួយ(10)

ចំពោះក្រុមគ្រួសាររបស់់យើងទំាងអស់់ ទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាព
ក្រលំបាកយ៉ាងនេះក៏នៅតែអាចតស៊ូរស់់នៅបាន ហើយ ទោះបីមានសង្ឃឹម
ឬគ្មានក៏ពុំទាន់់ស្ដាយពេលវេលាដែរ ព្រោះវាកន្លងទៅទើបតែបានជិតកន្លះ
ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។យើងតស៊ូការលំបាកទៅរួចក៏ដោយសារយើងមានបងប្អូនជួយ
ផ្គត់់ផ្គង់់លុយកាក់់និងលើកទឹកចិត្តអោយតស៊ូផងដែរ។ប្រាក់់ដែលបងប្អូន
យើងផ្ញើមកផ្គត់់ផ្គង់់នោះ យើងត្រូវចាយវាយដោយត្បិតត្បៀត។ម៉ាក់់ប៉ាមិន
អាចអោយលុយកូនចាយរៀងរាល់់ថ្ងៃបានទេ។ក្នុងមួយអាទិត្យប៉ាអោយកូនៗ
តែបួន-ប្រាំបាតប៉ុណ្ណោះដើម្បីទិញបបរញុំាពេលព្រឹក។ថ្ងៃណាគាត់់ទើបនឹង
ទទួលលុយបានពីកាណាដា គាត់់អាចអោយកូនច្រើនជាងនោះបន្តិច។
ទោះបីយ៉ាងណា គាត់់ត្រូវចាយសន្សំសំចៃគ្រប់់ពេលវេលា។ពេលខ្លះដែល
កូនទារលុយចាយ គាត់់ឆ្លើយថា៖ អត់់មានរាយទេ។ថ្ងៃមួយ ប្អូនសុំលុយ
ម៉ាក់់ចាយដោយធ្វើមុខដូចជាចង់់យំ,ម៉ាក់់ប្រាប់់ថា៖អត់់មានលុយទេ,កូន!តំាង
ពីមករស់់នៅទីនេះ ម៉ាក់់មិនសំបូរលុយចាយទៀតទេ។ឯប្អូនក៏តបទៅថា៖
ចុះ ម៉ាក់់ឯងចង់់ម៉ោហ្នឹងធើអី?ម៉ាក់់ក៏នៅស្ងៀមដោយលួចសើចញញឹមព្រោះ
ឃើញប្អូនចេះតបពាក្យសំដីដូច្នេះ ។ប៉ុន្តែពេលខ្លះទៀត ប្រសិនជាប្អូនមិន
បាត់់ងឹកង៉ក់់ទេនោះ ម៉ាក់់នឹងខឹងប្អូន ថាស្ដីអោយប្អូន។យើងមកនៅជំរំ ធ្លាក់់
ខ្លួនក្រ ដោយសារការចំណាយប្រាក់់បង់់អោយមេខ្យល់់និងការចាយ
ទិញម្ហូបអាហារចិញ្ចឹមជីវិតអស់់យ៉ាងសន្ធឹក។យើងចេះតែគិតដល់់ថ្ងៃមុខ៖
តើយើងនឹងរស់់នៅយ៉ាងម៉េចបាន ពេលអស់់ប្រាក់់ចាយ?ពេលនោះ តើយើង
នឹងរសាត់់ទៅដល់់ទីណា ឬវិលត្រលប់់ទៅរស់់នៅស្រុកខ្មែរវិញ? យើងរស់់
នៅជំរំខៅអ៊ីដាងនេះគឺរស់់នៅកណ្ដាលផ្លូវផ្សងព្រេង ព្រោះមិនដឹងថាតើនឹង
បានរបប ឬអត់់? ហើយនឹងមានសិទ្ធិទៅតំាងទីលំនៅឯប្រទេសទីបីឬអត់់?
ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ សេចក្ដីព្រួយបារម្ភរបស់់យើង ចេះតែមានជាលំដាប់់ ជាហេតុនំាអោយយើងអស់់សង្ឃឹម។តើយើងអាចមានសង្ឃឹមនឹងចេញ
ទៅប្រទេសទីបីតាមផ្លូវងងឹតបានទេ?យើងរស់់នៅក្នុងជំរំនេះអត់់របបហាក់់ដូច
ជាកំពុងជិះទូកអណ្ដែតរសាត់់លើផ្ទៃសមុទ្រដោយភ័យខ្លាចអស់់ស្បៀង
ប៉ុន្តែកំពុងរង់់ចំានាវាសង្រ្គោះជីវិត។នៅសាលារៀនភាសាអង់់គ្លេស យើងឧស្សាហ៏
ឮថាមានគ្រួសារអត់់របបខ្លះបានចេញទៅប្រទេសបារំាងតាមផ្លូវងងឹត
ប៉ុន្តែយើងពុំដែលឮថាមានគេចេញទៅប្រទេសផ្សេងទេ។ដូច្នេះខាងផ្លូវ
ងងឹត,យើងគ្មានសង្ឃឹមឡើយ ពីព្រោះបងប្អូនយើងមិនរស់់នៅប្រទេស
បារំាងទេ។គ្រប់់ពេលយើងឃើញគេចាកចេញទៅប្រទេសទីបី ទ្រូង
យើងតែងរំជើបរំជួល ហើយឧទានថាក្នុងចិត្តថា៖ ឱ!គេមានភ័ព្វសំណាង
អ្វីម្ល៉េះណ៎?ចុះយើងវិញ តើកាលណាទៅនឹងមានសំណាងដូចពួកគេ?
រួចហើយយើងចេះតែស្រមៃទៅដល់់ជំរំឈុនបូរីទៅដល់់យន្តហោះ ទៅដល់់
ប្រទេសកាណាដា ដែលជាស្ថានសុខសាន្ត ដ៏មនោរម្យនោះ។រូបថតបងប្អូន
នៅកាណាដាដែលយើងបានទទួលយូរៗម្ដងនោះដូចជានំាចិត្តយើងអោយ
ស្រមើស្រមៃ ចង់់មានសំណាងដូចពួកគេដែរ។នៅប្រទេសគេនោះដូចជា
សប្បាយដល់់ហើយ!៖គេមានអ្វីៗគ្រប់់សព្វយ៉ាងសំរាប់់សេចក្ដីត្រូវការនៃជីវិត។ អ៉ំយើងបាននិយាយក្នុងសំបុត្រមួយដែលគាត់់ផ្ញើមកថា៖
ប្រទេសកាណាដា(ប្រទេសទីបី)ប្រៀបដូចជាស្ថានសួគ៌ពិតប្រាកដ។
រួមផ្សំគំនិតយល់់ឃើញដូចនេះជាមួយនឹងរូបថតស្អាតៗល្អៗដែលយើងបាន
ទទួលពីគាត់់ផងនំាអោយយើងមានជំនឿថា ប្រទេសទីបី(បស្ចឹមប្រទេស)
ប្រៀបដូចជាស្ថានសួគ៌ដែលមានសេចក្ដីសុខសប្បាយក្រៃលែង។ប៉ុន្តែអ៉ំ
បានបញ្ជាក់់ថាបើចង់់បានឡាន មានផ្ទះ…ត្រូវតែធ្វើការ។នេះសបញ្ជាក់់ថា
សេចក្ដីសប្បាយហ៊ឺហានៅស្រុកគេ គឺស្ថិតលើកំលំាងកាយធ្វើការ។យើងពុំ
អាចទៅដល់់ស្ថានសួគ៌ហើយ ស្រាប់់តែមានអ្វីៗទំំាងអស់់នោះទេ។ដូច្នេះ បើមិនមានអ្វីគ្រប់់យ៉ាងក៏នឹងគ្មានសេចក្ដីសប្បាយហ៊ឺហាដែរ ហើយបើគ្មាន
សេចក្ដីសប្បាយហ៊ឺហា,ប្រទេសទីបីក៏មិនអាចជាស្ថានសួគ៌បានដែរ។
«ស្ថានសួគ៌»ស្ថិតនៅលើការងារ ហើយការងារស្ថិតនៅលើលុយ
ហើយមានលុយដូចជាមានអ្វីៗសព្វយ៉ាងដែរ។ដូច្នេះ លុយហ្នឹងហើយ
ដែលនំាអោយសប្បាយហ៊ឺហា។ប៉ុន្តែមានសេចក្ដីសប្បាយហ៊ឺហាមិន
បានសេចក្ដីថារស់់នៅផុតទុក្ខកង្វល់់ទំាងអស់់នោះទេ។

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s